Content

•  
  PDF 1. Continens Prolegomena sex, & duos priores libros De Necessitate Divinæ Gratiæ Ad Honesta Opera
•  
  PDF  Front cover
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Title page
•  
  PDF  Illvstrissimo Domino, Et Amplissimo Algarbiorvm Qvondam Præsvli, Hodie In Cavsis Fidei Pro Lvsitaniæ Regnis Svpremo Arbitro, Regis Demvm Catholici Consiliario prudentissimo, Domino Ferdinando Martins Mascaregnas Salut. & felicit. optat.
•  
  PDF  Ad Lectorem.
•  
  PDF  Card. Bvrghesivs Ad Patrem Fransciscvm Soarivm Svæ Sanctitatis nomine.
•  
  PDF  Typographvs Lectori.
•  
  PDF Tractatvs De Gratia Dei, Sev De Deo Salvatore, Ivstificatore, Et Liberi arbitrij adiutore per gratiam suam.
•  
  PDF  Proœmium.
•  
  PDF  Index Prolegomenorvm, Et Librorvm Hvivs Tractatus de Gratia.
•  
  PDF 1 Prolegomenon primum. De requisitis ad formalem libertatem, & vsum liberum.
•  
  PDF 1 Cap. I. De nominibus naturæ, & liberiarbitrij.
•  
  PDF 3 Cap. II. Quæ sint necessaria, vt potentia sit libera, & liberè operetur?
•  
  PDF 7 Cap. III. Vtrum recte describatur potestas libera esse, quæ positis omnibus prærequisitis, ad agendum, potest agere, & non agere?
•  
  PDF 11 Cap. IV. Vtrum voluntas exposita cum omnibus prærequisitis ex parte intellectus ad libere volendum possit à Deo ita moueri, vt ex necessitate, & non libere velit?
•  
  PDF 15 Cap. V. Quibus modis possit Deus facere, vt voluntas necessario velit obiectum actuali iudicio rationis indifferenter propositum?
•  
  PDF 21 Cap. VI. Quæ necessitas antecedens, vel consequens, seu in sensu composito, vel diuiso repugnet libertati, aut illi non noceat?
•  
  PDF 28 Index Capitvm Prolegomeni Secvndi. De scientia, quam Deus habet de liberis actibus sub conditione futuris priùs ratione, quàm absolutè futura cognoscat.
•  
  PDF 29 Prolegomenvm II. De Scientia, Qvam Devs habet De Liberis Actibvs Svb Conditione Fvtvris Privs Ratione, Qvam Absolvte Fvtvra Cognoscat.
•  
  PDF 29 Cap. 1. Sensu, & statu controuersiæ proposito: variæ sententiæ cum suis authoribus referuntur.
•  
  PDF 32 Cap. 2. Deum habere certam, & infallibilem scientiam futurorum contingentium conditionatorum ex Scriptura, prout à Patribus intellecta est, ostenditur.
•  
  PDF 36 Cap. 3. Plures ex Sanctis, & antiquis Patribus scientiam conditionatam in Deo cognouisse, præsertim Augustinum, & nullum eorum illam Deo negasse.
•  
  PDF 41 Cap. 4. Neq[ue] in Augustino, neq[ue] in alijs Fratribus aliquid contra perfectionem diuinæ scientiæ conditionatæ reperiri.
•  
  PDF 44 Cap. 5. Deo habere conditionatam scientiam futurorum ante decretum liberum suæ voluntatis secundum rationis ordinem, nec posse talem scientiam in tali decreto fundari: ex eisdem Scripturæ, & Patrum testimonijs ostenditur.
•  
  PDF 49 Cap. 6. Quid de hac scientia conditionata D. Thomas senserit?
•  
  PDF 53 Cap. 7. Ratione à priori ostenditur, dari in Deo conditionatam præscientiam, & principali fundamento contrariæ sententiæ occurritur, veritasq[ue] talium propositionum declaratur.
•  
  PDF 60 Cap. 8. Quæ decreta conditionata, & libera Deo attribuenda sint? & in illis non posse contingentia sub conditione futura præsciri.
•  
  PDF 66 Cap. 9. Nonnullis obiectionibus occurritur, earumq[ue] occasione doctrina data magis declaratur, & velluti in summam redigitur.
•  
  PDF 69 Cap. 10. Alteri obiectioni occurritur: & an scientia visionis sit causa futuroru[m]? explicatur.
•  
  PDF 80 Index Capitvm Prolegomeni Tertii. De communi ratione gratiæ, & varijs modis, seu membris, aut significatis eius.
•  
  PDF 81 Prolegomenon III. De Commvni Ratione Gratiæ, Et Variis Modis, Sev Membris, Avt Significatis Eivs.
•  
  PDF 81 Cap. I. An gratia, de qua in præsenti agitur, sit donum Dei gratuitum?
•  
  PDF 82 Cap. II. Vtrùm omne donum gratuitum sit vera gratia Dei, & Christi?
•  
  PDF 85 Cap. III. Vtrùm gratia non solùm creatum donum, sed etiam increatum significet; nec solum internum, sed etiam externum?
•  
  PDF 88 Cap. IV. De diuisione gratiæ, in gratis datam, & gratum facientem?
•  
  PDF 92 Cap. V. Quot sint gratiæ gratis datæ; & quid vnaquæque earum sit?
•  
  PDF 106 Cap. VI. Quotuplex sit gratia sanctificationis, seu gratum faciens; & de varijs huius gratiæ significationibus.
•  
  PDF 110 Index Capitvm Prolegomeni Qvarti. De Statibus humanæ naturæ.
•  
  PDF 111 Prolegomenon IV. De Statibvs Hvmanæ Natvræ.
•  
  PDF 111 Cap. I. An possit homo in statu puræ naturæ creari in ordine ad finem supernaturalem?
•  
  PDF 115 Cap. II. Vtrùm potuerit homo in statu puræ naturæ creari in ordine ad naturæ integritatem; & consequenter an potuerit cum illa integritate creari?
•  
  PDF 118 Cap. III. Vtrùm status innocentiæ, seu originalis iustitiæ vltra statum puræ, & integræ naturæ aliquid agat?
•  
  PDF 120 Cap. IV. Qualis sit gratia status, & quomodo cum alijs coniungi, vel ab eis separari possit?
•  
  PDF 121 Cap. V. An status gratiæ, & originalis iustitiæ per eandem formam constituantur, ac subinde quomodo separari possint?
•  
  PDF 123 Cap. VI. Quis, & qualis sit status hominis in natura lapsa?
•  
  PDF 125 Cap. VII. Utrùm homo in statu naturæ lapsæ careat libertate, quam in sua pura natura haberet?
•  
  PDF 127 Cap. VIII. Utrùm in statu naturæ lapsæ homo sit intrinsecè debilior ad operandum bonum, quam esset in statu puræ naturæ?
•  
  PDF 132 Cap. IX. Vtrùm in statu naturæ lapsæ debilior sit homo ad operandum, quam in pura natura, saltem ob causas extrinsecas?
•  
  PDF 136 Index Capitvm Prolegomeni Qvinti. De varijs erroribus diuinæ gratiæ contrarijs.
•  
  PDF 137 Prolegomenon V. De Variis Erroribvs Divinæ Gratiæ Contrariis.
•  
  PDF 137 Cap. I. De Judæorum errore circa veram Christi iustitiam, & gratiam.
•  
  PDF 139 Cap. II. De errore Pelagij contra diuinam gratiam.
•  
  PDF 142 Cap. III. Circa dictum Pelagij errorem nonnulla dubia expenduntur.
•  
  PDF 146 Cap. IV. An Pelagius non solum auxilij gratiæ, sed etiam generalis Dei concursus neceßitatem ad humanas actiones negauerit?
•  
  PDF 149 Cap. V. Quæ fuerit sententia, errovè Semipelagianorum, & qui eius auctores, vel sectatores?
•  
  PDF 156 Cap. VI. Nonnullis dubitationibus propositis, Semipelagianus error ampliùs explicatur.
•  
  PDF 165 Cap. VII. De errore Lutheri, & Caluini, & Sectatorum circa gratiam Dei, & liberum arbitrium.
•  
  PDF 168 Index Capitvm Prolegomeni Sexti. De Scriptis probatam de gratia doctrinam continentibus.
•  
  PDF 169 Prolegomenon VI. De Scriptis Probatam De Gratia Doctrinam Continentibvs.
•  
  PDF 169 Caput I. De authoritate Pontificum Romanorum, qui gratiam defenderunt.
