Content

•  
  PDF 1. Institutiones Theologicae Ad Usum Seminariorum
•  
  PDF  Front cover
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Reihentitel
•  
  PDF  Title page
•  
  PDF  Series Tractatuum Totius Operis.
•  
  PDF  Noi Riformatori Dello Studio di Padova.
•  
  PDF  Index.
•  
  PDF 1 R. P. Edmundi Simonnet Sacietatis Jesu Presbyteri Tractatis Primus De Deo Uno.
•  
  PDF 1 Disputatio Prima. De Existentia Dei.
•  
  PDF 1 Art. 1. Utrùm per se notum sit Deum existere.
•  
  PDF 1 Resp. Hæc propositio, Deus existit, est per se nota secundùm se, & non est per se nota secundùm nos.
•  
  PDF 3 Art. 2. Utrùm, & quomodo constare possit Deum existere.
•  
  PDF 3 Resp. 1. Fide divina credi potest Deum existere.
•  
  PDF 3 Resp. 2. Deum existere, probari etiam potest certò & efficaciter argumentis citra divinam revelationem evidenter notis.
•  
  PDF 3 Resp. 3. Non potest tamen existentia Dei demonstrari à priori.
•  
  PDF 3 Resp. 4. Existentia Dei potest demonstrari à postetiori.
•  
  PDF 3 Resp. 5. Potest etiam existentia Dei demonstrati à simultaneo.
•  
  PDF 3 Art. 3. Utrùm re ipsa demonstretur Deum existere.
•  
  PDF 3 Demonst. 1. Petita ex notione entis à se.
•  
  PDF 4 Demonst. 2. Petita ex necessitate entis à se.
•  
  PDF 4 Demonst. 3. Petita à motu, & productione rerum.
•  
  PDF 4 Demonst. 4. Petita ex necessario, & contingenti.
•  
  PDF 5 Demonst. 5. Petita ex idea entis quo nihil meliùs cogitari potest.
•  
  PDF 6 Demonst. 6. Petita ex hoc mundo visibili.
•  
  PDF 6 Art. 4. Utrùm unus tantùm sit Deus.
•  
  PDF 6 Resp. Unicus est Deus.
•  
  PDF 7 Art. 5. Utrùm Deus possit ignorari invincibiliter.
•  
  PDF 7 Resp. 1. Non potest dari ignorantia Dei positiva, quæ sit invincibilis.
•  
  PDF 8 Resp. 2. Non potest dari negativa Dei ignorantia invincibilis pro longo aliquo temporis intervallo.
•  
  PDF 8 Resp. 3. Potest tamen dati pro aliquo temporis intervallo ignorantia Dei negativa invincibilis.
•  
  PDF 8 Disputatio II. De Essentia Dei, & ejus attributis in communi.
•  
  PDF 9 Art. 1. Utrùm omnes omninò perfectiones possibilis sint in Deo, & quomodo?
•  
  PDF 9 Resp. 1. Omnes omniò perfectiones possibiles in Deo continentur aliqua ratione.
•  
  PDF 9 Resp. 2. Omnes perfectiones simpliciter simplices continentur in Deo formaliter.
•  
  PDF 9 Resp. 3. Perfectiones secundùm quid non continentur in Deo formaliter.
•  
  PDF 9 Resp. 4. Perfectiones secundùm quid continentur in Deo virtualiter, æquivalenter & eminenter.
•  
  PDF 9 Art. 2. Quænam inter perfectionum simpliciter simplicium.
•  
  PDF 9 Resp. 1. Essentia Dei strictè sumpta, non consistir in cumulo omnium perfectionum simpliciter simplicium.
•  
  PDF 10 Resp. 2. Essentia Dei strictè sumpra, non consistit in ratione entis infiniti.
•  
  PDF 11 Resp. 3. Essentia Dei strictè sumpra, nom consistit in intellectione actuali, neque in ratione entis spiritualis à se.
•  
  PDF 11 Rest. 4. Essentia Dei strictè sumpra, consistit in aseitate, seu in existentia à se.
•  
  PDF 11 Art. 3. Utrùm & quomodo attributa divina distinguantur inter se, & ab essentia divina.
•  
  PDF 12 Resp. 1. Attributa divina nec inter se, nec ab essentia divina distinguuntur realiter.
•  
  PDF 12 Resp. 2. Attributa divina nec inter se, nec ab essentia divina distinguuntur formaliter ex natura rei.
•  
  PDF 13 Resp. 3. Attributa divina inter se & ab essentia divina distinguuntur ratione.
•  
  PDF 13 Resp. 4. Attributa divina inter se, & an essentia divina distinguuntur ratione ratiocinata.
•  
  PDF 14 Art. 4. Quid senserit Gilbertus Porretanus circa distinctionem essentiæ ab attributis, & attributorum ab invicem.
•  
  PDF 14 Resp. Gilbertus Porretanus non distinxit realiter, aut formaliter ex natura rei attributa divina ab invicem, aut ab essentia divina.
•  
  PDF 15 Disputatio III. De aliquibus attributis divinis in particulari.
•  
  PDF 15 Art. 1. Utrùm Deus sit simplex, & incorporeus.
•  
  PDF 15 Resp. 1. Deus est Ens simplicissimum.
•  
  PDF 16 Resp. Deus est incorporeus.
