Institutiones Theologicæ Ad Usum Seminariorum. Institutiones Theologicae Ad Usum Seminariorum / Auctore Rev. Patre Edmundo Simonnet Societatis Jesu Presbytero, Sacræ Theologiæ Doctore & Exprofessore, Universitatis Mussipontanæ Cancellario. Venetiis : Balleoni, 1731- : 1(1731-) / Auctore Rev. Patre Edmundo Simonnet Societatis Jesu Presbytero, Sacræ Theologiæ Doctore & Exprofessore, Universitatis Mussipontanæ Cancellario. Venetiis : Balleoni, 1731
Content
- PDF 1. Institutiones Theologicae Ad Usum Seminariorum
- PDF Front cover
- PDF Endsheet
- PDF Reihentitel
- PDF Title page
- PDF Series Tractatuum Totius Operis.
- PDF Noi Riformatori Dello Studio di Padova.
- PDF Index.
- PDF 1 R. P. Edmundi Simonnet Sacietatis Jesu Presbyteri Tractatis Primus De Deo Uno.
- PDF 1 Disputatio Prima. De Existentia Dei.
- PDF 1 Art. 1. Utrùm per se notum sit Deum existere.
- PDF 1 Resp. Hæc propositio, Deus existit, est per se nota secundùm se, & non est per se nota secundùm nos.
- PDF 3 Art. 2. Utrùm, & quomodo constare possit Deum existere.
- PDF 3 Resp. 1. Fide divina credi potest Deum existere.
- PDF 3 Resp. 2. Deum existere, probari etiam potest certò & efficaciter argumentis citra divinam revelationem evidenter notis.
- PDF 3 Resp. 3. Non potest tamen existentia Dei demonstrari à priori.
- PDF 3 Resp. 4. Existentia Dei potest demonstrari à postetiori.
- PDF 3 Resp. 5. Potest etiam existentia Dei demonstrati à simultaneo.
- PDF 3 Art. 3. Utrùm re ipsa demonstretur Deum existere.
- PDF 3 Demonst. 1. Petita ex notione entis à se.
- PDF 4 Demonst. 2. Petita ex necessitate entis à se.
- PDF 4 Demonst. 3. Petita à motu, & productione rerum.
- PDF 4 Demonst. 4. Petita ex necessario, & contingenti.
- PDF 5 Demonst. 5. Petita ex idea entis quo nihil meliùs cogitari potest.
- PDF 6 Demonst. 6. Petita ex hoc mundo visibili.
- PDF 6 Art. 4. Utrùm unus tantùm sit Deus.
- PDF 7 Art. 5. Utrùm Deus possit ignorari invincibiliter.
- PDF 8 Disputatio II. De Essentia Dei, & ejus attributis in communi.
- PDF 9 Art. 1. Utrùm omnes omninò perfectiones possibilis sint in Deo, & quomodo?
- PDF 9 Resp. 1. Omnes omniò perfectiones possibiles in Deo continentur aliqua ratione.
- PDF 9 Resp. 2. Omnes perfectiones simpliciter simplices continentur in Deo formaliter.
- PDF 9 Resp. 3. Perfectiones secundùm quid non continentur in Deo formaliter.
- PDF 9 Resp. 4. Perfectiones secundùm quid continentur in Deo virtualiter, æquivalenter & eminenter.
- PDF 9 Art. 2. Quænam inter perfectionum simpliciter simplicium.
- PDF 9 Resp. 1. Essentia Dei strictè sumpta, non consistir in cumulo omnium perfectionum simpliciter simplicium.
- PDF 10 Resp. 2. Essentia Dei strictè sumpra, non consistit in ratione entis infiniti.
- PDF 11 Resp. 3. Essentia Dei strictè sumpra, nom consistit in intellectione actuali, neque in ratione entis spiritualis à se.
- PDF 11 Rest. 4. Essentia Dei strictè sumpra, consistit in aseitate, seu in existentia à se.
- PDF 11 Art. 3. Utrùm & quomodo attributa divina distinguantur inter se, & ab essentia divina.
- PDF 12 Resp. 1. Attributa divina nec inter se, nec ab essentia divina distinguuntur realiter.
- PDF 12 Resp. 2. Attributa divina nec inter se, nec ab essentia divina distinguuntur formaliter ex natura rei.
- PDF 13 Resp. 3. Attributa divina inter se & ab essentia divina distinguuntur ratione.
- PDF 13 Resp. 4. Attributa divina inter se, & an essentia divina distinguuntur ratione ratiocinata.
- PDF 14 Art. 4. Quid senserit Gilbertus Porretanus circa distinctionem essentiæ ab attributis, & attributorum ab invicem.
- PDF 15 Disputatio III. De aliquibus attributis divinis in particulari.
- PDF 15 Art. 1. Utrùm Deus sit simplex, & incorporeus.
- PDF 16 Art. 2. Utrùm Tertullianus senserit Deum esse corpus.
- PDF 17 Art. 3. Utrùm Deus sit bonus.
- PDF 17 Resp. 1. Deus est summè bonus bonitare absoluta.
- PDF 17 Resp. 2. Deus est summè bonus bonitare relativa.
- PDF 17 Resp. 3. Deus est summè bonus bonitare morali.
- PDF 17 Resp. 4. Deus per essentiam bonus est omni bonitare qua bonus est.
- PDF 17 Art. 4. Utrùm Deus sit infinitus, & quomodo.
- PDF 18 Art. 5. Utrùm Deus sit immensus.
- PDF 18 Resp. 1. Deus sit immensus.
- PDF 18 Resp. 2. Deus est præsens rebus omnibus creatis.
- PDF 19 Resp. 3. Deus est ubique.
- PDF 20 Resp. 4. Deus est etiam extra cœlos.
- PDF 21 Art. 6. Utrùm Deus sit immurabilis.
- PDF 23 Art. 7. Utrùm Deus sit æternus.
- PDF 24 Art. 8. Utrùm Deus sit omnipotens.
- PDF 26 Disputatio IV. De invisibilitate Dei.
- PDF 26 Art. 1. Utrùm possibile sit Deum videri visione corporea.
- PDF 28 Art. 2. Utrùm possibile sit videri Deum visione intellectuali.
- PDF 28 Resp. 1. Deus ab intellectu creato videri non potest naturaliter.
- PDF 29 Resp. Intellectus creatus elevari potest ad videndum, & beati re ipsa in cœlo vident clarè & intuitivè Deum in se.
- PDF 31 Art. 3. Utrùm possibile sit Deum comprehendi an aliquo intellectu creato.
- PDF 31 Resp. 1. Deus non potest de potentia ordinaria comprehendi ab aliquo intellectu creato.
- PDF 32 Resp. 2. Ne quidem de potentia ordinaria comprehendi potest ab intellectu creato.
- PDF 35 Art. 4. Quibus indigeat vel non indigeat intellectus creatus ad videndum Deum.
- PDF 35 Resp. 1. Intellectus creatus ad videndum Deum indiger lumine gloriæ.
- PDF 36 Resp. 2. Intellectus creatus ad videndum Deum intuitivè ut in se est, non indiget specie impressa.
- PDF 36 Resp. 3. Intellectus creatus non indiget specie expressa ad videndum Deum clarè & intuitivè, ut in se est.
- PDF 37 Art. 5. Utrùm omnes beati æqualiter videant Deum ut in se est.
- PDF 38 Art. 6. Quid per visionem beatificam beati videant.
- PDF 38 Resp. 1. Beati vidente essentiam Dei strictè sumpram, trinitatem personarum, & omnia attributa absoluta, quæ fide divina creduntur in hac vita, quamvis non videant omnes partes seu gradus virtuales horum attributorum.
- PDF 39 Resp. 2. Beati vident in Deo, ut in media ratione priùs cognito, creaturas ut possibiles secudùm suum esse proprium, alii plurese, alii pauciores, nulli tamen omnes.
- PDF 40 Resp. 3. Beati per visionem beatificam vident decreta divinæ voluntatis.
- PDF 40 Resp. 4. Beati vident in Deo, ut objecto ratione priùs cognito, creaturas etiam ut existentes.
- PDF 42 Art. 7. Utrùm animabus sanctorum clara & intuitiva Dei visio differatur asque ad diem Judicii, & corporum resurrectionem.
- PDF 45 Disputatio V. De Scientia Dei.
- PDF 45 Quæst. 1. De existentia scientiæ divinæ, & ejus dotibus.
- PDF 45 Art. Unic. Utrùm in Deo sit Scientia, & qualis sit.
- PDF 45 Resp. 1. Deus habet scientiam.