•  
  PDF 175 Cap. II. De censura Pij V. & Gregorij XIII. aliquarum assertionum, partim naturæ, partim gratiæ nimiumtribuentium, aut detrahentium.
•  
  PDF 181 Cap. III. De Concilio Diospolitano in Palæstina contra Pelagiu[m] Dei congregato, eiusq[ue] actis, & authoritate.
•  
  PDF 185 Cap. IV. De Concilijs Africanis, & Ephesino, quæ co[n]tra Pelag. pro Dei gratia pugnarunt.
•  
  PDF 189 Cap. V. De alijs Concilijs contra reliquias PElagianorum, & alios gratiæ hostes celebratis.
•  
  PDF 192 Cap. VI. De Patribus, qui veram de gratia doctrinam nobis tradiderunt; & contrarias hæreses confutarunt.
•  
  PDF 199 Cap. VII. Continens Librum D. Augustini de Gestis contra Pelagium in Concilio Palæstino per 22. capita distributum.
•  
  PDF 200 D. Avgvstini Hipponensis Episcopi Liber Ad Sanctvm Episcopvm Avrelivm, A De Gestis Pelagii Contra Aduersarios gratiæ Domini nostri Iesu Christi.
•  
  PDF 200 Capvt I. De prima peopositione Pelagio obiecta.
•  
  PDF 201 Capvt II. De secunda propositione obiecta Pelagio.
•  
  PDF 203 Capvt III. De tertia propositione Pelagij.
•  
  PDF 204 Capvt IV. De Propositione quarta Pelagio obiecta.
•  
  PDF 204 Capvt V. De quinta propositione obiecta Pelagio.
•  
  PDF 205 Capvt VII. [i.e. VI.] De sexta Pelagii propositione, & aliis illi annexis.
•  
  PDF 207 Capvt VII. Expenditur eadem sexta propositio Pelagij, & qua gratia, & quomodo detur homini sine peccato viuere.
•  
  PDF 208 Capvt VIII. De sex aliis propositionibus obiectis Pelagio ex doctrina Cœlestij, & quibusdam aliis.
•  
  PDF 209 Capvt IX. De alia propositione obiecta Pelagio, quod Ecclesia hic sit sine macula, & ruga.
•  
  PDF 210 Capvt X. De quadam obiectione facta Pelagio ex libro quodam Cœlestij.
•  
  PDF 210 Capvt XI. De aliis capitalibus obiectionibus ex libro Cœlestij excerptis.
•  
  PDF 213 Capvt XII. Redarguitur Pelagius ex commentarijs eius in Paulum.
•  
  PDF 214 Capvt XIII. De alijs obiectionibus factis Pelagio ex libris Cœlestij.
•  
  PDF 215 Capvt XIV. Minus sincere Pelagium sibi obiectis satisfecisse.
•  
  PDF 215 Capvt XV. Quomodo Pelagius quæstionem de gratia simulatè solueret, & contrarium errorem anathematizaret.
•  
  PDF 216 Capvt XVI. Epistola Timasij, & Iacobi ad Augustinum.
•  
  PDF 216 Capvt XVII. Pelagium vrget, vt ex corde resipiscat.
•  
  PDF 217 Capvt XVIII. Epistola Augustini ad Pelagium cum illius declaratione.
•  
  PDF 217 Caput XXI. Domino dilectissimo, & desideratißimo fratri Pelagio Augustinus in Domino salutem.
•  
  PDF 217 Capvt XIX. Falsò gloriatur Pelagius ipsius dogma, posse non peccari per humanum laborem fuisse approbatum.
•  
  PDF 219 Capvt XX. Redarguitur, & conuincitur Pelagius, quod errores Cœlestij fictè anathematizauerit.
•  
  PDF 220 Capvt XXI. Conclusio, & scopus totius libri.
•  
  PDF 220 Capvt XXII. Quomodo potuerint, absoluto Pelagio, dogmata illi obiecta damnari?
•  
  PDF 223 Index Capitvm Libri Primi. De neceßitate gratiæ ad perficienda opera moraliter bona ordinis naturalis, & ad contraria peccata vitanda.
•  
  PDF 225 Liber Primvs. De Necessitate Gratiæ Ad Perficienda Opera Moraliter Bona Orddinis Natvralis, Et Ad Contraria Peccata Vitanda.
•  
  PDF 225 Prælvdivm.
•  
  PDF 225 Cap. I. Vtrum homini ad quamlibet veritatem naturalem cognoscendam gratia necessaria sit in omni statu, præsertim naturæ lapsæ?
•  
  PDF 230 Cap. II. Vtrum ad omnem moralem cogitationem reta[m], honestam sit necessaria gratia?
•  
  PDF 234 Cap. III. Vtrum homo lapsus possit honestè operari aliquando per quamcunque virtutem, siue naturæ, siue etiam gratiæ?
•  
  PDF 237 Cap. IIII. Vtrum ad omne bonum opus morale sit necessaria gratia sanctificans, & consequenter an existens in statu peccati mortalis possit interdum bene moraliter operari?
•  
  PDF 240 Cap. V. Quid Augustinus senserit de operibus factis ab homine in peccato seu charitate carente?
•  
  PDF 244 Cap. VI. Vtrum gratia fidei sit necessaria ad quodlibet opus moraliter bonum, etiam ordinis naturalis faciendum?
•  
  PDF 249 Cap. VII. De operibus infidelium quid Austustinus senserit?
•  
  PDF 254 Cap. VIII. Vtrum interna gratia specialis, præter Dei concursum naturalem humanæ naturæ debitum, sit necessaria simpliciter homini lapso ad honeste perandum?
•  
  PDF 264 Cap. IX. In nullo actu esse necessarium homini ad honestam operationem moralem ordinis naturalis specialem motionem, vel qualitatem ipso voluntati à Deo impressam, quæ & physice actum efficiat, & voluntatem ad illum efficiendum omnino determinet.
•  
  PDF 265 Cap. X. Ad singula opera bona moraliter non esse necessariam cogitationem, vel inspirationem in sua entitate maiorem, seu meliorem, quàm sine auxilio gratiæ haberi posset.
•  
  PDF 267 Cap. XI. Proponitur tertia sententia, tertiusque modus explicandi auxilium gratiæ ad singula opera moralia necessarium.
•  
  PDF 269 Cap. XII. An cogitatio honesta, quæ habet effectum bonæ voluntatis, sit semper melior, quam illa cogitatio, quæ illum effectum non consequitur?
•  
  PDF 274 Cap. XIII. An cogitatio honesta naturalis congrua, sit vera gratia in homine non eleuatio ad supernaturalem finem, siue in pura, siue in integra natura constituto absque peccato?
•  
  PDF 278 Cap. XIIII. Obiectionibus contra discursum capitis superioris satisfit.
•  
  PDF 280 Cap. XV. An cogitatio congrua ad bene moraliter operandum sit vera, & supernaturalis gratia, respectu hominis ad finem supernaturalem eleuati?
•  
  PDF 282 Cap. XVI. Proponitur contrariæ sententiæ fundamentum ex Patrum loquutionibus desumptus, vt retorqueatur.
•  
  PDF 282 Cap. XVII. Ex eorundem Patrum sententijs, cogitationem naturalem congruam non esse verum gratiæ auxilium demonstratur.
•  
  PDF 285 Cap. XVIII. Destructo alterius sententiæ fundamento, veritas amplius confirmatur.
•  
  PDF 287 Cap. XIX. Proponitur vniuersalis obiectio ex Patribus asserentibus, nullum opus bonum posse fieri sine gratia.
•  
  PDF 289 Cap. XX. Patrum testimonia, quæ omnia bona opera gratiæ tribuunt, exponuntur.
•  
  PDF 294 Cap. XXI. Liberum arbitrium sine auxilio non nisi ad peccandum valere: quo sensu interdum à Concilijs, vel Augustino dicatur?
•  
  PDF 298 Cap. XXII. Rationibus generalibus aliarum opinionum satisfit.
•  
  PDF 300 Cap. XXIII. Vtrum ad singulas tentationes legi naturali repugnantes superandas, singulare gratiæ auxilium necessarium sit?
•  
  PDF 307 Cap. XXIV. Vtrum ad vincendas singulas graues tentationes contra legem naturalem, in statu naturæ lapsæ, necessarium sit speciale gratiæ auxilium?
•  
  PDF 315 Cap. XXV. Vtrum homo in statu naturæ integræ, totam naturæ legem in quacunque occasione, & omni tempore, sine auxilio gratiæ seruare, omniaque grauia peccata vitare potuisset?