•  
  PDF 16 Art. 2. Utrùm Tertullianus senserit Deum esse corpus.
•  
  PDF 16 Resp. Tertullianus excusari potest ab hoc errore.
•  
  PDF 17 Art. 3. Utrùm Deus sit bonus.
•  
  PDF 17 Resp. 1. Deus est summè bonus bonitare absoluta.
•  
  PDF 17 Resp. 2. Deus est summè bonus bonitare relativa.
•  
  PDF 17 Resp. 3. Deus est summè bonus bonitare morali.
•  
  PDF 17 Resp. 4. Deus per essentiam bonus est omni bonitare qua bonus est.
•  
  PDF 17 Art. 4. Utrùm Deus sit infinitus, & quomodo.
•  
  PDF 17 Resp. Deus est infinitus simpliciter, & in omni genere perfectionis.
•  
  PDF 18 Art. 5. Utrùm Deus sit immensus.
•  
  PDF 18 Resp. 1. Deus sit immensus.
•  
  PDF 18 Resp. 2. Deus est præsens rebus omnibus creatis.
•  
  PDF 19 Resp. 3. Deus est ubique.
•  
  PDF 20 Resp. 4. Deus est etiam extra cœlos.
•  
  PDF 21 Art. 6. Utrùm Deus sit immurabilis.
•  
  PDF 21 Resp. Deus est omninò immurabilis.
•  
  PDF 23 Art. 7. Utrùm Deus sit æternus.
•  
  PDF 23 Resp. Deus est æternus.
•  
  PDF 24 Art. 8. Utrùm Deus sit omnipotens.
•  
  PDF 24 Resp. 1. In Deo est vera & propriè dicta potentia activa.
•  
  PDF 24 Resp. 2. Potentia agendi ad extra in Deo est intensivè infinita.
•  
  PDF 24 Resp. 3. Potentia agendi ad extra in Deo est etiam extensivè infinita.
•  
  PDF 25 Resp. 4. Deus est omnipotens.
•  
  PDF 26 Disputatio IV. De invisibilitate Dei.
•  
  PDF 26 Art. 1. Utrùm possibile sit Deum videri visione corporea.
•  
  PDF 26 Resp. Impossibile est Deum videri visione corporea.
•  
  PDF 28 Art. 2. Utrùm possibile sit videri Deum visione intellectuali.
•  
  PDF 28 Resp. 1. Deus ab intellectu creato videri non potest naturaliter.
•  
  PDF 29 Resp. Intellectus creatus elevari potest ad videndum, & beati re ipsa in cœlo vident clarè & intuitivè Deum in se.
•  
  PDF 31 Art. 3. Utrùm possibile sit Deum comprehendi an aliquo intellectu creato.
•  
  PDF 31 Resp. 1. Deus non potest de potentia ordinaria comprehendi ab aliquo intellectu creato.
•  
  PDF 32 Resp. 2. Ne quidem de potentia ordinaria comprehendi potest ab intellectu creato.
•  
  PDF 35 Art. 4. Quibus indigeat vel non indigeat intellectus creatus ad videndum Deum.
•  
  PDF 35 Resp. 1. Intellectus creatus ad videndum Deum indiger lumine gloriæ.
•  
  PDF 36 Resp. 2. Intellectus creatus ad videndum Deum intuitivè ut in se est, non indiget specie impressa.
•  
  PDF 36 Resp. 3. Intellectus creatus non indiget specie expressa ad videndum Deum clarè & intuitivè, ut in se est.
•  
  PDF 37 Art. 5. Utrùm omnes beati æqualiter videant Deum ut in se est.
•  
  PDF 37 Resp. Beati in cœlo non vident æqualiter Deum ut in se est.
•  
  PDF 38 Art. 6. Quid per visionem beatificam beati videant.
•  
  PDF 38 Resp. 1. Beati vidente essentiam Dei strictè sumpram, trinitatem personarum, & omnia attributa absoluta, quæ fide divina creduntur in hac vita, quamvis non videant omnes partes seu gradus virtuales horum attributorum.
•  
  PDF 39 Resp. 2. Beati vident in Deo, ut in media ratione priùs cognito, creaturas ut possibiles secudùm suum esse proprium, alii plurese, alii pauciores, nulli tamen omnes.
•  
  PDF 40 Resp. 3. Beati per visionem beatificam vident decreta divinæ voluntatis.
•  
  PDF 40 Resp. 4. Beati vident in Deo, ut objecto ratione priùs cognito, creaturas etiam ut existentes.
•  
  PDF 42 Art. 7. Utrùm animabus sanctorum clara & intuitiva Dei visio differatur asque ad diem Judicii, & corporum resurrectionem.
•  
  PDF 43 Resp. Animæ sanctorum, sive in corpore, sive extra corpus purgatæ, absque ulla dilatione fruuntur clara & intuitiva Dei visione.
•  
  PDF 45 Disputatio V. De Scientia Dei.
•  
  PDF 45 Quæst. 1. De existentia scientiæ divinæ, & ejus dotibus.
•  
  PDF 45 Art. Unic. Utrùm in Deo sit Scientia, & qualis sit.
•  
  PDF 45 Resp. 1. Deus habet scientiam.
•  
  PDF 45 Resp. 2. Scientia Dei non est habitus, neque actus à Deo realiter distinctus.