- PDF 45 Resp. 2. Scientia Dei non est habitus, neque actus à Deo realiter distinctus.
- PDF 45 Resp. 3. Scientia divina est absque omni compositione mentali.
- PDF 45 Resp. 4. Secientia Dei non est discutiva.
- PDF 46 Resp. 5. Scientia divina non pendet à potentia physicè effectrice, & receptiva illius. Datur tamen in Deo intellectus propriè dicuts, à quo scientia divina non reali distinctione, sed logica inadæquara distinguitur, & à quo realiter est suo modo actus quo Deus cogniscit.
- PDF 46 Resp. 6. Scientia divina est etiam independens ab omni specie impressa, & motivo propriè dicto.
- PDF 46 Resp. 7. Scientia divina est omninò certa, & evidens.
- PDF 47 Resp. 8. Scientia divina est infinia, æterna, & immutabilis.
- PDF 47 Resp. 9. Scientia divina est formaliter judicativa.
- PDF 48 Quæst. 2. De Cognitione Dei circa se ipsum, possibilia, & alias res aliquando existentes.
- PDF 48 Art. 1. Utrùm Deus se ipsum cognascat & comprehendat.
- PDF 48 Resp. 1. Deus se ipsum cognoscit.
- PDF 48 Resp. 2. De se ipsum cognoscit cognitione perfectè comprehensiva.
- PDF 48 Art. 2. Utrùm Deus cognoscat possibilia cognitione propria.
- PDF 48 Resp. 1. Deus cognoscit possibilia.
- PDF 50 Resp. 2. Deus cogniscit possibilia cognitione propria.
- PDF 51 Art. 3. Utrùm Deus cognoscat præsentia, & præterita.
- PDF 51 Resp. 1. Deus præsentia omnia cogniscit.
- PDF 51 Resp. 2. Deus cogniscit etiam omnia præterita.
- PDF 52 Art. 4. Utrùm Deus cognoscat res omnes absolutè futuras.
- PDF 52 Resp. 1. Deus cognoscit omnia absolutè futura, quæ ab eo solo dependent.
- PDF 52 Resp. 2. Deus cognoscit omnia absolutè futura, quæ ab eo solo dependent.
- PDF 52 Resp. 3. Deus perfectè cognoscit omnia absolutè futura libera, & strictè contingentia, quæ ab ipso simul, & à creatura rationali dependent.
- PDF 55 Quæst. 3. De medio cognitionis divinæ circa ipsum Deum, possibilia, & res omnes aliquando existentes.
- PDF 55 Art. 1. Utrùm Deus videat se ipsum in aliquo medio.
- PDF 55 Resp. 1. Deus non videt se ipsum per speciem impressam.
- PDF 55 Resp. 2. Deus ad perfectam, & comprehensivam sui cognitionem non indiget medio in quo ratione priùs cognito se ipsum cognoscat: imò nec tale medium cognitionis sui habere potest.
- PDF 56 Art. 2. Utrùm Deus in aliquo medio ratione priùs cognito, cognoscat possibilia.
- PDF 57 Art. 3. Utrùm Deus in aliquo medio ratione priùs cognito, cognoscat creaturas existentes.
- PDF 57 Resp. Deus in se ipso, ut objecto ratione priùs cognito, cognoscit omnes creaturas existentes.
- PDF 59 Art. 4. Utrùm Deus in aliquo medio ratione priùs cognito, cognoscat actus liberos creaturæ rationalis aliquando exituros.
- PDF 59 Resp. 1. Deus non cognoscit actus creaturæ rationalis liberè futuros, in ipsa creatura rationali confiderata in actu primo, sive remoto, sive etiam proximo.
- PDF 59 Resp. 2. Deus non cognoscit in suis decretis actus naturales, creaturæ rationalis liberè futuros: at cognoscit supernaturales.
- PDF 59 Resp. 3. Deus actus omnes creaturæ rationalis, tamnaturales, quàm supernaturales, liberè futuros, cognoscit in essentia sua, ut perfectissima similitudine omnium intelligibilium, secundùm esse proprium quod habent sive possibile tantùm sive etiam actuale, & exertitum, pro quacumque temporis differentia habeant.
- PDF 60 Resp. 4. Deus omnes acus cujuscumque creaturæ rationalis liberè futuros, ab æterno & pro æterno videt in essentia sua ratione priùs visa, ut existente pro ea differentia pro qua re ipsa existunt.
- PDF 61 Art. 5. Utrùm Deus omnia alia à se cognoscat immediarè in se ipsis.
- PDF 62 Quæst. 4. De scientia futuribilium .
- PDF 63 Art. 1. Scientia futuribilium in Deo existere ostenditur authoritate Scripturæ tum vereris, tum novæ.
- PDF 65 Art. 2. Dati in Deo scientiam futuribilium, probatur ex S. Augustino.
- PDF 66 Art. 3. Deum habere scientiam futuribilium probatur ratione.
- PDF 68 Art. 4. Utrùm scientia futuribilium dependeat à decretis absolutis ex parte actus, & conditionatis ex parte objecti.
- PDF 69 §. 1. Probatur ex Scriptura scientiam futuribilium non dependere à decretis conditionatis in sensu Thomistico.
- PDF 70 §. 2. Probatur ex S. Augustino dari in Deo scientiam futuribilium ab omni decreto actu existente independentem.
- PDF 74 §. 3. Scientiam futuribilium independentem esse ab omni decreto actu existente, probatur ratione.
- PDF 76 Art. 5. Utrùm scientia futuribilium independens ab omni decreto actu existente, repugnet doctrinæ S. Thomæ.
- PDF 78 Quæst. 5. De Scientia media.
- PDF 78 Art. 1. Utrùm detur in Deo scientia media, non solùm pro statu naturæ innocentis, sed etiam pro statu naturæ lapsæ, circa actus salutares.
- PDF 78 Resp. 1. Datur in Deo scientia media.
- PDF 78 Resp. 2. Datur in Deo scientia media pro statu naturæ innocentis, nnon solùm circa actus malos, sed etiam circa bonos & salutares.
- PDF 79 Resp. 3. Datur in Deo scientiæ media pro statu naturæ lapsæ, & circa acrus malos, & circa salutares.
- PDF 82 Art. 2. Utrùm qui defendit scientiam mediam qualem defendimus pro statu naturæ lapsæ circa actus salutares, sit Pelagianus, vel Semipelagianus.
- PDF 82 Resp. Qui defendit scientiam mediam pro statu naturæ lapsæ, qualem defendimus etiam quoad actus salutares, non potest dici nisi per calumniam Pelagianus, aut Semipelagianus.
- PDF 84 Art. 3. Ad qui sit utilis, vel etiam necessaria scientia media, qualem desendimus pro statu naturæ lapsæ circa actus salutares.
- PDF 84 Resp. 1. Scientia media, qualem desendimus pro statu naturæ lapsæ circa actus salutares, utilis est, imò necessaria ad conciliandam efficaciam gratiæ cum liertate voluntatis, quæ, ut fides docet, dicit non solùm immunitatem à coactione, sed etiam à simplici necessitate.
- PDF 85 Resp. 2. Scientia media, qualem defendimus circa actus salutares pro statu naturæ lapsæ, utilis est, imò & necessaria ad conciliandam certitudinem prædestinationis cum libertate voluntatis, seu cum activa voluntatis indifferentia, expedita ad utrumlibet.
- PDF 85 Resp. 3. Scientia media, qualem defendimus circa actus salutares pro statu natruæ lapsæ, utilis est, imò & necessaria ad dirigenda decreta Dei prædefinitiva actuum salutarium electorum.
- PDF 88 Quæst. 6. De Divisionibus & causalitate scientiæ divinæ, & ideis divinis.
- PDF 88 Art. 1. Quotuplex sit scientia divina.
- PDF 89 Art. 2. Quænam scientia in Deo sit causa rerum, diriegendo scilicet omnipotentiam divina ad extra operantem.
- PDF 89 Resp. 1. Scientia simplicis intelligentiæ est causa rerum.
- PDF 89 Resp. 2. Sola scientia simplicis intellligentiæ est causa rerum, directiva scilicet omnipotentiæ ad extra operantis.
- PDF 90 Art. 3. De ideis divinis.
- PDF 90 Resp. 1. Datur in Deo idea objectiva rerum omnium ab ipso conditarum.
- PDF 90 Resp. 2. Idea objectiva, quam habet Deus, rerum omnium à se conditarum, est perfectio Deo maximè intrinseca.
- PDF 91 Resp. 3. Idea objectiva, quam habet Deus rerum à se conditarum, est unica & simplex realiter, sed virtualiter & logicè multiplex.