•  
  PDF 317 Cap. XXVI. Vtrum homo lapsus possit omnia præcepta naturalis diu seruare, vitando omnia peccata, & tentationes omnes illis contrarias, sine speciali auxilio gratiæ?
•  
  PDF 320 Cap. XXVII. Vtrum ad seruandam legem naturalem, & vitando omnia peccata illi contraria, longo tempore sit necessaria habitualis gratia, vel fides, aut sufficiat auxilium actuale, & quale illud esse oporteat?
•  
  PDF 326 Cap. XXVIII. Vtrum homo in puris naturalibus conditus posset innocentiam diu conseruare, non peccando mortaliter per vires rationis, & liberi arbitrij, sine speciali Dei adiutorio?
•  
  PDF 329 Cap. XXIX. Utrum homo lapsus possit elicere, solis viribus liberi arbitrij, sine auxilio gratiæ aliquem actum dilectionis Dei, saltem vt author est, & finis naturalis?
•  
  PDF 333 Cap. XXX. Vtrum homo in aliquo statu possit diligere Deum authorem naturæ amore beneuolentiæ per liberum arbitrium, sine auxilio gratiæ?
•  
  PDF 336 Cap. XXXI. Vtrum diligere super omnia Deum, vt authorem naturæ, sit actus ita in substantia, & ordine suo supernaturalis, vr excedat vires naturales liberi arbitrij creati, & ideo sine auxilio gratiæ aliàs fieri non possit?
•  
  PDF 342 Cap. XXXII. Vtrum in statu naturæ lapsæ possit homo diligere Deum, vt authorem naturæ super omnia, solis liberi arbitrij viribus absque speciali auxilio gratiæ? & sententia affirmans refertur, & fundatur?
•  
  PDF 343 Cap. XXXIII. Refertur, & fundatur opinio negans, posse hominem lapsum diligere super omnia Deum vt authorem naturæ, sine auxilio gratiæ.
•  
  PDF 345 Cap. XXXIV. Exponitur, ac defenditur mens D. Thomæ de auxilio gratiæ necessario ad dilectionem Dei in statu naturæ lapsæ.
•  
  PDF 350 Cap. XXXV. Quæ gratia sit necessaria in statu naturæ lapsæ, ad diligendum amore naturali super omnia Deum, vt authorem naturæ?
•  
  PDF 355 Cap. XXXVI. Quid sentiendum sit de potestate hominis in puris naturalibus, ad amandum Deum finem naturæ super omnia?
•  
  PDF 357 Cap. XXXXVII. Vtrum sit aliquis alius actus virtutis naturalis, seu acquisitæ, præter amorem Dei, qui propter difficultatem suam fieri non possit sine gratia in statu naturæ lapsæ?
•  
  PDF 361 Cap. XXXVIII. Utrum homo lapsus, vel in puris naturalibus constitutus, naturales virtutes possit suis viribus sine auxilio gratiæ acquirere?
•  
  PDF 364 Index Capitvm Libri Secvndi. De neceßitate gratiæ ad actus diuini ordinis eliciendos, seruanda supernaturalia præcepta, & peccata illis contraria vitanda.
•  
  PDF 366 Liber Secvndvs. De Necessitate Gratiae Ad Actvs Divini Ordinis Eliciendos, Servanda Svpernaturalia præcepta, & peccata illis contraria vitanda.
•  
  PDF 366 Prælvdivm.
•  
  PDF 366 Cap. I. Vtrvm gratia diuinæ reuelationis ad Deum in hac vita cognoscendum, sicut ad salutem oportet, fuerit necessaria?
•  
  PDF 369 Cap. II. Vtrum ad credendum reuelatis specialis gratia Dei sit necessaria?
•  
  PDF 370 Cap. III. Vtrum ad initium fidei sit necessaria gratia?
•  
  PDF 374 Cap. IV. An actus fidei sit in se, & in substantia supernaturalis: & tractatur prima sententia.
•  
  PDF 377 Cap. V. Actum fidei, & voluntatem credendi esse actus, quoad substantiam supernaturales.
•  
  PDF 379 Cap. VI. Actum fidei non esse tantum supernaturalem in suo fieri, sed in suo etiam esse.
•  
  PDF 381 Cap. VII. Actum fidei non esse supernaturalem ex modo accidentali actus, solum extrinsece illum denominante.
•  
  PDF 383 Cap. VIII. Actum fidei non esse supernaturalem ex accidentali modo intrinseco, seu illi inhærente, & vera assertio concluditur.
•  
  PDF 385 Cap. IX. Fundamentis prioris sententiæ satisfit.
•  
  PDF 387 Cap. X. Vtrum possit homo assertiri mysterijs supernaturalibus reuelatis à Deo, aliquo naturali assensu, sine auxilio speciali gratiæ?
•  
  PDF 392 Cap. XI. Vtrum fides aliqua, quæ idem motiuum credendi, eademq[ue] rationem formalem obiecti habeat cum fide infusa, possit haberi ex viribus naturæ sine auxilio gratiæ?
•  
  PDF 399 Cap. XII. Vtrum ad sperandum, sicut oportet, diuinas promissiones, gratiæ auxiliumrequiratur, & quale, qua ve ratione necessarium sit?
•  
  PDF 402 Cap. XIII. Vtrum ad amandum Deum amore concupiscentiæ, vt est summum bonum, & commodum hominis amantis, sit auxilium gratiæ necessarium?
•  
  PDF 407 Cap. XIV. Vtrum ad amandum Deum, vt supernaturalem finem, & gratiæ authorem perfecta dilectione amicitiæ, auxilium gratiæ per se, & propter speciem, & excellentiam talis amoris, sit necessarium?
•  
  PDF 412 Cap. XV. Vtrum ad amandum Deum authorem gratiæ, amore etiam imperfecto, sit per se necessarium gratiæ supernaturalis auxilium?
•  
  PDF 414 Cap. XVI. Vtrum as aliquos actus moralium virtutum sit per se necessaria gratia: eo quod in specie sua supernaturales sint?
•  
  PDF 417 Cap. XVII. Vtrum præter actum fidei, sint in intellectu speculatiuo aliqui actus supernaturales, propter quos gratia per se necessaria sit?
•  
  PDF 420 Cap. XVIII. Quis sit actus sapientiæ specialiter Spiritui Sancto attributus?
•  
  PDF 423 Cap. XIX. Quis sit actus intellectus dono Spiritus Sancti specialiter attributus?
•  
  PDF 426 Cap. XX. Quis sit actus scientiæ dono Spiritus Sancti specialiter attributus?
•  
  PDF 427 Cap. XXI. Quinam actus sint fortitudo, pietas, timor, & consilium? Qui dono Spiritus Sancti specialiter tribuuntur.
•  
  PDF 432 Cap. XXII. Vtrum præter actus virtutum, & donorum, sint alij actus supernaturales, ad quos sit specialis gratia necessaria: qui beatitudines, vel fructus Spiritus Sancti dicuntur?
•  
  PDF 437 Cap. XXIII. Vtrum ad seruanda supernaturaliter præcepta, quæ de internis actibus data sunt: vel ad non peccandum contra illa, sit gratia necessaria?
•  
  PDF 441 Cap. XXIV. Vtrum ad seruanda præcepta supernaturalia de externis actibus, necessaria sit gratia?
•  
  PDF 444 Cap. XXV. Vtrum hominibus etiam iustis sit necessaria noua gratia, ad exequenda media necessaria vel vtilia ad æternam salutem consequendam?
•  
  PDF  Index Locorvm Sacrae Scriptvræ, Qvæ In Hoc Volvmine Explicantvr.
•  
  PDF  Index Conciliorvm, Qvæ In Hoc Volvmine Continentvr.
•  
  PDF  Index Rervm, Qvae In Hoc Volvmine Continentvr.
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Back cover
•  
  PDF  Spine
•  
  PDF 3. Continens Posteriores Libros Septem De Habitvali Gratia, Sanctificatione Hominis, Ac Merito
•  
  PDF  Front cover
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Title page
•  
  PDF  Approução, & Licenças.
•  
  PDF  Licença do Sancto Officio.
•  
  PDF  Licença do Ordinario.
•  
  PDF  Licença do Paço.
•  
  PDF  Facultas Prouincialis Societatis Iesu pro Lusitania.
•  
  PDF  Facultas Prouincialis Societatis Iesu Prouinciæ Rhenanæ.
•  
  PDF  Index Capitvm Libri Sexti.