•  
  PDF 45 Resp. 3. Scientia divina est absque omni compositione mentali.
•  
  PDF 45 Resp. 4. Secientia Dei non est discutiva.
•  
  PDF 46 Resp. 5. Scientia divina non pendet à potentia physicè effectrice, & receptiva illius. Datur tamen in Deo intellectus propriè dicuts, à quo scientia divina non reali distinctione, sed logica inadæquara distinguitur, & à quo realiter est suo modo actus quo Deus cogniscit.
•  
  PDF 46 Resp. 6. Scientia divina est etiam independens ab omni specie impressa, & motivo propriè dicto.
•  
  PDF 46 Resp. 7. Scientia divina est omninò certa, & evidens.
•  
  PDF 47 Resp. 8. Scientia divina est infinia, æterna, & immutabilis.
•  
  PDF 47 Resp. 9. Scientia divina est formaliter judicativa.
•  
  PDF 48 Quæst. 2. De Cognitione Dei circa se ipsum, possibilia, & alias res aliquando existentes.
•  
  PDF 48 Art. 1. Utrùm Deus se ipsum cognascat & comprehendat.
•  
  PDF 48 Resp. 1. Deus se ipsum cognoscit.
•  
  PDF 48 Resp. 2. De se ipsum cognoscit cognitione perfectè comprehensiva.
•  
  PDF 48 Art. 2. Utrùm Deus cognoscat possibilia cognitione propria.
•  
  PDF 48 Resp. 1. Deus cognoscit possibilia.
•  
  PDF 50 Resp. 2. Deus cogniscit possibilia cognitione propria.
•  
  PDF 51 Art. 3. Utrùm Deus cognoscat præsentia, & præterita.
•  
  PDF 51 Resp. 1. Deus præsentia omnia cogniscit.
•  
  PDF 51 Resp. 2. Deus cogniscit etiam omnia præterita.
•  
  PDF 52 Art. 4. Utrùm Deus cognoscat res omnes absolutè futuras.
•  
  PDF 52 Resp. 1. Deus cognoscit omnia absolutè futura, quæ ab eo solo dependent.
•  
  PDF 52 Resp. 2. Deus cognoscit omnia absolutè futura, quæ ab eo solo dependent.
•  
  PDF 52 Resp. 3. Deus perfectè cognoscit omnia absolutè futura libera, & strictè contingentia, quæ ab ipso simul, & à creatura rationali dependent.
•  
  PDF 55 Quæst. 3. De medio cognitionis divinæ circa ipsum Deum, possibilia, & res omnes aliquando existentes.
•  
  PDF 55 Art. 1. Utrùm Deus videat se ipsum in aliquo medio.
•  
  PDF 55 Resp. 1. Deus non videt se ipsum per speciem impressam.
•  
  PDF 55 Resp. 2. Deus ad perfectam, & comprehensivam sui cognitionem non indiget medio in quo ratione priùs cognito se ipsum cognoscat: imò nec tale medium cognitionis sui habere potest.
•  
  PDF 56 Art. 2. Utrùm Deus in aliquo medio ratione priùs cognito, cognoscat possibilia.
•  
  PDF 56 Resp. Deus in se ipso, ut objecto ratione priùs cognito, cogniscit possibilia.
•  
  PDF 57 Art. 3. Utrùm Deus in aliquo medio ratione priùs cognito, cognoscat creaturas existentes.
•  
  PDF 57 Resp. Deus in se ipso, ut objecto ratione priùs cognito, cognoscit omnes creaturas existentes.
•  
  PDF 59 Art. 4. Utrùm Deus in aliquo medio ratione priùs cognito, cognoscat actus liberos creaturæ rationalis aliquando exituros.
•  
  PDF 59 Resp. 1. Deus non cognoscit actus creaturæ rationalis liberè futuros, in ipsa creatura rationali confiderata in actu primo, sive remoto, sive etiam proximo.
•  
  PDF 59 Resp. 2. Deus non cognoscit in suis decretis actus naturales, creaturæ rationalis liberè futuros: at cognoscit supernaturales.
•  
  PDF 59 Resp. 3. Deus actus omnes creaturæ rationalis, tamnaturales, quàm supernaturales, liberè futuros, cognoscit in essentia sua, ut perfectissima similitudine omnium intelligibilium, secundùm esse proprium quod habent sive possibile tantùm sive etiam actuale, & exertitum, pro quacumque temporis differentia habeant.
•  
  PDF 60 Resp. 4. Deus omnes acus cujuscumque creaturæ rationalis liberè futuros, ab æterno & pro æterno videt in essentia sua ratione priùs visa, ut existente pro ea differentia pro qua re ipsa existunt.
•  
  PDF 61 Art. 5. Utrùm Deus omnia alia à se cognoscat immediarè in se ipsis.
•  
  PDF 61 Resp. Deus omnia alia à se, tam possibilia quàm aliquando existentia cognoscit aliqua cognitione immediatè in se ipsis, hoc est independenter ab omni medio, sive in quo, sive quo cognoscantur ab eo.
•  
  PDF 62 Quæst. 4. De scientia futuribilium .
•  
  PDF 63 Art. 1. Scientia futuribilium in Deo existere ostenditur authoritate Scripturæ tum vereris, tum novæ.