- PDF 91 Disputatio VI. De voluntate divinæ.
- PDF 91 Art. 1. Utrùm in Deo sit voluntas, an liberæ sit, & circa quæ.
- PDF 91 Resp. 1. Deus habet voluntatem.
- PDF 91 Resp. 2. Deus habet voluntatem & à coactione, & à simplici necessitate immunem circa omnia quæ operatur ad extra.
- PDF 91 Resp. 3. Voluntas divina libera est libertate contradictionis & specificationis, non libertate contrarietatis.
- PDF 93 Art. 2. Quid actus liber superaddat voluntati divinæ.
- PDF 94 Art. 3. Utrùm omnes actus divinæ voluntatis sint honesti, & laudabiles.
- PDF 94 Resp. 1. Nullus actus divinæ voluntatis potest esse malus moraliter.
- PDF 94 Resp. 2. Nullus actus voluntatis divinæ potest esse indifferens in individuo.
- PDF 94 Resp. 3. Omnes actus divinæ voluntatis habent infinitam simpliciter honestatem, & sunt æqualiter honesti etiam prout virtualiter inter se distinguuntur.
- PDF 95 Resp. 4. Quamvis omnes actus divinæ voluntatis sint æqualiter honesti, & ita voluntas divina non possit eligere inter actus magis vel minùs honestos; tamen omnes illi actus, quibus vult aliquam Dei gloriam extrinsecam, cum posset velle minorem, habent veram laudabilitarem, non solùm physicam, sed etiam moralem.
- PDF 95 Art. 4. Quotuplex sit actus divinæ voluntatis.
- PDF 96 Art. 5. Utrùm in Deo sit amor, & circa quæ.
- PDF 96 Resp. 1. Deus amat se ipsum necessariò & comprehensivè.
- PDF 96 Resp. 2. Deus amat etiam necessariò omnia possibilia, amore complacentiæ.
- PDF 96 Resp. 3. Deus amat creaturas existentes, qua tales, sed amore libero.
- PDF 96 Resp. 4. Deus creaturas rationales existentes amat etiam propter bonitatem, & amabilitatem propriam.
- PDF 97 Resp. 5. Deus non amat æqualiter omnia, sed inæqualiter etiam ex parte actus.
- PDF 97 Art. 6. Utrùm in Deo sit amor specialis erga se ipsum, & an amor ille sit charitatis & benevolentiæ.
- PDF 97 Resp. 1. Deus bona sua intrinseca amat amore speciali, & virtualiter distincto ab odio, & ab omni alio affectu divinæ voluntatis circa Deum.
- PDF 98 Resp. 2. In Deo amor quo una persona diligit alteram, est verus amor charitatis, & ita est vera, & propriè dicta amicitia inter Personas divinas.
- PDF 98 Art. 7. Utrùm in Deo sit odium.
- PDF 99 Disputatio VII. De Providentia Dei circa electos.
- PDF 100 Art. 1. Utrùm sit in Deo prædestinatio; quid sit, & qurum sit.
- PDF 100 Resp. 1. Datur in Deo prædestinatio.
- PDF 100 Resp. 2. Prædestinatio est absoluta & efficax, ab æterno facta, præparatio mediorum, quibuscum electi salutem æternam infallibiliter consequuntur.
- PDF 100 Resp. 3. Prædestinatio, physicè sumpra, consistit non in actu intellectus tantùm, aut actu voluntatis tantùm, sed in actu intellectus simul & actu voluntatis.
- PDF 101 Resp. 4. Prædestinatio est hominum, non quidem amnium, sed certorum tentùm.
- PDF 102 Resp. 5. Prædestinatio est etiam Angelorum, non quidem omnium, sed eorum tentùm qui steterunt, & in accepta à Deo sanctitate perseverarunt.
- PDF 104 Corollar. Prædestinatio est præscientia, & propositum Dei, quibus certi homines à massa perditionis misericorditer separati, per media infallibilia ad portum salutis æternæ diriguntur & perducuntur.
- PDF 105 Art. 2. Utrùm prædestinatio certa sit & immurabilis.
- PDF 105 Resp. 1. Prædestinatio certa est certidudine summa.
- PDF 107 Resp. 2. Prædestinatio divina est absolutè immutabilis.
- PDF 108 Art. 3. Utrùm divinæ prædestinationis dertur ratio aliqua ex parte nostri.
- PDF 108 §. 1. Prædestinationis divinæ nullam dari rationem ex parte prædestinari probatur ex Scriptura.
- PDF 110 §. 2. Prædestinationis divinæ nullam dari rationem ex parte prædestinari; probatur ex S. Augustino.
- PDF 114 §. 3. Prædestinationis divinæ non dari causam ex parte prædestinari, probatur rationibus Theologicis.
- PDF 118 §. 4. Quòd divinæ prædestinationis nulla detur causa ex parte prædestinari, est fidei dogma.
- PDF 121 Art. 4. Utrùm Deus prædesiniverit amnia pietatis opera prædestinatorum.
- PDF 124 Art. 5. Utrùm Deus prædestinatos elegerit ad gloriam ratione priùs, quàm eos prædestinarit.
- PDF 124 Resp. Deus voluntare absoluta & efficaci voluit gloriam prædestinaris omnibus, ratione priùs, quam eos prædestinarit.
- PDF 127 Art. 6. Solvuntur objectiones à Scriptura & Patribus petitæ.
- PDF 130 Art. 7. Solvuntur objectiones à ratione petitæ.
- PDF 134 Disputatio VIII. De supernaturali Providentia circa reprobos.
- PDF 135 Art. 1. Utrùm detur reprobatio, tam positiva, quàm negativa, & an utraque habeat causam ex parte reprobatur.
- PDF 135 Resp. 1. Datur reprobatio positiva.
- PDF 135 Resp. 2. Reprobatio positiva habet causam ex parte reproborum.
- PDF 135 Resp. 3. Datur etiam reprobatio negativa.
- PDF 136 Resp. 4. Reprobatio negativa facta est post absolutam prævisionem peccati originalis.
- PDF 136 Resp. 5. Negativa reprobatio habet causam ex parte reproborum, nempe peccatum originale, si ipsa sumatur absolutè. Si verò comparitivè sumatur, non habet causam præter divinum beneplacitum.
- PDF 137 Art. 2 Utrùm deus habeat voluntatem salvandi aliquos reprobos.
- PDF 138 Resp. 1. Deus habet sinceram voluntatem salvandi omnes reprobos.
- PDF 138 Resp. 2. Deus habet sinceram voluntatem salvandi omnes reprobos, qui aliquando justificantur.
- PDF 139 Resp. 3. Deus habet sinceram voluntatem salvandi omnes reprobos fideles.
- PDF 139 Resp. 4. Deus habet sinceram voluntatem salvandi omnes reprobos, nullo planè excepto.
- PDF 143 Art. 3. Solvuntur objectiones contra sinceram Dei voluntatem salvandi omnes reprobos.
- PDF 144 Art. 4. Solvuntur objectiones contra mortem Christi pro omnibus hominibus.
- PDF 147 Art. 5. Quantum certitudinem habeat hæc nostra sententia, quòd Deus velit sincerè salutem omnium hominum, nullo excepto.
- PDF 147 Resp. 1. Quòd Christus mortem suam obtulerit pro amnibus omninò hominibus ex sincero defiderio procurandi eorum salutem, certum est certudinem fidei.
- PDF 147 Resp. 2. Quòd Deus sincerè velit omnes adultos salvari nullo excepto, certum est certitudine fidei.
- PDF 148 Resp. 3. Quòd Deus non solum adultos amnes, sed etiam omnes parvulos, etiam eos qui dicuntur mori in utero materno ex solo defectu causarum naturalium, aut nascuntur in iis circumstantiis, in quibus munanitús non potest illis succuri ante mortem, salvos esse sincerè defideret, certum est certitudine fidei.
- PDF 149 Appendix. De Hæresibus circa prædestinationem.
- PDF 153 Tractatus Secundus. De Deo Trino.
- PDF 153 Disputatio I. De Trinitate Personarum divinarum.
- PDF 153 Art. 1. Qui contra Trinitatem Personarum divinarum insurrexerunt Hæretici, recensentur.
- PDF 155 Art. 2. Probatur contra Sabellianos, pluralitas Personarum divinarum, ex veteri Testamento.
- PDF 156 Art. 3. Probatur contra Sabellianos pluralitas personarum ex novo Testamento.
- PDF 157 Art. 4. Quòd sint in Deo tres personæ, realiter inter si distinctæ, constans fuit traditio priorum trium Ecclesiæ sæculorum.