•  
  PDF 1 Tractatvs De Gratia. Pars III De Habitibvs Ivstitiæ, Sev Gratiæ Gratvm Facientis. Liber Sextvs.
•  
  PDF 1 Caput I. Vtrum interdona gratiæ gratum facientis detur aliquod creatum, & intrinsece inhærens homini, & absque operatione permanens?
•  
  PDF 5 Cap. II. Cuius generis sit hæc gratia creata permanens absque operatione?
•  
  PDF 7 Cap. III. An sit de fide certum, dari iustis dona gratiæ habitualia ab actibus distincta, & sine illis permanentia?
•  
  PDF 12 Cap. IV. An gratia habitualis includat habitus, seu virtutes infusas?
•  
  PDF 15 Cap. V. An habitus infusus sit tota ratio proxima, & perse efficiendis actum infusum?
•  
  PDF 19 Cap. VI. Vtrum habitus infusus, vel potentia sit principalis causa proxima actus supernaturalis?
•  
  PDF 24 Cap. VII. Vtrum potentia habitu infuso prædita sit causa principalis sui abtus?
•  
  PDF 27 Cap. VIII. Vtrum infundantur iustis tres virtutes Theologales, habitualiter in eis manentes?
•  
  PDF 33 Cap. IX. Vtrum ad gratiam habitualem virtutes etiam morales, seu Cardinales per se infusæ pertineant?
•  
  PDF 37 Cap. X. Vtrum præter virtutes omnes infundantur cum gratia habituali dona Spiritus Sancti, quæ sint etiam habitus supernaturales à virtutibus distincti?
•  
  PDF 40 Cap. XI. Vtrum præter habitus operatiuos, detur iustis habitualis gratia ab illis distincta, & in ipsa animæ substantia immediate infusa: tractaturque sent entia negans.
•  
  PDF 42 Cap. XII. Gratiam esse formam à charitate realiter distinctam verius iudicatur.
•  
  PDF 45 Cap. XIII. Fundamentis prioris sententiæ satisfit.
•  
  PDF 50 Cap. XIV. Vtrum circa obiecta, seu materias habituum infusorum dentur aliqui habitus acquisiti, quasi annexi, vel concomitantes habitus infusos?
•  
  PDF 54 Index Capitum Libri VII.
•  
  PDF 55 Liber Septimvs. De Ivstificatione, Sev Sanftificatione hominis, prout est effectus formalis gratiæ habitualis. De formali effectus gratiæ habitualis, qui hominis sanctificatio, iustificcatio, aut internarenouatio dici potest.
•  
  PDF 56 Cap. I. Vtrum forma gratiæ intrinsece, & per se, ac via sua connaturali faciat hominem gratum, & quidnam id sit?
•  
  PDF 63 Cap. II. Vtrum forma gratiæ ex sua natura hominem filium Dei adoptiuum, & hæredem vitæ æternæ, seu ad supernaturalem beatitudinem acceptum constituat?
•  
  PDF 65 Cap. III. An possit Deus hominem sibi gratum reddere, eumque in filium, & hæredem gloriæ adoptare sine intrinseca qualitate gratiæ inhærentis?
•  
  PDF 70 Cap. IV. Vtrum homo qualitate gratiæ affectus possit nin esse gratus Deo, neque filius eius adoptiuus?
•  
  PDF 71 Cap. V. Utrum gratia habitualis aliquam maiorem vim, vel dignitatem ad hominem gratificandum ex Christo habeat?
•  
  PDF 73 Cap. VI. Vtrum iustificatio sit effectus formalis gratiæ positiuus, & quid proprie verbum iustificandi. & iustificationis significet?
•  
  PDF 78 Cap. VII. Vtrum aliqua gratia homini inhærens positiuum iustificationis effectum ex sua intrinseca natura formaliter ei conferat?
•  
  PDF 87 Cap. VIII. An forma iustificans sit habitus, vel actus, vel vterque simul?
•  
  PDF 95 Cap. IX. Vtr gratia, qua formaliter iustificamur, sit vn[us] simplex habitus; vel pluru[m] collectio?
•  
  PDF 99 Cap. X. Vtrum in iustificatione hominis vera peccatorum remisso fiat?
•  
  PDF 103 Cap. XI. Vtrum iustificatio, & remisso peccati idem omnino sint, vel sint duo in re distincta; & inseparabiliter coniuncta?
•  
  PDF 109 Cap. XII. Vtr. remissio mortalis peccati sit effect[us] formalis, & con[n]atur alis iustitiæ inhære[n]tis?
•  
  PDF 112 Cap. XIII. Vtrum actus inhærentis iustitiæ, saltem perfectæ dilectionis, vel contritionis, ex natura sua folmaliter excludat peccatum sine alia remissione Dei?
•  
  PDF 121 Cap. XIV. Vtrum actus perfectus infusæ dilectionis Dei, vel contritionis sit forma, cui propter valorem, aut perfectionem suam remissio peccatorum connaturaliter debeatur, & ideo dici possit formaliter excludere peccatum?
•  
  PDF 138 Cap. XV. An forma necessaria ad excludendum peccatum sit proprius habitus infusus; & ab anima, eiusque potentiis realiter distinctus?
•  
  PDF 140 Cap. XVI. Quænam sit habitualis forma infusa formaliter excludens peccatum?
•  
  PDF 143 Cap. XVII. An solus habitus sit integra forma expellens peccatu[m], vel actu[m] etiam requirat?
•  
  PDF 145 Cap. XVIII. Vtrum actiualis iustitia possit infundi peccatori de potentia Dei absoluta, sine remissione peccati mortalis.
•  
  PDF 146 Cap. XIX. An de absoluta potentia possit Deus non priuare habitius gratiæ, & virtutum hominem, dum adhuc mortaliter peccat?
•  
  PDF 151 Cap. XX. An possit Deus conseruare, vel infundere iustitiam in homine, qui peccauit mortaliter, non remittendi ei peccatum?
•  
  PDF 159 Cap. XXI. Vtrum de potentia Dei absoluta poßit peccatum mortale, sine actu peccatoris, per solam infusionem habitus remitti?
•  
  PDF 164 Cap. XXII. Vtrum sine habitibus gratiæ, per solos actus possit Deus de absoluta potentia sua peccatum mortale remittere?
•  
  PDF 170 Cap. XXIII. An sine vlla mutat physica peccatore facta possit ei peccatu[m] mortale remitti?
•  
  PDF 176 Cap. XXIV. An remmissio venialis peccati ad effectum formalem gratiæ habitualis semper, vel aliquando pertineat?
•  
  PDF 181 Cap. XXV. Vtrum iustificatio sit maximum, & miraculorum opus Dei?
•  
  PDF 184 Index Captivm Libri Octavi.
•  
  PDF 185 Liber Octavs De Cavsis Habitvalis Gratiæ Totaqve Ivstificationis Mvtatione, Ac Ordine ipsius.
•  
  PDF 185 Cap. I. Quæ sit causa finalis gratiæ habitualis, seu nostræ iustificationis?
•  
  PDF 188 Cap. II. Vtr. gratia veram causam material[m] habeat, & ideoper creationem no[n] fiat?
•  
  PDF 192 Cap. III. Vtrum solus Deus sit causa efficiens gratiæ?
•  
  PDF 194 Cap. IV. Vtrum habitus virtutis infusæ suis actibus producatur?
•  
  PDF 198 Cap. V. An ad habitualem gratiam dispositio aliqua physica, seu per modum abtus primi præcedere possit, veltantum moralis; & per modum actus secundi?
•  
  PDF 201 Cap. VI. Vtrum ad infusionem gratiæ, quæ in iusticatione impii fit, aliquis actus peccatoris per modum præuiæ dispositionis remotæ, aut proximæ necessarius sit?
•  
  PDF 204 Cap. VII. Utrum actum ad gratiam disponentem supernaturalem esse, & ab auxilio graciæ elici oporteat?
•  
  PDF 207 Cap. VIII. Vtrum actum, quo se homo ad gratiam disponit, à libero arbitrio elicitum esse, necessarium sit?
•  
  PDF 210 Cap. IX. Vtrum dispositio ad iustitiam sit vera causa moralis, & in illo ordine materialis causa gratiæ habitualis, & remissionis peccati?
•  
  PDF 214 Cap. X. Expenditur locus Lec 7. Remittuntur rei peccata multa, quia dilexit multum, in confirmationem doctrinæ superiori capite traditæ.