•  
  PDF 65 Art. 2. Dati in Deo scientiam futuribilium, probatur ex S. Augustino.
•  
  PDF 66 Art. 3. Deum habere scientiam futuribilium probatur ratione.
•  
  PDF 68 Art. 4. Utrùm scientia futuribilium dependeat à decretis absolutis ex parte actus, & conditionatis ex parte objecti.
•  
  PDF 69 §. 1. Probatur ex Scriptura scientiam futuribilium non dependere à decretis conditionatis in sensu Thomistico.
•  
  PDF 70 §. 2. Probatur ex S. Augustino dari in Deo scientiam futuribilium ab omni decreto actu existente independentem.
•  
  PDF 74 §. 3. Scientiam futuribilium independentem esse ab omni decreto actu existente, probatur ratione.
•  
  PDF 76 Art. 5. Utrùm scientia futuribilium independens ab omni decreto actu existente, repugnet doctrinæ S. Thomæ.
•  
  PDF 76 Resp. Hæc scientia non modò non repugnat, sed è contra omninò consentanea est doctrinæ S. Thomæ.
•  
  PDF 78 Quæst. 5. De Scientia media.
•  
  PDF 78 Art. 1. Utrùm detur in Deo scientia media, non solùm pro statu naturæ innocentis, sed etiam pro statu naturæ lapsæ, circa actus salutares.
•  
  PDF 78 Resp. 1. Datur in Deo scientia media.
•  
  PDF 78 Resp. 2. Datur in Deo scientia media pro statu naturæ innocentis, nnon solùm circa actus malos, sed etiam circa bonos & salutares.
•  
  PDF 79 Resp. 3. Datur in Deo scientiæ media pro statu naturæ lapsæ, & circa acrus malos, & circa salutares.
•  
  PDF 82 Art. 2. Utrùm qui defendit scientiam mediam qualem defendimus pro statu naturæ lapsæ circa actus salutares, sit Pelagianus, vel Semipelagianus.
•  
  PDF 82 Resp. Qui defendit scientiam mediam pro statu naturæ lapsæ, qualem defendimus etiam quoad actus salutares, non potest dici nisi per calumniam Pelagianus, aut Semipelagianus.
•  
  PDF 84 Art. 3. Ad qui sit utilis, vel etiam necessaria scientia media, qualem desendimus pro statu naturæ lapsæ circa actus salutares.
•  
  PDF 84 Resp. 1. Scientia media, qualem desendimus pro statu naturæ lapsæ circa actus salutares, utilis est, imò necessaria ad conciliandam efficaciam gratiæ cum liertate voluntatis, quæ, ut fides docet, dicit non solùm immunitatem à coactione, sed etiam à simplici necessitate.
•  
  PDF 85 Resp. 2. Scientia media, qualem defendimus circa actus salutares pro statu naturæ lapsæ, utilis est, imò & necessaria ad conciliandam certitudinem prædestinationis cum libertate voluntatis, seu cum activa voluntatis indifferentia, expedita ad utrumlibet.
•  
  PDF 85 Resp. 3. Scientia media, qualem defendimus circa actus salutares pro statu natruæ lapsæ, utilis est, imò & necessaria ad dirigenda decreta Dei prædefinitiva actuum salutarium electorum.
•  
  PDF 88 Quæst. 6. De Divisionibus & causalitate scientiæ divinæ, & ideis divinis.
•  
  PDF 88 Art. 1. Quotuplex sit scientia divina.
•  
  PDF 89 Art. 2. Quænam scientia in Deo sit causa rerum, diriegendo scilicet omnipotentiam divina ad extra operantem.
•  
  PDF 89 Resp. 1. Scientia simplicis intelligentiæ est causa rerum.
•  
  PDF 89 Resp. 2. Sola scientia simplicis intellligentiæ est causa rerum, directiva scilicet omnipotentiæ ad extra operantis.
•  
  PDF 90 Art. 3. De ideis divinis.
•  
  PDF 90 Resp. 1. Datur in Deo idea objectiva rerum omnium ab ipso conditarum.
•  
  PDF 90 Resp. 2. Idea objectiva, quam habet Deus, rerum omnium à se conditarum, est perfectio Deo maximè intrinseca.
•  
  PDF 91 Resp. 3. Idea objectiva, quam habet Deus rerum à se conditarum, est unica & simplex realiter, sed virtualiter & logicè multiplex.
•  
  PDF 91 Disputatio VI. De voluntate divinæ.
•  
  PDF 91 Art. 1. Utrùm in Deo sit voluntas, an liberæ sit, & circa quæ.
•  
  PDF 91 Resp. 1. Deus habet voluntatem.
•  
  PDF 91 Resp. 2. Deus habet voluntatem & à coactione, & à simplici necessitate immunem circa omnia quæ operatur ad extra.
•  
  PDF 91 Resp. 3. Voluntas divina libera est libertate contradictionis & specificationis, non libertate contrarietatis.
•  
  PDF 93 Art. 2. Quid actus liber superaddat voluntati divinæ.
•  
  PDF 94 Art. 3. Utrùm omnes actus divinæ voluntatis sint honesti, & laudabiles.
•  
  PDF 94 Resp. 1. Nullus actus divinæ voluntatis potest esse malus moraliter.