- PDF 159 Art. 5. Eadem traditio trium priorum Ecclesiæ sæculorum, declaratur ampliùs aliquot testimoniis Patrum, qui tunc temporis in Ecclesia floruerunt.
- PDF 161 Art. 6. Eadem traditio trium priorum Ecclesiæ sæculorum, probatur argumento præscriptionis.
- PDF 163 Art. 7. Pluralitas personarum divinarum in unitare essentiæ, probatur ex Conciliis generalibus, sæculo quarto & sequentibus in Ecclesia celebratis.
- PDF 164 Art. 8. Solvuntur Sabellianorum objectiones.
- PDF 167 Art. 9. Utrùm Montanus & Montanistæ rectè senserint de Trinitate.
- PDF 167 Resp. 1. Montanus non malè sensit de Trinitate.
- PDF 168 Resp. 2. Inter Montanistas, alii rectè, alii verò malè senserunt de Trinitate.
- PDF 169 Art. 10. Utrùm Novatianus & Novatiani rectè senserint de Trinitate.
- PDF 173 Art. 11. Utrùm Marcellus Ancyranus aliud de Trinitatis mysterio senserit, quàm Catholica Ecclesia.
- PDF 177 Disputatio II. De Arianismo.
- PDF 177 Art. 1. De persona Arii, & ejus impio dogmate.
- PDF 179 Art. 2. De Conciliis in causa Ariani dogmatis, & personarum huic dogmati vel consentientium, vel contradicentiumm celebratis.
- PDF 181 Art. 3. De aliis Synodis post Sardicense Concilium celebratis, & aliqua ratione ad eandem causam pertinentibus.
- PDF 184 Art. 4. De Ariminensi Synodo, & reliquis ad propositum nostrum pertinentibus.
- PDF 190 Art. 5. De generali Concilio Nicææ in Bythynia, in causa Arii celebrato.
- PDF 190 §. 1. Cincilium Nicænum celebratum est anno Christi 325. & Constantini Magni 20.
- PDF 190 §. 2. Concilium Nicænum inchoatum anno Constantini vigesimo, eodem anno absolutum est.
- PDF 191 §. 3. Concilium Nicænum convocatum fuit à Constantino Magno, consentiente Silvestro Pontifice.
- PDF 191 §. 4. Osius Cordubensis Episcopus, Vitus & Vincentius Ecclesiæ Romanæ Presbyteri, Nicæno Concilio præsuerunt nomine Silvestri Pontificis Maximi, cujus erant Legati.
- PDF 192 §. 5. Svmbolum Nicænum.
- PDF 192 §. 6. Eusebius Nicomediensis, & Theognis Nicænus, subscripserunt cum aliis Patribus; ac proinde libellus pœnitentiæ apud Socratem lococitato, & Sozomenum, li. 2. cap. 16. illis abscriptus, ut suppositus, jure meritò rejicitur.
- PDF 194 §. 7. Patres Nicæni convcnientissimè & sapientissimè Sympolo suo addiderunt vocabulum Omousion.
- PDF 195 §. 8. & seq. Solvuntur abjectiones.
- PDF 200 Art. 6. Utrùm inter se pugnent omousion & omœusion; ita ut si Filius rectè dicatur omousio Patri, non possit rectè dici ej amœusios, qut vicissim.
- PDF 200 Resp. 1. Filius non solùm omousios, sed etiam amœusios Patri rectè dicitur.
- PDF 201 Resp. 2. Omœusion & omousion non opponuntur inter se, imò inter si convertuntur, sic ut Filius non possit esse omœusios Patri, quin ei quoque sit omousios, & vicissim.
- PDF 204 Art. 7. De variis fidei formulis, quas ediderunt Ariani, vel Semi-ariani.
- PDF 212 Art. 8. Utrùm Eusebius Cæsariensis fuerit Arianus.
- PDF 215 Art. 9. Solvuntur objectiones.
- PDF 219 Art. 10.Utrùm de divinitate verbi recté senserint Episcopi Omœusiani, quos Semi-arianorum nomine notat S. Epiphanius.
- PDF 219 Resp. De divinitate Verbi catholicè senserunt Omœusiani Episcopi, ut Basilius Ancyranus, Silvanus Tarsensis, Eleusius Cyzicenus, Georgius Laodicenus, Eusebius Sabastenus, & alii quàm plurimi ejusdem factionis Episcopi.
- PDF 231 Art. 11. Utrùm Ariminensis Synodi Episcopi, post Legatorum suorum prævaricationem, lapsi sint in hæresim.
- PDF 231 Resp. Ariminensis Synodi Patres, etiam post Legatorum suorum prævaricationem, non possunt sine insigni calumnia dici in hæresim incidisse, & in Arianismum consensisse.
- PDF 236 Art. 12. De side Liberii.
- PDF 241 Disputatio III. De divinitate Filii in particulari.
- PDF 241 Art. 1. Utrùm Filius sit verus Deus.
- PDF 245 Art. 2. Solvuntur objectiones, à sacra Scriptura petitæ.
- PDF 247 Art. 3. De veterum quorumdam Scriptorum Ecclesiasticorum, qui ante sæculum quartum, & exortam Arianem hæresim floruerunt, sententia circa Verbi divinitatem.
- PDF 247 §. 1. De S. Justino Martyre.
- PDF 251 §. 2. de Athenagora.
- PDF 252 §. 3. De Theophilo Antiocheno.
- PDF 252 §. 4. De S. Irenæo
- PDF 253 §. 5. De S. Clemente Alexandrino.
- PDF 254 §. 6. De Origene.
- PDF 256 §. 7. De sanctis Martyribus Luciano & Methodio.
- PDF 257 §. 8. De Tertulliano.
- PDF 257 Propos. 1. Verbum unius & ejusdem esse substantiæ cum Patre docuit Tertullianus.
- PDF 258 Propos 2. Tertullianus Filio non attribuit tantùm partem essentiæ seu naturæ divinæ, sed totam attribuit.
- PDF 260 Propos. 3. Tertullianus docuit æternam esse Verbi, seu, ut ipse dicere maluit, sapientiæ notionalis generationem.
- PDF 263 §. 9. De Cypriano, Zenone Veronensi, & Lactantio.
- PDF 264 Art. 4. Quid post tertium sæculum, & exortam Arianam hæresim, senserint Patres de æqualitate Filii cum Patre.
- PDF 266 Disputatio IV. De divinitate Spiritus sancti, & unitate Dei in trinitate personarum.
- PDF 266 Art. 1. Quinam malè senserint de divinitate Spiritus sancti.
- PDF 270 Art. 2. Utrùm Spiritus sanctus sit verus Deus.
- PDF 270 §. 1. Probatur ex sacris Scripturis Spiritus sancti divinitas.
- PDF 272 §. 2. Probatur Spiritus sancti divinitas ex Patribus trium priorum sæculorum.
- PDF 273 §. 3. Probatur Spiritus sancti divinitas, ex Patribus quarti & sequentium sæculorum.
- PDF 276 §. 4. Divinitas Spiritus sancti probatur authoritate Conciliorum.
- PDF 277 §. 5. Solvuntur objectiones.
- PDF 279 Art. 3. Utrùm tres personæ divinæ sint unus Deus.
- PDF 281 Disputatio V. De Processionibus divinis.
- PDF 281 Art. 1. Utrùm Filius in divinis procedat à Patre.
- PDF 283 Art. 2. Utrùm Spiritus sanctus procedat à Patre & Filio.
- PDF 284 §. 1. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur ex Scripturis.
- PDF 284 §. 2. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur authoritate Patrum Græcorum.
- PDF 286 §. 3. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur authoritate Latinorum Patrum.
- PDF 286 §. 4. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur authoritate Conciliorum, quæ ante schisma Græcorum celebrata fuerunt.
- PDF 286 §. 5. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur authoritate Conciliorum generalium, quæ post exortum schisma Græcorum velebrata fuerunt.
- PDF 286 §. 6. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur ratione.
- PDF 287 §. 7. Solvuntur objectiones.
- PDF 288 Art. 3. Utrùm in divinis Filius procedat per intellectum, & Spiritus sanctus per voluntatem.
- PDF 289 Art. 4. Quomodo Filius procedat per iltellectum , & Spiritus sanctus per voluntatem
- PDF 289 Art. 5. Quodnam sit principium formale, quo essentia divina communicatur Filio, Spiritui sancto.
- PDF 290 Art. 6. Quodnam sit principium formale, quo essentia divina communicatur Filio & Spiritui sancto.