•  
  PDF 219 Cap. XI. Vtrum actus, quiest vltima despositio ad gratiam habitualem, sit effectus eiusdem gratiæ, ab aliquo, scilicet, habitu infuso elicitus, & affirmans sententia proponitur?
•  
  PDF 220 Cap. XII. Vltimam dispositione[m] ad habitualem gratia[m], non fieri ab habitu, late probatur.
•  
  PDF 229 Cap. XIII. Fundamentis contrariæ sententiæ satisfit.
•  
  PDF 232 Cap. XIV. Quæ fuerit D. Thomæ sententia circa effectionem gratiæ habitualis in actum proxime ad illam disponentem?
•  
  PDF 235 Cap. XV. Vtr. prima disposito ad iustificationem necessaria, sit actus fidei, & intellectus?
•  
  PDF 237 Cap. XVI. Quæ fides, seu cuius obiecti sit fides iustificans?
•  
  PDF 239 Cap. XVII. Vtrum præter fidem, aliquis motus liberi arbitrij sit necessaria diepositio ad iustitiam?
•  
  PDF 241 Cap. XVIII. An spes sit dispositio ad iustitiam, & quæ illa sit?
•  
  PDF 244 Cap. XIX. Quanta sit necesitas actus spei ad iustificationem, & an sit maior, quam timoris?
•  
  PDF 247 Cap. XX. De cæteris actibus voluntatis, qui ad iustitiam obtinendam peccatorem disponunt, ac necessarii, vel utiles sunt.
•  
  PDF 251 Cap. XXI. Communibus obiectionibus hæreticorum contra dispositionem vltimam ad iustitiam satisfit.
•  
  PDF 258 Cap. XXII. Quo sensu dicat Paulus, hominem non iustificari ex operibus, & non contradicat lacobo dicenti hominem ex operibus iustificari?
•  
  PDF 266 Cap. XXIII. Vtrum in opere iustificationis aliquis ordo, seu successio temporis necessaria sit?
•  
  PDF 269 Cap. XXIV. Vtrum in opere iustificationis aliquis ordo naturæ intercedat?
•  
  PDF 272 Index Capitvm Noni.
•  
  PDF 273 Liber Nonvs De Avgmento, Ac Perfectione Ivstitiae, Sev Gratiae, Eivsqve Certitvdine.
•  
  PDF 273 Cap. I. Vtrum gratia in sanctis hominibus per bona eorum opera in hac vita augeri possit, & consequenter, an in diuersis personis eodem tempore, vel in eadem, pro diuersis temporibus, gratia possit esse inæqualis?
•  
  PDF 276 Cap. II. Vtrum hoc iustitiæ augmentum per intensionem habituum fiat, & consequenter, quomodo fiat?
•  
  PDF 280 Cap. III. Vtrum gratia viæ per omnia, & singula bona opera iustorum augeatur?
•  
  PDF 292 Cap. IV. Vtrum, quoties augetur gratia per actus meritorios, charitas, & cæteræ virtutes infusæ simul augenatur?
•  
  PDF 296 Cap. V. Vtrum gratia viatoris possit semper augeri, vel in hoc aliquem terminum habeat?
•  
  PDF 298 Cap. VI. Utrum iusti in hac vita possint semper in gratia cerscere, & intra quem terminum?
•  
  PDF 302 Cap. VII. Vtrum in hominibus lapsis, & viatoribus, possit gratia ita crescere, vt fomitem etiam peccati, omnino extinguat?
•  
  PDF 308 Cap. VIII. Vtrum homo possit in tota vita non peccare venialiter per gratiam, quæ secundum ordinariam legem à Deo status am homnibus communicatur?
•  
  PDF 316 Cap. IX. Vtrum iusti in hac vita ad eam iustitiæ perfectionem, qua de sua iustitia certi certitudine fidei reddantur, peruenire possint?
•  
  PDF 325 Cap. X. An possint iusti esse certi, saltem certitudine Theologica, siue hæc sit naturalis, siue supernaturalis?
•  
  PDF 329 Cap. XI. An ex perfectione vitæ, ac operum iustitiæ, poßit interdum iustus esse moraliter certus desua gratia, in quo gradu?
•  
  PDF 333 Cap. XII. Vtrum homo fidelis poßit, vel teneatur certa fide credere, se veram fidem, ac spem habere?
•  
  PDF 340 Index Capitvm Decimi.
•  
  PDF 341 Liber Decimvs De Conservatione Gratiæ Habitvalis, ac perseurantiæ dono. Prælvdivm.
•  
  PDF 341 Cap. I. Utrum ad conseruationem gratiæ ex parte hominis bona opera necessaria sint?
•  
  PDF 345 Cap. II. Quid sit ad gratiæ conseruationem ex parte Dei necessarium?
•  
  PDF 349 Cap. III. Utrum quilibet iustus poßit in gratia diu perseuerare, si velit?
•  
  PDF 352 Cap. IV. Utrum perseuer antia in gratia, vsque ad mortem, semper, & in omnibus speciale donum gratiæ sit?
•  
  PDF 357 Cap. V. Quid sit donum perseuerandi vsque in finem: quid ve ultra potestatem perseuerandi addat?
•  
  PDF 359 Cap. VI. Utrum donum perseuerantiæ sit eiusdem rationis in omnibus, vel aliquam partionem, seu diuersitatem admittat?
•  
  PDF 362 Cap. VII. Utrum perseuerantiæ donum ex libero arbitrio recipientis pendeat?
•  
  PDF 368 Cap. VIII. Vtrum donum perseuerantiæ hominem in gratia confirmet: aut quomodo à dono confirmationis gratia distinguatur.
•  
  PDF 375 Cap. IX. Vtrum homo in statu innocentiæ, & Angeli viatores speciali dono gratiæ ad perseuerandum indiguerint.
•  
  PDF 380 Index Capitvm Vndecimi.
•  
  PDF 381 Liber Vndecimvs. De Perpetvitate Gratiæ, Vel Amissione.
•  
  PDF 381 Cap. I. Utrum gratia semel habita perpetua sit, & inamißibilis, vel amittipotius valeat, seu corrumpi?
•  
  PDF 386 Cap. II. Utrum gratiæ semel habita nunquam ita amittatur, quin aliquando tandem recuperetur, ac semper duret?
•  
  PDF 391 Cap. III. Utrum gratia, & virtutes, ac dona, quæ illam comitantur, per quodlibet peccatum mortale, & per solum illud amittantur?
•  
  PDF 395 Cap. IV. Utrum peccatum mortale effeciuè gratiam expellat, vel quomodo?
•  
  PDF 400 Cap. V. Vtrum amissa gratia, & charitate, etiam fides, & spes amittantur?
•  
  PDF 407 Cap. VI. Utrum fides, & spes, semel habitæ amitti poßint?
•  
  PDF 409 Cap. VII. Per quos actus, & quomodo fides, & spes amittantur?
•  
  PDF 412 Cap. VIII. Vtrum habitus infusi, non solum amitti, sed remitti etiam possint?
•  
  PDF 417 Index Capitvm Libri Dvodecimi.
•  
  PDF 419 Liber Dvodecimvs. De Merito, Qvod Est Effectvs Gratiæ sanctificantis Prælvdivm.
•  
  PDF 420 Cap. I. Vtrum homines viatores possint apud Deum aliquid simpliciter seu de condignò mereri?
•  
  PDF 424 Cap. II. Vtrum ad meritum apud Deum, aliquis actus hominis necessarius sit?
•  
  PDF 426 Cap. III. Vtrum libertas actus necessaria sit, vt ille sit meritorius?
•  
  PDF 429 Cap. IV. Vtrum solus actus moraliter bonus poßit esse meritorius apud Deum?
•  
  PDF 432 Cap. V. Vtrum ad meritum requiratur opus supererogatinis, seu consilij, vel possit esse etiam in opere præcepto?
•  
  PDF 434 Cap. VI. Vtrum solus actus internusvoluntatis sit meritorius, vel etiam externus?
•  
  PDF 440 Cap. VII. Vtrum actus meritorius debeat esse supernaturalis, & ex aliqua actuali gratia profectus?
•  
  PDF 442 Cap. VIII. Vtrum solus actus elicitus à charitate sit meritorius de condigno apud Deum?
•  
  PDF 445 Cap. IX. Vtrum actus eliciti à virtutibus infusis, sint meritorij de condigno sine peculari relatione charitatis?
•  
  PDF 448 Cap. X. Utrum actus virtutum moralium acquisitarum, de sesufficiant ad meritum de condigno, vel relationem supernaturalem requirant, & quæ illa sit?