•  
  PDF 94 Resp. 2. Nullus actus voluntatis divinæ potest esse indifferens in individuo.
•  
  PDF 94 Resp. 3. Omnes actus divinæ voluntatis habent infinitam simpliciter honestatem, & sunt æqualiter honesti etiam prout virtualiter inter se distinguuntur.
•  
  PDF 95 Resp. 4. Quamvis omnes actus divinæ voluntatis sint æqualiter honesti, & ita voluntas divina non possit eligere inter actus magis vel minùs honestos; tamen omnes illi actus, quibus vult aliquam Dei gloriam extrinsecam, cum posset velle minorem, habent veram laudabilitarem, non solùm physicam, sed etiam moralem.
•  
  PDF 95 Art. 4. Quotuplex sit actus divinæ voluntatis.
•  
  PDF 96 Art. 5. Utrùm in Deo sit amor, & circa quæ.
•  
  PDF 96 Resp. 1. Deus amat se ipsum necessariò & comprehensivè.
•  
  PDF 96 Resp. 2. Deus amat etiam necessariò omnia possibilia, amore complacentiæ.
•  
  PDF 96 Resp. 3. Deus amat creaturas existentes, qua tales, sed amore libero.
•  
  PDF 96 Resp. 4. Deus creaturas rationales existentes amat etiam propter bonitatem, & amabilitatem propriam.
•  
  PDF 97 Resp. 5. Deus non amat æqualiter omnia, sed inæqualiter etiam ex parte actus.
•  
  PDF 97 Art. 6. Utrùm in Deo sit amor specialis erga se ipsum, & an amor ille sit charitatis & benevolentiæ.
•  
  PDF 97 Resp. 1. Deus bona sua intrinseca amat amore speciali, & virtualiter distincto ab odio, & ab omni alio affectu divinæ voluntatis circa Deum.
•  
  PDF 98 Resp. 2. In Deo amor quo una persona diligit alteram, est verus amor charitatis, & ita est vera, & propriè dicta amicitia inter Personas divinas.
•  
  PDF 98 Art. 7. Utrùm in Deo sit odium.
•  
  PDF 98 Resp. 1. Deus habet formaliter odium abominationis, non solùm circa peccate, sed etiam contra peccatores.
•  
  PDF 98 Resp. 2. Deus etiam propriè & folmaliter odit peccatores odio inimicitiæ.
•  
  PDF 99 Disputatio VII. De Providentia Dei circa electos.
•  
  PDF 100 Art. 1. Utrùm sit in Deo prædestinatio; quid sit, & qurum sit.
•  
  PDF 100 Resp. 1. Datur in Deo prædestinatio.
•  
  PDF 100 Resp. 2. Prædestinatio est absoluta & efficax, ab æterno facta, præparatio mediorum, quibuscum electi salutem æternam infallibiliter consequuntur.
•  
  PDF 100 Resp. 3. Prædestinatio, physicè sumpra, consistit non in actu intellectus tantùm, aut actu voluntatis tantùm, sed in actu intellectus simul & actu voluntatis.
•  
  PDF 101 Resp. 4. Prædestinatio est hominum, non quidem amnium, sed certorum tentùm.
•  
  PDF 102 Resp. 5. Prædestinatio est etiam Angelorum, non quidem omnium, sed eorum tentùm qui steterunt, & in accepta à Deo sanctitate perseverarunt.
•  
  PDF 104 Corollar. Prædestinatio est præscientia, & propositum Dei, quibus certi homines à massa perditionis misericorditer separati, per media infallibilia ad portum salutis æternæ diriguntur & perducuntur.
•  
  PDF 105 Art. 2. Utrùm prædestinatio certa sit & immurabilis.
•  
  PDF 105 Resp. 1. Prædestinatio certa est certidudine summa.
•  
  PDF 107 Resp. 2. Prædestinatio divina est absolutè immutabilis.
•  
  PDF 108 Art. 3. Utrùm divinæ prædestinationis dertur ratio aliqua ex parte nostri.
•  
  PDF 108 §. 1. Prædestinationis divinæ nullam dari rationem ex parte prædestinari probatur ex Scriptura.
•  
  PDF 110 §. 2. Prædestinationis divinæ nullam dari rationem ex parte prædestinari; probatur ex S. Augustino.
•  
  PDF 114 §. 3. Prædestinationis divinæ non dari causam ex parte prædestinari, probatur rationibus Theologicis.
•  
  PDF 118 §. 4. Quòd divinæ prædestinationis nulla detur causa ex parte prædestinari, est fidei dogma.
•  
  PDF 121 Art. 4. Utrùm Deus prædesiniverit amnia pietatis opera prædestinatorum.
•  
  PDF 121 Resp. Deus prædefinivit amnia pietatis opera prædestinatorum.
•  
  PDF 124 Art. 5. Utrùm Deus prædestinatos elegerit ad gloriam ratione priùs, quàm eos prædestinarit.
•  
  PDF 124 Resp. Deus voluntare absoluta & efficaci voluit gloriam prædestinaris omnibus, ratione priùs, quam eos prædestinarit.
•  
  PDF 127 Art. 6. Solvuntur objectiones à Scriptura & Patribus petitæ.
•  
  PDF 130 Art. 7. Solvuntur objectiones à ratione petitæ.