- PDF 291 Art. 7. Ex qua intellectione procedat Filius.
- PDF 293 Art. 8. Quare processio secundæ personæ sit potiùs generatio, quàm processio terriæ personæ.
- PDF 294 Sect. 1. De relationibus divinis.
- PDF 294 Art. 1. Utrùm dentur in Deo Relationes ad intra, quales & quot sint.
- PDF 295 Art. 2. Quomodo Relationes ad intra distinguantur inter se.
- PDF 296 Art. 3. Quomodo Relationes ad intra distinguantur inter se.
- PDF 297 Art. 4. Utrùm Relationes ad intra distinguantur ab essentia divina.
- PDF 298 Art. 5. Utrùm Relationes ad intra sint de perfectiones, & quales sint.
- PDF 299 Art. 6. Utrùm Relationes ad intra propriam habeant existentiam.
- PDF 300 Art. 7. Utrùm personæ divinæ constituantur folmaliter per relationes ad intra.
- PDF 301 Art. 8. Quot dentur subsistentiæ in Deo.
- PDF 301 Sect. 2. De notionibus, æqualitate, circuminsessione & missione personarum divinarum.
- PDF 301 Art. 1. Quid & quot sint notiones personarum divinarum.
- PDF 302 Art. 2. Utrùm personæ divinæ sint inter se æquales.
- PDF 302 Art. 3. Utrùm detur prioritas & circum-insession in personis divinis.
- PDF 303 Art. 4. Utrùm detur missio in divinis.
- PDF 303 Sect. 3. De proprietatibus Personarum divinarum in particulari.
- PDF 303 Art. 1. Utrùm paternitas sit prima proprietas Patris, & unde illi conveniat.
- PDF 304 Art. 2. Utrùm innascibilitas sit altera proprietas Patris.
- PDF 304 Art. 3. Utrùm Filius sit Verbum, & quomodo.
- PDF 306 Art. 4. Utrùm Filius sit imago Patris, & quomodo.
- PDF 306 Art. 5. Utrùm Spiritus sanctus procedat à Patre & Filio, tanquam ab uno principo.
- PDF 308 Art. 6. Utrùm Spiritus sanctus per se requirat duas personas spirantes.
- PDF 309 Art. 7. Utrùm Spiritus sanctus distingueretur à Filio, si non procederet ab eo.
- PDF 311 Tractatus Tertius. De Angelis.
- PDF 311 Disputatio I. De existentia & essentiæ Angelorum.
- PDF 311 Art. 1. Utrùm existant Angeli.
- PDF 311 Art. 2. Utrùm Angeli sint substantiæ completæ insensibiles, intellectuales, & libero arbittio præditæ.
- PDF 311 Resp. 1. Angeli sunt substantiæ completæ, insensibiles.
- PDF 311 Resp. 2. Angeli sunt substantiæ intellectuales.
- PDF 311 Resp. 3. Angeli sunt substantiæ libero arbitrio præditæ.
- PDF 312 Art. 3. Utrùm Angeli sint substantiæ natura superiores hominibus.
- PDF 312 Art. 4. Utrùm Angeli sint substantiæ incorporæ, & expertes omnis compositionis ex materia & forma.
- PDF 314 Resp. 1. Angeli non sunt omninò corporei.
- PDF 314 Resp. 2. Angeli ne quidem ex parte corporei sunt, sive non constant ex duplici substantia, una scilicet corporea, & altera incorporea, sicut homittes constant, sed sunt substantiæ simplices & incorporæ.
- PDF 315 Art. 5. Utrùm Angeli sint immortales.
- PDF 315 Resp. 1. Angeli sunt naturaliter immortales & incorruptibiles in aliquo vero sensu.
- PDF 316 Resp. 2. In aliquo etiam vero sensu Angeli non sunt naturaliter immortales.
- PDF 317 Art. 6. Utrùm Angeli producti fuerint, à quo, ubi, quando, & in quanto numero producti suerint.
- PDF 317 Resp. 1. Angeli non sunt improducti.
- PDF 317 Resp. 2. Angeli omnes producti fuerunt à Deo per creationem.
- PDF 317 Resp. 3. Angeli non fuerunt à Deo creati ab æterno.
- PDF 319 Resp. 4. Angeli cum mundo corporeo. non ante vel post, à Deo creati sunt.
- PDF 319 Resp. 5. Quo in loco creati fuerint Angeli, non fatis constar.
- PDF 319 Resp. 6. Numerus Angelorum maximus est, sed quantus sit est omninò incertum.
- PDF 319 Art. 7. Utrùm specie an numero tentùm inter se differant Angeli.
- PDF 319 Art. 8. De loco, motu locali, & duratione Angelorum.
- PDF 319 Resp. 1. Angeli sunt in loco.
- PDF 320 Resp. 2. Angeli non sunt in loco circumscriptivè, sed difinitivè.
- PDF 320 Resp. 3. Plures Angeli possunt esse in eodem loco naturaliter.
- PDF 320 Resp. 4. Angeli moveri possunt localiter.
- PDF 321 Resp. 5. Angeli durant, formaliter per suam substantiam, efficienter verò per omnipotentiam divinam.
- PDF 321 Disputatio II. De cognitive, locutione & volitione Angelorum.
- PDF 321 Art. 1. Utrùm Angeli cognoscant secreta cordium.
- PDF 321 Resp. Angeli non possunt naturaliter certò cognoscere secreta cordium, hoc est, actus liberos alterius, sive hominis, sive Angeli, sine ejus consensu.
- PDF 322 Art. 2. Utrùm Angeli cognoscant futura strictè contingentia.
- PDF 323 Art. 3. Quomodo Angelus res naturales cognoscat.
- PDF 323 Art. 4. Utrùm Angeli inter se colloquantur, & quomodo.
- PDF 323 Resp. 1. Angeli colloquuntur inter se.
- PDF 324 Resp. 2. Angelus alteri Angelo loquitur, manifestando illi actum intellectus sui, vel suæ voluntatis.
- PDF 324 Resp. 3. Verbum Angeli loquentis est ejus intellectio, qua ad alterum Angelum liberè ordinat.
- PDF 325 Art. 5. Utrùm voluntas Angeli, electione facta, objecto quod elegit adhæreat immobiliter.
- PDF 326 Disputatio III. De via Angelorum.
- PDF 326 Art. 1. Utrùm Angeli creati fuerint cum gratia.
- PDF 326 Resp. 1. Angeli omnes, tam reprobi quàm prædestinari, gratiam sanctisicantem acceperunt in primo instanti creationis suæ.
- PDF 327 Resp. 2. Angeli omnes habuerunt in primo instanti creationis suæ charitatem actualem, adeòque actualis gratiæ auxilium.
- PDF 327 Resp. 3. Angeli accepurunt gratiam independenter à meritis Christi.
- PDF 328 Art. 2. Utrùm Angelis viatoribus revelarum fuerit Incarnationis mysterium.
- PDF 328 Resp. Nullum videtur esse fundamentum sufficiens asserendi quòd Angelis viatoribus revelatum fuerit mysterium Incarnationis.
- PDF 329 Art. 3. Utrùm via Angelorum aliquandiu , & quandiu duraverit.
- PDF 329 Art. 4. Quis ex reprobis Angelis primus peccaverit.
- PDF 330 Resp. Qui primus inter reprobos Angelos peccavit, & alios peccandum induxit, fuit in perfectione naturali supremus inter omnes Angelos.
- PDF 330 Art. 5. Quodnam fuerit primum Luciferi peccatum.
- PDF 330 Resp. 1. Primum Luciferi peccatum suit peccatum superbiæ.
- PDF 331 Resp. 2. Lucifer ex consideratione naturalis perfectionis ac pulcritudinis suæ elarus, appetivit supremam quandam & creaturæ indebitam celsitudinem.
- PDF 331 Resp. 3. Lucifer ex consideratione, &c. appetivit summam & absolutam in res omnes creatas dominationem, hoc sensu quòd voluerit rebus omnibus creatis dispoticè præesse, absque omni subjectione ad Deum, quoad imperium & ministeria actualia.
- PDF 332 Art. 6. Quodnam fuerit primum peccatum aliorum Angelorum, qui cum Lucifero damnati sunt.
- PDF 332 Resp. 1. Primum peccatum Angelorum qui cum Lucifero apostatarunt, fuit peccatum superbiæ.
- PDF 333 Resp. 2. Angeli apostatæ ad peccatum inducti sunt suffestione & solliciatione Luciferi.