•  
  PDF 454 Cap. XI. Vtrum in actibus internis voluntatis, imperante, & imperato, sit plus meriti, quam in imperante solo: & consequenter, an actus imperatus habeat suum proprium meritum distinctum à merito actus imperantis?
•  
  PDF 460 Cap. XII. Vtrum intentio obtinendi præmium sit sufficiens, vel necessaria ad meritum de condigno, vel potius illi repugnet?
•  
  PDF 463 Cap. XIII. Vtrum modus operandi ex metu, & necessitate vitandi aliquod damnum, ad meritum sufficiat, vel illud excludat?
•  
  PDF 465 Cap. XIV. Vtrum status gratiæ in operante sit conditio ad meritum de condigno necessaria?
•  
  PDF 470 Cap. XV. Utrum ad meritum necessarium sit, hominem esse viatorem?
•  
  PDF 475 Cap. XVI. Vtrum ad meritum de condigno necessarium sit, vt aliquis sibi mereatur, vel possit etiam alteri communicari?
•  
  PDF 479 Cap. XVII. Vtrum diuina ordinatio, & quasi lex positiua Dei sit ad meritum de condigno necessaria.
•  
  PDF 483 Cap. XVIII. Utrum de neceßitate meriti de condigno apud Deum sit, vt in promissione Dei sub conditione operum fundetur?
•  
  PDF 486 Cap. XIX. Vtrum merita iustorum in peculari applicatione, & imputatione meritorum Christinitantur: vel inde specialem valorem, aut dignitatem habeant.
•  
  PDF 491 Cap. XX. Vnde habeant opera iustorum, vt magis meritoria sint?
•  
  PDF 492 Cap. XXI. Vtrum duratio, seu continuatio actus, cæteris paribus, eius meritum augeat.
•  
  PDF 497 Cap. XXII. Vtrum circumstantia seu dignitas personæ, cæteris paribus, meritum operis augeat?
•  
  PDF 500 Cap. XXIII. Vtrum exparte Dei, aut Christi, potuerit meritum bonorum operum augeri?
•  
  PDF 500 Cap. XXIV. An possit aliquis de condigno primam gratiam, vel remißionem peccati mereri?
•  
  PDF 509 Cap. XXV. Vtrum homo iam iustificatus augmentum gratiæ de condigno mereri possit, & quando, aut quomodo?
•  
  PDF 511 Cap. XXVI. Vtrum iustu conseruationem gratiæ, seu vsque ad mortem perseuerantiam in gratia: aliavè gratiæ auxilia, seu præsentis vitæ subsidia ad salutem æternam conducentia de condigno mereatur?
•  
  PDF 520 Cap. XXVII. Vtrum homo possit de condigno mereri reparationem post lapsum?
•  
  PDF 521 Cap. XXVIII. An iusti primam gloriam, seu totam gloriam à primo gradu de condigno mereantur?
•  
  PDF 530 Cap. XXIX. An alia dona gloriæ sub meritum de condigno cadant?
•  
  PDF 534 Cap. XXX. An Deus ex vera, propria, & speciali iustitia præmium meritis Sanctorum de condigno retribuat, ita quod esset iniustus, si illa non retribueret?
•  
  PDF 545 Cap. XXXI. Vtrum in beatitudine nouus gradus gratiæ, aut gloriæ, sine vllo merito de condigno illis tribuatur?
•  
  PDF 550 Cap. XXXII. An sit aliquod meritum de congruo distinctum à merito de condigno, quod sit verum hominis meritum apud Deum?
•  
  PDF 553 Cap. XXIII. Quæ conditiones ad meritum de congruo distinctum à merito de condigno, quod sit verum hominis meritum apud Deum?
•  
  PDF 556 Cap. XXXIV. Vtrum ex parte personæ merentis aliqua specialis conditio ad meritum de congruo requiratur?
•  
  PDF 560 Cap. XXXV. An meritum de congruo sit tantum respectu merentis, vel etiam respectualiorum?
•  
  PDF 562 Cap. XXXVI. Vtrum ad meritum de congruo, ex parte Dei, requiratur promissio?
•  
  PDF 565 Cap. XXXVII. Quid possit homo non iustificatus sibi de congruo mereri?
•  
  PDF 571 Cap. XXXVIII. Quid possit iustus sibi, vel alijsde congruo mereri.
•  
  PDF  Index Locorvm Sacræ Scriptvræ, Qvæ In Hoc Volvmine Continentvr.
•  
  PDF  Index Concilirvm Qvæ In Hoc Volvmine Continentvr.
•  
  PDF  Index Rervm Qvæ In Hoc Volvmine Continentvr.
•  
  PDF  Leerseiten
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Back cover
•  
  PDF  Spine
•  
  PDF 2. Continens Libros III. IV. Et V. De Avxiliis Gratiæ In Generali, De Avxilio Svfficiente, Et De Avxilio efficaci Gratiæ Dei
•  
  PDF  Front cover
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Leerseiten
•  
  PDF  Title page
•  
  PDF  Index Capitvm Hvjvs Volvminis. Prolegomenta de Scientia conditionata.
•  
  PDF  Approbationes.
•  
  PDF 1 Prolegomenon Altervm De Scientia, Qvam Devs Habet De Liberis Actibvs Svb Conditione Fvtvris, prius ratione, quàm absolutè futura cognoscat.
•  
  PDF 1 Cap. I. Sensu & statu controversiæ proposito, variæ sententiæ cum suis Auctoribus referuntur.
•  
  PDF 5 II. Deum habere certam, & infallibilem scientiam futurorum contingentium conditionatorum, ex Scriptura, prout à Patribus intellecta est, ostenditur.
•  
  PDF 9 III. Plures ex Sanctis, & antiquis Patribus scientiam conditionatam in Deo cognouisse, præsertim Augustinum, & nullum eorum illam Deo negasse.
•  
  PDF 14 IV. Neque in Augustino, neque in aliis Patribus aliquid contra perfectionem diuinæ scientiæ conditionatæ reperiri.
•  
  PDF 17 V. Deum habere conditionatam scientiam futurorum ante decretum liberum, seu voluntatis, secundum rationis ordinem, nec posse talem scientiam in tali decreto fundari, ex eisdem Scripturæ, & Patrum testimoniis ostenditur.
•  
  PDF 22 VI. Quid de hac scientia conditionata D. Thomas senserit.
•  
  PDF 26 VII. Ratione à priori ostenditur dari in Deo conditionatam præscientiam, & principali fundamento co[n]trariæ scientiæ occurritur, veritasq[ue] talium propositionum declaratur.
•  
  PDF 34 VIII. Quæ decreta conditionata, & libera Deo attribuenda sint, & in illis non posse contingentia sub conditione futura præsciri.
•  
  PDF 41 IX. Nonnullis objectionibus occurritur, earumque occasione doctrina data magis declaratur, & veluti in summa redigitur.
•  
  PDF 45 X. alteri objectioni occurritur, & an scientia visionis sit causa futurorum explicatur.
•  
  PDF 56 Liber Tertivs. De Auxiliis Gratiæ in generali, proutin diuina actione, vel motione consistunt.
•  
  PDF 56 [Prælvdivm.]
•  
  PDF 57 Cap. I. Qvid sit, & quotuplex internum gratiæ auxilium.
•  
  PDF 60 II. Vtrùm auxilium excitans sit actus in ordine gratiæ sanctificantis adultorum.
•  
  PDF 62 III. Vtrùm gratia excitans sit actus vitalis hominis.
•  
  PDF 64 IV. Aliis fundamentis primæ sententiæ satisfit, & quod sit principium proximum efficiens gratiæ exeitantis inquiritur.
•  
  PDF 67 V. Vtrùm motus gratiæ excitantis sint indeliberati, ita vt ex necessitate non libertate fiant.
•  
  PDF 68 VI. Vtrùm gratia excitans in intellectu sit, & quæ sit neceßitas, vel munus etus.
•  
  PDF 70 [VII. Vtrùm gratia excitans in voluntate sit, & quæ sit necessitas, vel munus eius.]
•  
  PDF 74 VIII. Vtrùm gratia excitans sit necessaria solùm ante fidem, & alios habitus infusos, vel etiam post illos.
•  
  PDF 82 IX. Duo incidenter dubia de necessitate excitantis gratiæ, tam in natura lapsa, quam integra expediuntur.
•  
  PDF 83 X. Vtrùm motus gratiæ excitantis sint in sua entitate supernaturales.