•  
  PDF 134 Disputatio VIII. De supernaturali Providentia circa reprobos.
•  
  PDF 135 Art. 1. Utrùm detur reprobatio, tam positiva, quàm negativa, & an utraque habeat causam ex parte reprobatur.
•  
  PDF 135 Resp. 1. Datur reprobatio positiva.
•  
  PDF 135 Resp. 2. Reprobatio positiva habet causam ex parte reproborum.
•  
  PDF 135 Resp. 3. Datur etiam reprobatio negativa.
•  
  PDF 136 Resp. 4. Reprobatio negativa facta est post absolutam prævisionem peccati originalis.
•  
  PDF 136 Resp. 5. Negativa reprobatio habet causam ex parte reproborum, nempe peccatum originale, si ipsa sumatur absolutè. Si verò comparitivè sumatur, non habet causam præter divinum beneplacitum.
•  
  PDF 137 Art. 2 Utrùm deus habeat voluntatem salvandi aliquos reprobos.
•  
  PDF 138 Resp. 1. Deus habet sinceram voluntatem salvandi omnes reprobos.
•  
  PDF 138 Resp. 2. Deus habet sinceram voluntatem salvandi omnes reprobos, qui aliquando justificantur.
•  
  PDF 139 Resp. 3. Deus habet sinceram voluntatem salvandi omnes reprobos fideles.
•  
  PDF 139 Resp. 4. Deus habet sinceram voluntatem salvandi omnes reprobos, nullo planè excepto.
•  
  PDF 143 Art. 3. Solvuntur objectiones contra sinceram Dei voluntatem salvandi omnes reprobos.
•  
  PDF 144 Art. 4. Solvuntur objectiones contra mortem Christi pro omnibus hominibus.
•  
  PDF 147 Art. 5. Quantum certitudinem habeat hæc nostra sententia, quòd Deus velit sincerè salutem omnium hominum, nullo excepto.
•  
  PDF 147 Resp. 1. Quòd Christus mortem suam obtulerit pro amnibus omninò hominibus ex sincero defiderio procurandi eorum salutem, certum est certudinem fidei.
•  
  PDF 147 Resp. 2. Quòd Deus sincerè velit omnes adultos salvari nullo excepto, certum est certitudine fidei.
•  
  PDF 148 Resp. 3. Quòd Deus non solum adultos amnes, sed etiam omnes parvulos, etiam eos qui dicuntur mori in utero materno ex solo defectu causarum naturalium, aut nascuntur in iis circumstantiis, in quibus munanitús non potest illis succuri ante mortem, salvos esse sincerè defideret, certum est certitudine fidei.
•  
  PDF 149 Appendix. De Hæresibus circa prædestinationem.
•  
  PDF 149 §. 1. Quid Pelagiani sentiant circa prædestinationem.
•  
  PDF 149 §. 2. Quid sentiant Semipelagiani circa prædestinationem.
•  
  PDF 150 §. 3. Quid sentiant Semipelagiani circa prædestinationem.
•  
  PDF 150 §. 4. Utrùm ante Calvinum extiterit aliqua Prædestinatianorum secta.
•  
  PDF 153 Tractatus Secundus. De Deo Trino.
•  
  PDF 153 Disputatio I. De Trinitate Personarum divinarum.
•  
  PDF 153 Art. 1. Qui contra Trinitatem Personarum divinarum insurrexerunt Hæretici, recensentur.
•  
  PDF 155 Art. 2. Probatur contra Sabellianos, pluralitas Personarum divinarum, ex veteri Testamento.
•  
  PDF 156 Art. 3. Probatur contra Sabellianos pluralitas personarum ex novo Testamento.
•  
  PDF 157 Art. 4. Quòd sint in Deo tres personæ, realiter inter si distinctæ, constans fuit traditio priorum trium Ecclesiæ sæculorum.
•  
  PDF 159 Art. 5. Eadem traditio trium priorum Ecclesiæ sæculorum, declaratur ampliùs aliquot testimoniis Patrum, qui tunc temporis in Ecclesia floruerunt.
•  
  PDF 161 Art. 6. Eadem traditio trium priorum Ecclesiæ sæculorum, probatur argumento præscriptionis.
•  
  PDF 163 Art. 7. Pluralitas personarum divinarum in unitare essentiæ, probatur ex Conciliis generalibus, sæculo quarto & sequentibus in Ecclesia celebratis.
•  
  PDF 164 Art. 8. Solvuntur Sabellianorum objectiones.
•  
  PDF 167 Art. 9. Utrùm Montanus & Montanistæ rectè senserint de Trinitate.
•  
  PDF 167 Resp. 1. Montanus non malè sensit de Trinitate.
•  
  PDF 168 Resp. 2. Inter Montanistas, alii rectè, alii verò malè senserunt de Trinitate.
•  
  PDF 169 Art. 10. Utrùm Novatianus & Novatiani rectè senserint de Trinitate.
•  
  PDF 170 Resp. Novatianus sensit de Trinitate idem quod sentit Ecclesia.
•  
  PDF 173 Art. 11. Utrùm Marcellus Ancyranus aliud de Trinitatis mysterio senserit, quàm Catholica Ecclesia.
•  
  PDF 177 Disputatio II. De Arianismo.
•  
  PDF 177 Art. 1. De persona Arii, & ejus impio dogmate.