- PDF 333 Resp. 3. Angeli apostatæ peccaverunt, volendo soli Lucifero quoad imperium & ministeria actualia subesse, & hoc sensu consentiendo in Luciferum, ut summum & absolutum rerum omnium creatarum principem.
- PDF 334 Art. 7. Utrùm aliqui ex Angelis, qui cum Lucifero peccaverunt, egerint pœnitentiam.
- PDF 334 Disputatio IV. De præsenti dæmonum statu.
- PDF 334 Art. 1. In quem locum amandati fuerint dæmones post peccatum suum.
- PDF 334 Resp. Dœmones plerique in interni carcerem deturbati sunt, reliqui degunt in hoc nostro ære.
- PDF 335 Art. 2. Utrùm dœmones ab igne torqueantur.
- PDF 335 Resp. 2. Dœmones in inferno torquentur ab igne corporeo.
- PDF 336 Art. 3. Quomodo dœmones in inferno ab igne torqueantur.
- PDF 337 Disputatio Ultima. De ordinibus, custodia, cultu, & invocatione sanctorum Angelorum.
- PDF 337 Art. 1. De ordinibus Angelorum.
- PDF 337 Art. 2. De custodia Angelorum.
- PDF 337 Resp. Homines à Deo in custodiam sanctorum Angelorum aliquo modo traditi sunt.
- PDF 338 Resp. 2. Singulis hominibus singuli Angeli ad custodiam deputantur.
- PDF 338 Resp. 3. Omnibus hominibus Angeli deputantur ad custodam.
- PDF 339 Resp. 4. Quilibet homo Angelum custodem habet à primo instanti suæ nativitatis.
- PDF 339 Resp. 5. Angeli nunquam totaliter deserunt in hac vita homines, ad quorum custodiam depurati sunt.
- PDF 339 Resp. 6. Singula regna habent Angelos custodes.
- PDF 340 Tractatus Quartus. De Actibus Humanis.
- PDF 340 Disputatio Prima. De pontentiis moralibus.
- PDF 340 Art. 1. Quot & quid sint potentiæ morales.
- PDF 341 Art. 2. Utrùm voluntas moveatur ab intellectu, à phantasia & ab appetitu materiali; quomodo moveatur, & quibus actibus.
- PDF 341 Resp. 1. Voluntas movetur ab intellectu.
- PDF 341 Resp. 2. Intellectus potest movere voluntatem, mediante intellectu.
- PDF 341 Resp. 3. Phantasia movere potest voluntatem, mediante intellectu.
- PDF 341 Resp. 4. Appetitus materialis potest movere voluntatem.
- PDF 341 Art. 3. Utrùm voluntas moveat alias potentias, & eis imperet, & quomodo.
- PDF 341 Resp. 1. Voluntas imperat intellectui, sed politicè tantùm.
- PDF 342 Resp. 2. Voluntas imperat intellectui, sed politicè tantùm.
- PDF 342 Resp. 3. Voluntas imperat appetitui materiali, sed politicè tantùm, & indirectè.
- PDF 342 Resp. 4. Voluntas imperat dispoticè virtuti motrici membrorum externorum.
- PDF 343 Disputatio II. De voluntario & involuntario.
- PDF 343 Art. 1. Quid sit, voluntarium.
- PDF 344 Art. 2. Quotuplex sit voluntarium.
- PDF 345 Art. 3. Quid sit involuntarium, & quotuplex.
- PDF 345 Art. 4. Utrùm ea quæ fiunt ex metu, voluntariæ sint, an involuntaria.
- PDF 346 Resp. 1. Ea quæ fiunt ex metu, sunt absolutè & simpliciter voluntaria.
- PDF 346 Resp. 2. Ea quæ fiunt ex metu, aliquando sunt involuntaria secundùm quid, aliquando non sunt.
- PDF 346 Art. 5. Utrùm ea quæ fiunt ex concupliscentia, sint voluntaria, an non.
- PDF 346 Resp. 1. Quæ fiunt ex concupiscentia, etiam anrecedente, voluntaria sunt.
- PDF 346 Resp. 2. Ea quæ fiunt ex concupiscentia antecedente, nullo modo sunt involuntaria.
- PDF 346 Resp. 3. Concupilscentia etiam antecedens non minuit voluntarium.
- PDF 347 Art. 6. Utrùm ea quæ fiunt ex ignorantia, voluntaria sint, an involuntaria.
- PDF 347 Resp. 1. Quod sit ex ignorantia qualibet, est habitu involuntarium simpliciter, etiam substantiam.
- PDF 347 Resp. 2. Actio quæ sit ex ingnorantia simpliciter antecedente, hoc est ex ignorantia, quæ non est effectus voluntatis, sic actu voluntaria est secundùm substantiam, ut nullo modo sit voluntaria secundùm circumstantias ignoratas, seu secundùm circumstantias ex quantum ignorantia sit.
- PDF 348 Resp. 3. Actio quæ sit ex ignorantia consequente, hoc est ex ignorantia quæ est effectus voluntatis, & quæ proinde dici non potest nisi secundùm quid intecedens, est actu voluntaria in se quoad substantiam, & actu voluntaria quoad circumstantias ignoratas, non in se, sed in alio.
- PDF 348 Disputatio III. De libero & necessario.
- PDF 348 Art. 1. Quid sit liberum arbitrium, ad quam facultatem pertineat, & an detur etiam in homine lapso.
- PDF 348 Resp. 1. Liberum arbitrium rectè describitur, potestas libera, ex iis quæ ad finem aliquem conducunt, unum præ alio eligendi, aut unum, & idem acceptandi vel respuendi, soli naturæ intelligenti conveniens.
- PDF 348 Resp. 2. Liberum arbitrium solius est voluntatis.
- PDF 349 Resp. 3. Liberum arbitrium solius est voluntatis.
- PDF 349 Art. 2. Utrùm liberum arbitrium versetur circa finem ultimum.
- PDF 349 Resp. 1. Liberum arbitrium per se & secundùm essentiam suam confideratum, non versatur circa finem ultimum.
- PDF 349 Resp. 2. Liberum arbitrium, etiam quale est in homine viatore, non versatur circa finem ultimum formaliter, hoc est, secundùm communem beatitudinis rationem confideratum.
- PDF 350 Art. 3. Quænam libertas necessaria sit ad liberum arbitrium.
- PDF 350 Resp. Ad liberum arbitrium non sufficit libertas à coactione, sed requiritur libertas à simplici necessitate.
- PDF 352 Art. 4. Solvuntur objectiones petitæ ab authoritate.
- PDF 354 Art. 5. Solvuntur objectiones petitæ à ratione.
- PDF 355 Art. 6. Utrùm potentia peccandi sit de ratione liberi arbitrii.
- PDF 356 Art. 7. Utrùm ad merendum & demerendum in præsenti statu, requiratur libertas differentiæ, hoc est immanitas ab antecedenti ad unum determinatione interinseca.
- PDF 357 Art. 8. Utrùm in præsenti statu natruæ lapsæ homo habeat libertatem indifferentiæ circa bonum & malum.
- PDF 357 Resp. Etiam in præsenti statu naturæ lapsæ homo habet libertatem indifferentiæ circa bonum, & malum, ita ut benè vel malè operetur pro atbitrio, & absque antecedenti ad unum determinatione intrinseca.
- PDF 358 Art. 9. Solvuntur objectiones.
- PDF 360 Disputatio IV. De mente & doctrina S. Augustini circa liberum arbitrium hominis in statu naturæ lapsæ.
- PDF 360 Art. 1. Utrùm S. Augustinus doctrit in homine, etiam post Adami peccarum, manere liberum arbitrium.
- PDF 361 Art. 2. Utrùm S. Augustinus per liberum abitrium intellexerit solam libertatem à coactione, an etiam libertatem à simplici necessitate.
- PDF 361 Resp. S. Augustinus nomine liberi arbitrii intelligit libertatem à simplici nacessitate, non verò solam libertatem à coactione, etiam cùm agit de libeto arbitrio hominis lapsi.
- PDF 365 Art. 3. Solvuntur objectiones.
- PDF 368 Art. 4. Utrùm S. Augustinus senserit liberum arbitrium secundùm statum quem habet in homine viatore confideratum, esse sacultatem benè vel malè agendi pro arbitrio, postis amnibus ad agendum prærequisitis.
- PDF 368 Art. 5. Utrùm S. Augustinus senserit, ad merendum & demerendum in hoc statu, necessariam esse facultatem benè vel malè agendi pro arbitrio, positis amnibus ad agendum prærequisitis.
- PDF 370 Art. 6. Utrùm S. Augustinus senserit hominem lapsum habere libertatem indifferentiæ circa bonum & malum.