•  
  PDF 87 XI. Quomodo supernaturalis excitatio ex naturalibus actibus Ecclesiæ, seu eorum, per quos vocatur pendere possit.
•  
  PDF 89 XII. Quomodo supernaturalis vocatio ab actibus eorum, qui vocantur pendere possit.
•  
  PDF 93 XIII. Vtrùm præter excitantem gratiam sit necessaria gratia adiuuans ab illa distincta.
•  
  PDF 95 XIV. An gratia adiuuans sit actio, vel principium actionis, & quæ sit eius neceßitas.
•  
  PDF 97 XV. Diuisio auxilij moraliter, vel physicè adiuuantis, exponitur.
•  
  PDF 99 XVI. Quibus modis differat actualis influxus gratiæ adiuuantis, ab excitante gratia.
•  
  PDF 101 XVII. Vtrùm gratia excitans sit principium physicè adiuuans præsertim vbi habitus infusus deest.
•  
  PDF 105 XVIII. Vrtùm in homine liberè ac supernaturaliter operante fine habitu, principium adiuuans, ad talem actum supernaturalem eliciendum, sit aliquid creatum animæ infusum.
•  
  PDF 108 XIX. Solùm Spiritum sanctum immediatè adiuuare voluntatem vt principale principium proximè, & physicè faciens supernaturalem actum quando fine habitu elicitur.
•  
  PDF 111 XX. Quid sint gratia operans, & cooperans & quomodo ad excitantem, & adiuuantem comperantur.
•  
  PDF 113 XXI. Obiectionibus occurritur, & variæ sententiæ de operante, & cooperante gratia attinguntur.
•  
  PDF 116 XXII. Augustim sententia de gratia operante, & cooperante amplius examinatur.
•  
  PDF 118 XXIII. Quid sit gratia præueniens, comitans, & subsequens, & quomodo ad excitantem, & aliuuantem comperentur.
•  
  PDF 121 XXIV. Quomodo gratia præueniens, comitans, & subsequens ad operantem, & cooperantem gratiam comparentur.
•  
  PDF 125 XXV. Vtrùm concursus Dei, vt primæ causæ, ad supernaturales actus auxilium supernaturale sit.
•  
  PDF 129 XXVI. Corollaria nonnulla, quæ ex doctrina superioris capitis inferuntur.
•  
  PDF 130 XXVII. Vtrùm causa prima, & secunda, vt partiales causæ, ad eundem effectum concurrant.
•  
  PDF 134 XXVIII. An Deus etiam in ordine gratiæ per concursum simultaneum influat in effectum, & actionem causæ secundæ immediate immediatone virtutis, & suppositi.
•  
  PDF 136 XXIX. Vtrum præter simultaneum concursum gratiæ, qui est in actum voluntatis, vel intellectus, sit necessarius alius præuius in potentia receptus, & à motibus excitantis distinctus, referturq[ue], prima sententia cum fundamentis.
•  
  PDF 138 XXX. Quid sit concursus præuius, & quod munus eius, ob quod necessarium esse creditur.
•  
  PDF 141 XXXI. Quomodo præuius concursus à potentia in qua recipitur, & ab eius actione distinquatur.
•  
  PDF 143 XXXII. An præuius concursus sit qualitas, vel in quo prædicamento sit.
•  
  PDF 145 XXXIII. Vtrùm concursus præuius constituat causam secundum in actu primo, vel compleat virtutem eius ad agendum.
•  
  PDF 154 XXXIV. Vtrum concursus præuius sit separabilis à simultaneo, seu ab actione causæ secundæ, & econuerso.
•  
  PDF 157 XXXV. Proponitur altera sententia, quæ docet generalem concursum Dei esse influxum in effectum, & imbibitum in actione causæ secundæ: influxum autem in causa per se, & ex vt vi generalis concursus neccessarium non esse.
•  
  PDF 160 XXXVI. Influxum præuium primæ causæ in secundam nonesse per se necessarium ad actiones proprias naturalium agentium.
•  
  PDF 164 XXXVII. Quid Patres, & Philosophi de neceßitate præuij concursus quoad causas naturales senserint.
•  
  PDF 175 XXXVIII. Quid de concursis præuio in causis secundis naturalibus D. Thomas senserit.
•  
  PDF 180 XXXIX. Quid Aristoteles, vel antiqui Philosophi de neceßitate concursus præuij in causis secundis naturaliter agentibus senserint.
•  
  PDF 182 XL. Soluendo rationes assertioni nostræ contraritas, eadem veritas ampliùs confirmatur.
•  
  PDF 187 XLI. Ex vi generalis concursus non esse necessariam præutam motionem in voluntate, moraliter determinantem illam vt liberos actus elicitat.
•  
  PDF 191 XLII. Præuium concursum physicè prædeterminantem non esse voluntati liberæ necessarium, vt aliquid determinatè velit.
•  
  PDF 195 XLIII. Doctrina superioris capitis authoritate Scripturæ, & Patrum confirmatur.
•  
  PDF 197 XLIV. Authoritate D. Thomæ, & aliquorum posteriorum Theologorum eadem doctrina confirmatur.
•  
  PDF 204 XLV. Ex concursu Dei ad actus, qui sunt peccata, pecultari ratione superior doctrina comprobatur.
•  
  PDF 206 XLVI. Deducendo ad varia incommoda eadem doctrina comprobatur.
•  
  PDF 213 XLVII. Sententia superioris capitis ex Scriptura, & Concilijs colligitur.
•  
  PDF 216 XLVIII. Ex Patribus eadem doctrina confirmatur.
•  
  PDF 218 XLIX. Quid de concursu præuio ac prædeterminante ad actum peccati D. Thomas senserit.
•  
  PDF 221 L. Fundamentis contrariæ sententiæ satis facit.
•  
  PDF 225 LI. Ad actus supernaturales necessarium non esse auxilium præutum per modum concursus, sed simultaneum sufficere.
•  
  PDF 228 Liber Qvartvs. De Auxilio sufficiente, quid sit, quibusque, & quomodo ad libertatem voluntatis circa supernaturales actus necessarium sit.
•  
  PDF 228 [Prælvdivm.]
•  
  PDF 228 Cap. I. Anrecte Auxilium gratiæ insufficiens, & efficax diuidatur.
•  
  PDF 233 II. Vtrùm auxilium sufficiens non solùm homini sit necessarium vt possit operari, sed etiam vt operatur, aliquo modo tribuat.
•  
  PDF 238 III. Vtrùm auxilium sufficiens sit verum auxilium gratiæ internæ distinctum à lege, reuelatione, & doctrina.
•  
  PDF 242 IV. Vtrùm auxilium sufficiens internum in sola gratia excitante consistat, & cum illa conuertatur, seu idem omnino sit.
•  
  PDF 245 V. Vtrùm gratia sufficiens sit tantùm actualis, vel etiam habitualem includat.
•  
  PDF 246 VI. An auxilium aliquod verè sufficiens, sit ex se mefficax, vel vnde id habeat, quando tale esse contingit.
•  
  PDF 252 VII. Vtrùm auxilium sufficiens detur interdum prædestinatis, vel reprobis.
•  
  PDF 255 VIII. Vtrùm auxilium sufficiens detur omnibus hominibus adultis, quantumuis reprobi sint.
•  
  PDF 258 IX. An, & quomodo fidelibus semel iustificatis, qui tandem non saluantur, detur auxilium sufficiens ad salutem aternam.
•  
  PDF 260 X. An & quomodo fidelibus peccatoribus semper dum vtuunt, gratia sufficiens tribuatur, qua conuerti, & iustificari possint.
•  
  PDF 265 XI. Quomodo infidelibus omnibus detur auxilium sufficiens ad fidem, & salutem.
•  
  PDF 269 XII. Difficultas circa superiorem doctrinam proponitur, eiusque occasione tractare incipit axioma, Facienti quod in se est Deus non denegat gratiam.
•  
  PDF 271 XIII. Tractatur altera sententia præcedenti contraria, negans datam esse à Deo legem dandi auxilium gratiæ facienti quod in se est ver vires naturæ ad seruandam legem naturalem.
•  
  PDF 273 XIV. Tractatur tertia opinio, quæ partim à præcedentibus recedit, partim eum vtraque convenit.
•  
  PDF 275 XV. Propositæ difficultati satisfit, & Axioma propositum in vero, & catholico sensu explicatur.
•  
  PDF 285 XVI. Difficultati cap. 12. propositæ satisfit.
•  
  PDF 290 XVII. Obiectionibus in cap. 13. propositis satisfit.