•  
  PDF 179 Art. 2. De Conciliis in causa Ariani dogmatis, & personarum huic dogmati vel consentientium, vel contradicentiumm celebratis.
•  
  PDF 181 Art. 3. De aliis Synodis post Sardicense Concilium celebratis, & aliqua ratione ad eandem causam pertinentibus.
•  
  PDF 184 Art. 4. De Ariminensi Synodo, & reliquis ad propositum nostrum pertinentibus.
•  
  PDF 190 Art. 5. De generali Concilio Nicææ in Bythynia, in causa Arii celebrato.
•  
  PDF 190 §. 1. Cincilium Nicænum celebratum est anno Christi 325. & Constantini Magni 20.
•  
  PDF 190 §. 2. Concilium Nicænum inchoatum anno Constantini vigesimo, eodem anno absolutum est.
•  
  PDF 191 §. 3. Concilium Nicænum convocatum fuit à Constantino Magno, consentiente Silvestro Pontifice.
•  
  PDF 191 §. 4. Osius Cordubensis Episcopus, Vitus & Vincentius Ecclesiæ Romanæ Presbyteri, Nicæno Concilio præsuerunt nomine Silvestri Pontificis Maximi, cujus erant Legati.
•  
  PDF 192 §. 5. Svmbolum Nicænum.
•  
  PDF 192 §. 6. Eusebius Nicomediensis, & Theognis Nicænus, subscripserunt cum aliis Patribus; ac proinde libellus pœnitentiæ apud Socratem lococitato, & Sozomenum, li. 2. cap. 16. illis abscriptus, ut suppositus, jure meritò rejicitur.
•  
  PDF 194 §. 7. Patres Nicæni convcnientissimè & sapientissimè Sympolo suo addiderunt vocabulum Omousion.
•  
  PDF 195 §. 8. & seq. Solvuntur abjectiones.
•  
  PDF 200 Art. 6. Utrùm inter se pugnent omousion & omœusion; ita ut si Filius rectè dicatur omousio Patri, non possit rectè dici ej amœusios, qut vicissim.
•  
  PDF 200 Resp. 1. Filius non solùm omousios, sed etiam amœusios Patri rectè dicitur.
•  
  PDF 201 Resp. 2. Omœusion & omousion non opponuntur inter se, imò inter si convertuntur, sic ut Filius non possit esse omœusios Patri, quin ei quoque sit omousios, & vicissim.
•  
  PDF 204 Art. 7. De variis fidei formulis, quas ediderunt Ariani, vel Semi-ariani.
•  
  PDF 212 Art. 8. Utrùm Eusebius Cæsariensis fuerit Arianus.
•  
  PDF 215 Art. 9. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 219 Art. 10.Utrùm de divinitate verbi recté senserint Episcopi Omœusiani, quos Semi-arianorum nomine notat S. Epiphanius.
•  
  PDF 219 Resp. De divinitate Verbi catholicè senserunt Omœusiani Episcopi, ut Basilius Ancyranus, Silvanus Tarsensis, Eleusius Cyzicenus, Georgius Laodicenus, Eusebius Sabastenus, & alii quàm plurimi ejusdem factionis Episcopi.
•  
  PDF 231 Art. 11. Utrùm Ariminensis Synodi Episcopi, post Legatorum suorum prævaricationem, lapsi sint in hæresim.
•  
  PDF 231 Resp. Ariminensis Synodi Patres, etiam post Legatorum suorum prævaricationem, non possunt sine insigni calumnia dici in hæresim incidisse, & in Arianismum consensisse.
•  
  PDF 236 Art. 12. De side Liberii.
•  
  PDF 241 Disputatio III. De divinitate Filii in particulari.
•  
  PDF 241 Art. 1. Utrùm Filius sit verus Deus.
•  
  PDF 241 Resp. Filius est verus Deus.
•  
  PDF 245 Art. 2. Solvuntur objectiones, à sacra Scriptura petitæ.
•  
  PDF 247 Art. 3. De veterum quorumdam Scriptorum Ecclesiasticorum, qui ante sæculum quartum, & exortam Arianem hæresim floruerunt, sententia circa Verbi divinitatem.
•  
  PDF 247 §. 1. De S. Justino Martyre.
•  
  PDF 247 Resp. S. Justinus de divinitate Verbi id sensit, quod sensit Ecclesia Catholica.
•  
  PDF 251 §. 2. de Athenagora.
•  
  PDF 251 Resp. Athenagoras rectè sensit de Verbi divinitate.
•  
  PDF 252 §. 3. De Theophilo Antiocheno.
•  
  PDF 252 Resp. Sensit Verbum verum deum esse.
•  
  PDF 252 §. 4. De S. Irenæo
•  
  PDF 252 Resp. S. Irenæus catholicè sensit de Verbo, & ejus divinitate.
•  
  PDF 253 §. 5. De S. Clemente Alexandrino.
•  
  PDF 253 Resp. Sensit Verbum esse verum Deum, Patri deitate parem.
•  
  PDF 254 §. 6. De Origene.
•  
  PDF 254 Resp. Origenes malè sensit & scripsit de divinitate Verbi,
•  
  PDF 256 §. 7. De sanctis Martyribus Luciano & Methodio.
•  
  PDF 257 §. 8. De Tertulliano.