- PDF 373 Disputatio V. De motione divina.
- PDF 373 Art. 1. Utrùm Deus physicè prædeterminet voluntatem ad actus illos, qui liberi dicuntur, & possunt esse meritorii, vel demeritorii.
- PDF 373 §. 1. Probatru responsio nostra ex inutilitate physicæ prædeterminatoris.
- PDF 374 §. 2. Probatur responsio ex eo quòd in hypothesi prædeterminationis physicæ voluntas nunquam liberè omittat.
- PDF 375 §. 3. Probatu responsio ex eo quòd in hypothesi prædeterminationis nullus esse videatur positivus liberatis usus.
- PDF 376 §. 4. Probatur responsio authoritate Concilii Senonensis.
- PDF 377 §. 5. Probartur responsio authoritate Concilii Tridentini.
- PDF 379 Art. 2. Utrùm S. Thomas senserit voluntatem à Deo physicè prædetermiari ad actus liberos, & capaces meriti & demeriti.
- PDF 381 Art. 3. Utrùm S. Thomas docuerit Deum physicè præmovere causas necessarias ad agendum, & an idem de causis liberis docuerit.
- PDF 381 Resp. Deum physicè præmovere omnes causas, tam liberas quam necessarias ad omnes actus suos, docuit S. Thomas.
- PDF 381 Art. 4. Quomodo juxas S. Thomam, Deus physicè præmoveat causas tam liberas quàm necessarias ad operationes suas.
- PDF 381 Resp. 1. Sic Deus, juxta S. Thomam physicè præmovet causas necessarias ad agendum, ut eas ad nunum physicè prædeterminet.
- PDF 382 Resp. 2. Juxta S. Thomam, Deus sic physicè præmovet voluntatem ad agendum ut natura est, ut eam physicè prædeterminet ad unum.
- PDF 382 Resp. 3. Juxta S. Thomam, Deus physicè præmovendo voluntatem ad agendum, ut est facultas electiva, & activè indifferens ad opposita, non eam determinat ad unum, sed è contra ita præmovet eam, ut in ejus potestate relinquat determinationem actus.
- PDF 382 Art. 5. In quo, juxta S. Thomam, consistat præmotio physica, & qui sint ejus effectus.
- PDF 382 Resp. 1. Juxta S. Thomam, id, quo Deus physicè præmovet causas omnes ad agendum, est ens quoddam causas omnes ad agendum, est ens quoddam diminutum, imperfectum & transiens, quod Deus producit in creatura independenter ab ea, secundùm modum & conditionem ejus.
- PDF 383 Resp. 2. Entis illius incompleti, quo Deus, juxta S. Thomam, physicè præmovet causas necessarias ad agendum, effectus est, complere antecedentem ad unum determinationem, & agendi necessitatem, quam habent causæ necessariæ.
- PDF 383 Resp. 3. Entis illius incompleti, quo Deus, juxta S. Thomam, physicè præmovet causas liberas ad agendum, effectus est complere activam indifferentiam quam habent ad opposita.
- PDF 383 Disputatio VI. De Conscientia.
- PDF 383 Art. 1. Quid sit, & quotuplex conscientia.
- PDF 384 Art. 2. Utrùm conscientia erronea sit morum regula.
- PDF 384 Resp. 1. Peccat qui operatur contra conscientiam erroneam, qua intellectus judicat operationem hìc & nunc licitum esse præceptam vel prohibitam, sive invincibiliter, sive etiam vincibiliter erronea sit conscientia.
- PDF 384 Resp. 2. Peccat etiam qui operatur secundùm conscientiam vincibiliter erroneam, qua intellectus judicat aliquid hìc & nuinc licitum esse, quod recerà illicitum est & prohibitum. At non peccat, si operetur secundùm conscientiam invincibiliter erroneam, similiter dictantem aliquid hìc & nunc licitum esse, quod est licitum, sed illicitum prohibitum.
- PDF 385 Resp. 3. Conscientia vincibiliter erronea, dictans aliquid hìc & nunc præceptum esse, vel prohibitum, non obligat.
- PDF 385 Resp. 4. Imò nequidem obligat, propriè loquendo, conscientia invincibiliter erronea, dictans aliquid præceptum esse, vel prohibitum.
- PDF 385 Resp. 5. Conscientia, sive vincibiliter sive etiam invincibiliter erronea, non est morum regula.
- PDF 385 Art. 3. Utrùm in dubio tutior pars sit sequenda.
- PDF 385 Resp. 1. In dubio practico semper tutior pars sequenda est; ita ut semper peccet qui in tali dubio amplectitur partem minus tutam.
- PDF 386 Resp. 2. Tutior pars eligenda est in dubio speculativo, saltem quando vinci potest: ita ut semper peccet, qui partem minùs tutam eligit in dubio speculativo vincibili.
- PDF 386 Resp. 3. Tutior pars eligenda est etiam in dubio speculativo, quod vinci non potest, ita ut semper peccet, qui partem minus tutam eligit in dubio speculativo, quantumvis supponatur esse invincibile.
- PDF 388 Disputatio VII. De Conscientia probabili.
- PDF 388 Art. 1. Utrùm intellectus possit assentiri opinioni verisimili, quando opposita opinio apparet ei verisimilior.
- PDF 388 Resp. Intellectus non potest saltem prudenter assentiri opinioni verisimili, quando omnibus maturè ponderatis, opinio opposita apparet ei verisimilior.
- PDF 388 Art. 2. Utrùm intellectus possit assentiri opinioni verisimili, quando opinio opposita apparet æquè verisimilis.
- PDF 388 Resp. Intellectus non potest saltem prudenter assentiri opinioni verisimili, quando opposita opinio, amnibus matruè pensatis, apparet æquè verisimilis.
- PDF 389 Art. 3. Utrùm intellectus possit assentiri opinioni habenti magnam verisimilitudinem, quando opinio opposita non apparet verisimilis, aut non nisi minùs verisimilis apparet.
- PDF 389 Resp. Intellectus potest & quidem prudenter assentiri opinioni, quæ, omnibus diligenter & absque inordinato mentis affectu consideratis, clarè & sensibiliter magnam præse sert verisimilitudinem, & majorem quam opposita.
- PDF 390 Art. 4. Utrùm usus opinionis minùs tutæ licitus sit ei, cui opinio opposita, & magis tuta apparet verisimilior.
- PDF 390 Resp. Usus opinionis minùs tatæ, quamvis appareat multùm verisimilis secundùm se & absolutè, illicitus est ei, cui opinio opposita & tutior, omnibus maturè ponderatis, apparet clarè & sensibiliter verisimilior.
- PDF 393 Art. 5. Utrùm liceat sequi opinionem minùs tutam in cincurso tutioris oppositæ, quæ apparet æquè verisimilis.
- PDF 393 Resp. Non licet tunc opinionem minùs tutam, quamvis, omnibus maturè ponderatis, appareat nixa fundamento absolutè & sefundùm se gravi.
- PDF 394 Art. 6. Utrùm liceat sequi in operando opinionem minùs tutam, quando apparet verisimilior quàm opposita magis tuta.
- PDF 394 Resp. Licet in operando sequi opinionem minùs tutam, sive vera sit, sive falsa, quando, post debitam veritatis inquisitionem, clarè & sensibiliter apparet nixa fundamento gravi, & notabiliter præponderante momentis oppositæ sententiæ tutioris, quamvis hæc momenta supponantur esse secundùm se & absolutè gravia.
- PDF 395 Art. 7. Utrùm detur aliqua ignorantia invincibilis juris naturalis.
- PDF 395 Resp. Datur ignorantia invincibilis juris naturalis circa conclusiones valdè remotas ex primis principiis.
- PDF 397 Art. 8. Utrùm ignorantia invincibilis juris naturalis excuser à culpa.
- PDF 401 Tractatus Quintus. De Peccatis.
- PDF 401 Disputatio Prima. De natura, divisionibus, subjecto, & causa peccati.
- PDF 401 Art. 1. Quid sit peccatum.
- PDF 403 Art. 2. Quotuplex sit peccati divisio.
- PDF 404 Art. 3. Utrùm peccatum possit esse in voluntate, in intellectu, & in potentiis exterioribus.
- PDF 404 Resp. 1. Si peccatum sumatur primo & secundo modo, non omne peccatum est in voluntate.
- PDF 404 Resp. 2. Si peccatum consideretur quoad rationem liberatis, ac voluntarietatis & imputabilitatis, omne peccarum est in voluntate.
- PDF 404 Resp. 3. Quædam peccata, quantùm ad entitarem, vel quasi entitatem, sunt in intellectu tanquam in subjecto: quædam etiam sunt tanquam in dirigente.