•  
  PDF 293 XVIII. Quid Augustinus senserit de sufficienti auxilio, an amnibus adultis detur.
•  
  PDF 302 XIX. Vtrum auxilia sufficientia omnibus hominibus æqualiter conferantur exparte Dei, vel vnde eorum varietas, seu inæqualitas oriatur.
•  
  PDF 307 XX. De concordia liberi arbitrij cum necessitate sufficientis auxilij præuenientis.
•  
  PDF 311 Liber Qvintvs. De Auxilio efficaci Gratiæ Dei.
•  
  PDF 311 [Prælvdivm.]
•  
  PDF 311 Cap. I. Qvotuplex sit auxilium efficax.
•  
  PDF 315 II. Vtrum auxilium efficax sit ad singulos actus pietatis necessarium, vel solum ad aliquos, vel aliquam eorum multitudinem.
•  
  PDF 316 III. Vtrùm auxilium efficax in omni statu, & in omnibus personis sit ad salutem, & ad omnes pietatis actus necessarium.
•  
  PDF 319 IV. Vtrùm gratiæ efficacitas consistat in neceßitate, quam inferi voluntati, vt non liberè, sed necessariò consentiat.
•  
  PDF 323 V. Vtrùm auxilium sit excitans, seu in aliqua excitatione positum, præfertim iuxta mentem Augustini.
•  
  PDF 326 VI. An efficax auxilium consistat in motione, vel in effectione, de se & natura sua prædeterminante physicè voluntatem humanam ad vnum actum, & exercitium eim.
•  
  PDF 331 VII. Vtrùm auxilium efficax necessarium ad piè operandum, sit positum in aliqua excitatione per se, & ex vi suæ natura, ac præcisè entitatis, prædeterminantis physicè voluntatem ad consensum.
•  
  PDF 335 VIII. Vtrùm excitans gratia per seipsam, & natura sua determinet saltem moraliter voluntatem, ideoq[ue], talis efficacia auxilij excita[n9tis ad actus liberos & sanctos voluntatis necessaria sit.
•  
  PDF 340 IX. Proponitur opinio affirmans efficantiam auxilij præuij consistere in physica prædeterminatione voluntaris per madum actus primi, ac proinde talem prædeterminationem ad omnes & singulos actus pietatis esse necessariam.
•  
  PDF 342 X. Directè ostenditur, auxilium efficax necessarium ad singula supernaturalia opera, non posse confistere motione, vel qualitate prædeterminante physicè in actu primo voluntatem ad consensum.
•  
  PDF 354 XV. Corollaria, quibus ratio ab incommodis distinctius concluditur.
•  
  PDF 356 XVI. Quibusdam suffragiis rationis factæ occurritur.
•  
  PDF 358 XVII. Obiectionibus contra discursum factum satisfit.
•  
  PDF 359 XVIII. Vtrùm poßibile sit auxilium efficax physicè prædeterminaans voluntatem in actu primo saluo libero vsu eisdem voluntatis in eodem actu secundo, ac subinde en libertas quo ad exercitium in actu voluntatis simul possit cum auxilio physicè, & in actu primo prædeterminante voluntate concordari.
•  
  PDF 362 XIX. In humana voluntate non posse simulesse auxilium ex se at physicè illam prædeterminans cum potestatè resistendi etaem auxilio.
•  
  PDF 364 XX. Auxilium si ex sit efficax, ac physicè prædeterminans non posse à libero vsu pendere, sed neceßitatem antecedentem inducere.
•  
  PDF 366 XXI. Vis superioris discursus alio modo manifestatur, & argumentis satisfit.
•  
  PDF 370 XXII. Vtrùm concursus Dei simultaneus es se prædeterminet voluntatem ad concursum.
•  
  PDF 375 XXIII. Vtrùm concursus simultaneus vt est à voluntate Dei semper ac necessariò habeat vtm prædeterminandi physicè voluntatem.
•  
  PDF 379 XXIV. Vtrùm auxilium efficax prædeterminans physicè voluntatem influendo immediatè in actum eius liberum poßibile sit.
•  
  PDF 385 XXV. Quid addat auxilium efficax auxilio præuementi susfficienti, seu vocatio efficax generali, ac sufficienti vocatiom, & an per congruitatem vocationis hoc sufficienter explicetur.
•  
  PDF 387 XXVI. Duabus obiectionibus contra superiorem doctrinam satisfit.
•  
  PDF 389 XXVII. Satisfit alteri obiectioni, & a varijs incommodis doctrina data vindicatur.
•  
  PDF 393 XXVIII. Concluditur vera concordia libertatis auxilij cum efficaci auxilio eiusque neceßitate in gratiæ operibus.
•  
  PDF 397 XXIX. Aliis obiectionibus contra superiorem concordiam ab in commodis desumptis satisfit.
•  
  PDF 404 XXX. Doctrina data auxilio efficaci, & concordia eius cum libero arbitrio, verbus Christi Matth. II. comprobatur.
•  
  PDF 406 XXXI. Eadem doctrina alijs Scripturæ locis ad bonum vsum gratiæ exhortantibus suadetur.
•  
  PDF 410 XXXII. Alia Scripturæ testimonia con tra physicam prædeterminatianem expenduntur.
•  
  PDF 411 XXXIII. An ex locis Scripturæ, quæ dependentiam liberi arbitrij à voluntate, & omnipotentia diuina testantur: physicam prædeterminationem ostendant.
•  
  PDF 414 XXXIV. An Scriptura dicat Deum dare nobis velle propter physicam prædeterminationem.
•  
  PDF 415 XXXV. An soli Deo tribuatur in Scriptura opera pietatis propter physicam prædeterminationem.
•  
  PDF 417 XXXVI. An Deus facieat, vt velimus, & faciamus per physicam prædeterminationem, aut efficientiam.
•  
  PDF 421 XXXVII. Ex capite quinto, & Canone quarto, sest. 6. Concilij I ridentini veritas confirmatur, & quædam euasio refellitur.
•  
  PDF 424 XXXVIII. Alteri euasioni occurritur.
•  
  PDF 427 XXXIX. Ad fundamenta contrariæ interpretationis respondetur.
•  
  PDF 430 XL. Ex alijs locis eiusdem Concilij Tridentini eadem veritas confirmatur, & alijs obiectionibus occurritur.
•  
  PDF 432 XLI. Expenduntur Canones 4. Concilij Mileuitani, & arausicam, & an Deus expecter hominis voluntatem, exponitur.
•  
  PDF 437 XLII. Expenduntur Canones quintus, & vigesimusquintus Concilij Arausicam, & an initium bonæ operationis sit, non sit, à libero arbitrio, declaratur.
•  
  PDF 440 XLIII. Quid alia Concilia, vel Pontifices summi de gratia efficaci senserint.
•  
  PDF 444 XLIV. Ex Patribus Augustino antiquioribus physica prædeterminatio resellitur, & vocatio congrua comprobatur.
•  
  PDF 449 XLV. Antiquos Patres nihilpro physica prædeterminatione nobis tradidisse.
•  
  PDF 452 XLVI. Augustinum in vocatione congrua sine physica prædeterminatione efficacem præuenientem gratiam constituisse.
•  
  PDF 457 XLVII. Vrùm Augustinus physicæ præderminationi aliqu[n]do faueat.
•  
  PDF 461 XLVIII. Quid post Augustinum Patres Latini Gratia efficaci senserint.
•  
  PDF 466 XLIX. Quid D. Thomas de hac controuersia, seu de auxilio gratiæ efficacis senserit.
•  
  PDF 469 L. Quid alij antiqui Scholastici in hac controuersia senserint.
•  
  PDF 473 LI. Quid moderni Scriptores de hac controuersia senserint.
•  
  PDF 484 LII. Tractatur quæstio appendix, an gratia præventens, auxilium sufficiens, & efficax, possine esse æqualia in duobus hominibus, quorum vnus eonsentit vocationis, & non alter.
•  
  PDF 493 LIII. Dubium appendix de concordia gratiæ efficacis cum gratuita, & efficaci electione, ac prædestinatione saluandorum omnium, & cum diuina prouidentia, ac prædesinitione actuum liberorum humanæ voluntatis.
•  
  PDF 500 LIV. Appendix de prædefinitionibus, cum aliarum obiectionum responsione.
•  
  PDF  Index Rervm Præcipvarvm, Qvæ In Hoc Volvmine Continentvr.
•  
  PDF  Leerseiten
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Back cover
•  
  PDF  Spine
•  
  PDF  Vorderschnitt