- PDF 404 Resp. 4. Peccatum potest esse in potentiis exterioribus.
- PDF 405 Art. 4. Utrùm peccatum possit esse in appetitu materiali secundùm se, ita ut amnes motus appetitus materialis circa rem illicitam, prævenientes omnes exercituum libertatis & omnem consensum voluntatis, sint peccata.
- PDF 405 Resp. 1. Motus concupiscentiæ, omnem voluntatis consensum prævenientes, non sunt peccata mortalia.
- PDF 406 Resp. 2. Motus concupiscentiæ secundùm se, & absque omni consensu voluntatis, nequidem possunt esse peccata venialia.
- PDF 407 Art. 5. Utrùm in appetitu materiali possit esse peccatum, accedente consensu voluntatis.
- PDF 407 Resp. Motus concupiscentiæ quandoque nullo modo sunt peccata, quandoque sunt peccata venialia tantùm, quandoque sunt peccate mortalia.
- PDF 409 Art. 6. Utrùm Deus sit causa peccati.
- PDF 409 Resp. 1. Deus ab æterno præscivit omnia peccata, quæ futura erant in tempore; at nullatenùs prædestinavit ut fierent.
- PDF 410 Resp. 2. Deus in tempore neminem incitat & impellit ad peccandum.
- PDF 412 Resp. 3. Deus in tempore non operatur peccata nostra, nec est agens principale respectu illorum.
- PDF 413 Art. 7. Utrùm Deus sit causa excæcationis & obdurationis.
- PDF 415 Disputatio II. De peccato mortali & veniali.
- PDF 415 Art. 1. Utrùm detur peccatum mortale, & undehabeat ut sit mortale
- PDF 415 Resp. 1. Datur peccatum mortale.
- PDF 415 Resp. 2. Prvvstum mortale tale est, non ex eo præcisè quòd gravitur dedeceat naturam rationalem, qua talem, seu ex eo præcisè quòd graviter repugnet rectæ rationi illud reprobanti, ut dissentaneum natruæ rationali, qua tali; sed ex eo potissimùm quòd sit gravis...
- PDF 416 Art. 2. Utrùm præter peccatum mortale, detur etiam veniale ex natura sunt.
- PDF 418 Art. 3. Utrùm peccatum mortale & veniale sint contra Dei legem, & finem ejus.
- PDF 419 Art. 4. Utrùm peccatum mortale malitiam habeat aliquo modo infinitam.
- PDF 423 Disputatio III. De peccatis ignorantiæ & omissionis.
- PDF 423 Art. 1. Utrùm dentur peccata ignorantiæ
- PDF 425 Art. 2. Utrùm peccatum contemptus illius, non habet malitiam simpliciter infinitam.
- PDF 428 Disputatio IV. De macula & pœna peccati.
- PDF 428 Art. 1. Utrùm peccatum mortale inducat maculam, & quotuplicem inducar.
- PDF 428 Resp. 1. Actu peccati physicè præterito, manet aliquid in homine, vi cujus verè dicitur peccator % maculatus, donec illi peccatum ab eo commissum, & physicè præteritum condonetur.
- PDF 428 Resp. 2. In hominæ peccatore duplex est mabula, quarum prima consistit in peccato commisso, physicè quidem præterito, sed moraliter permanente, donec condentur; altera verò in privatione gratiæ sanctificantis, ut voluntaria in peccato, cujus est effectus.
- PDF 429 Corollar. Peccatum habituale est complexum ex actu peccati, physicè quidem præterito, sed moraliter permanente, tanquam parte formali, & privatione gratiæ sanctificantis, tanquam parte materiali.
- PDF 430 Art. 2. Quid sit pœna propriè dicta.
- PDF 430 Resp. Pœna propriè dicta est malum seu incommodum aliquod, naturæ vel voluntari contrarium, quod eo fine infligitur, ut culpa aliqua vindicetur.
- PDF 431 Art. 3. Utrùm peccata moralia non remissa, puniantur pœna æterna; vel, quod idem est, utrùm pœnæ damnatorum.
- PDF 436 Disputatio V. De peccato originali.
- PDF 436 Art. 1. An sit peccatum originale.
- PDF 436 Resp. Datur peccatum verè & propriè dictum, ab Adamo per generationem transfusum, quo peccato constituuntur in se verè & propriè peccatores, Deo odibiles, indigni gratia sanctificante, digni æterna damnatione.
- PDF 443 Art. 2. Utrùm posteri Adami verè & propriè peccaverint in ipso Adamo peccante contra præceptum de non comedendo fructu.
- PDF 443 Resp. 1. Posteri Adami verè & propriè peccaverint in ipso Adamo peccante contra, &c.
- PDF 444 Resp. 2. Ex posteris Adami illi omnes & soli peccaverunt in Adamo peccante contra præceptum de non comedendo fructu, qui ab eo viam generationis naturalis descensuri erant.
- PDF 445 Art. 3. Quomodo fieri potuerit & factum sit, ut posteri Adami in ipso contra præceptum de non comedendo fructu, qui ab eo per viam generationis naturalis descensuri erant.
- PDF 445 Resp. 1. Deus potuit in voluntate Adami includere voluntates posterorum ejus in ordine ad aoservationem & transgressionem præcepti de non comedendo fructu.
- PDF 445 Resp. 2. Deus re ipsa in ordine ad observationem & transgressionem præcepti de non comedendo fructu, inclusit in voluntate Adami voluntates posterorum ejus, qui ab eo per viam generationis naturalis descensuri erant.
- PDF 446 Art. 4. Quinam contrahant peccatum originale.
- PDF 446 Resp. 1. Illi soli contrahunt peccatum originale, qui ab Adamo per generationem naturalem descendunt.
- PDF 446 Resp. 2. Omnes illi Contrahunt peccatum originale, qui per generationem naturalem descendunt ab Adamo, nisi speciali beneficio ab illo communi malo eximantur.
- PDF 447 Art. 5. Utrùm libido, quacum patentes generant, sit causa transfusionis peccati originalis.
- PDF 447 Resp. Libido quacum patentes generant, non est causa physica & necessaria peccati originalis in parvulis.
- PDF 448 Art. 6. Quid in Ecclesia hactenùs constitutum fuerit circa immaculatam B. Virginis Conceptionem.
- PDF 451 Art. 7. Utrùm B. Virgo contraxerit peccatum originale.
- PDF 451 Resp. B. Virgo non contraxit peccatum originale, sed ab eo per prævenientem Spiritus sancti gratiam, propter Christi merita præservata fuit, & sanctificata in primo instanti existentiæ suæ.
- PDF 453 Solvuntur objectiones.
- PDF 457 Art. 8. Utrùm concupiscentia sit per se & ex natura sua peccatum originale.
- PDF 460 Art. 9. Exponuntur variæ Catholicorum sententiæ circa constitutivum peccati originalis.
- PDF 461 Art. 10. Ex quibus peccatum originale constitutatur.
- PDF 462 Resp. 1. Peccatum originale est totum quoddam resultans ex paccato, à nobis Adami voluntate commisso, privatione originalis justitiæ, & concupiscentia.
- PDF 463 Resp. 2. In toto illo, quod constituit peccatum originale, peccatum à nobis in Adamo commissum, se habet per modum partis formalis; privatio verò justitiæ originalis cum concupiscentia per modum partis materialis.
- PDF 464 Art. 11. Utrùm parvuli sine baptismo morientes, beatitudine aliqua fruituri sint in altera vita.
- PDF 464 Resp. Parvuli qui moriuntur sine baptismo, post hanc vitam neque supernaturali neque narurali beatitudine fruentur.
- PDF 465 Art. 12. Utrùm parvuli, qui sine baptismo moriuntur non solùm pœna damni, quæ in privatione visionis beatificæ consistit, sed etiam pœna sensus, quæ posita est in cruciatu ignis æterni, propter peccatum originala mulctandi sint.
- PDF 465 Resp. 1. Videntur Patres Latini magno consensu partem affirmativam tenuisse post exortam hæresim Pelagianam.
- PDF 468 Resp. 2. Opposita nihilominùs sententia, quæ tenet parvulos non baptizatos, non puniri pœna sensus, post sæculum XII. brevi sic invaluit, ut eam omnes, aut ferè omnes Doctores scholastici amplexi sint.
- PDF 470 Art. ult. De pœnis peccati originalis in hac vita.
- PDF Endsheet
- PDF Back cover
- PDF Spine
- PDF 2. Institutiones Theologicae Ad Usum Seminariorum