•  
  PDF 257 Propos. 1. Verbum unius & ejusdem esse substantiæ cum Patre docuit Tertullianus.
•  
  PDF 258 Propos 2. Tertullianus Filio non attribuit tantùm partem essentiæ seu naturæ divinæ, sed totam attribuit.
•  
  PDF 260 Propos. 3. Tertullianus docuit æternam esse Verbi, seu, ut ipse dicere maluit, sapientiæ notionalis generationem.
•  
  PDF 263 §. 9. De Cypriano, Zenone Veronensi, & Lactantio.
•  
  PDF 264 Art. 4. Quid post tertium sæculum, & exortam Arianam hæresim, senserint Patres de æqualitate Filii cum Patre.
•  
  PDF 264 Resp. Post tertium sæculum, & exortam Arianam hæresim, ex Patribus non pauci docurunt Patren, quà patrem, majorem esse Filio, quà filio: sic tamen, ut illos nihilominùs natura, substantia & deitate pares assererent.
•  
  PDF 266 Disputatio IV. De divinitate Spiritus sancti, & unitate Dei in trinitate personarum.
•  
  PDF 266 Art. 1. Quinam malè senserint de divinitate Spiritus sancti.
•  
  PDF 270 Art. 2. Utrùm Spiritus sanctus sit verus Deus.
•  
  PDF 270 §. 1. Probatur ex sacris Scripturis Spiritus sancti divinitas.
•  
  PDF 272 §. 2. Probatur Spiritus sancti divinitas ex Patribus trium priorum sæculorum.
•  
  PDF 273 §. 3. Probatur Spiritus sancti divinitas, ex Patribus quarti & sequentium sæculorum.
•  
  PDF 276 §. 4. Divinitas Spiritus sancti probatur authoritate Conciliorum.
•  
  PDF 277 §. 5. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 279 Art. 3. Utrùm tres personæ divinæ sint unus Deus.
•  
  PDF 279 Resp. Tres Personæ divinæ sunt unus Deus.
•  
  PDF 281 Disputatio V. De Processionibus divinis.
•  
  PDF 281 Art. 1. Utrùm Filius in divinis procedat à Patre.
•  
  PDF 283 Art. 2. Utrùm Spiritus sanctus procedat à Patre & Filio.
•  
  PDF 284 §. 1. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur ex Scripturis.
•  
  PDF 284 §. 2. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur authoritate Patrum Græcorum.
•  
  PDF 286 §. 3. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur authoritate Latinorum Patrum.
•  
  PDF 286 §. 4. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur authoritate Conciliorum, quæ ante schisma Græcorum celebrata fuerunt.
•  
  PDF 286 §. 5. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur authoritate Conciliorum generalium, quæ post exortum schisma Græcorum velebrata fuerunt.
•  
  PDF 286 §. 6. Processio Spiritus sancti à Filio, probatur ratione.
•  
  PDF 287 §. 7. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 288 Art. 3. Utrùm in divinis Filius procedat per intellectum, & Spiritus sanctus per voluntatem.
•  
  PDF 289 Art. 4. Quomodo Filius procedat per iltellectum , & Spiritus sanctus per voluntatem
•  
  PDF 289 Art. 5. Quodnam sit principium formale, quo essentia divina communicatur Filio, Spiritui sancto.
•  
  PDF 290 Art. 6. Quodnam sit principium formale, quo essentia divina communicatur Filio & Spiritui sancto.
•  
  PDF 291 Art. 7. Ex qua intellectione procedat Filius.
•  
  PDF 293 Art. 8. Quare processio secundæ personæ sit potiùs generatio, quàm processio terriæ personæ.
•  
  PDF 294 Sect. 1. De relationibus divinis.
•  
  PDF 294 Art. 1. Utrùm dentur in Deo Relationes ad intra, quales & quot sint.
•  
  PDF 295 Art. 2. Quomodo Relationes ad intra distinguantur inter se.
•  
  PDF 296 Art. 3. Quomodo Relationes ad intra distinguantur inter se.
•  
  PDF 297 Art. 4. Utrùm Relationes ad intra distinguantur ab essentia divina.
•  
  PDF 298 Art. 5. Utrùm Relationes ad intra sint de perfectiones, & quales sint.
•  
  PDF 299 Art. 6. Utrùm Relationes ad intra propriam habeant existentiam.
•  
  PDF 300 Art. 7. Utrùm personæ divinæ constituantur folmaliter per relationes ad intra.
•  
  PDF 301 Art. 8. Quot dentur subsistentiæ in Deo.
•  
  PDF 301 Sect. 2. De notionibus, æqualitate, circuminsessione & missione personarum divinarum.
•  
  PDF 301 Art. 1. Quid & quot sint notiones personarum divinarum.
•  
  PDF 302 Art. 2. Utrùm personæ divinæ sint inter se æquales.
•  
  PDF 302 Art. 3. Utrùm detur prioritas & circum-insession in personis divinis.
•  
  PDF 303 Art. 4. Utrùm detur missio in divinis.
•  
  PDF 303 Sect. 3. De proprietatibus Personarum divinarum in particulari.
•  
  PDF 303 Art. 1. Utrùm paternitas sit prima proprietas Patris, & unde illi conveniat.
•  
  PDF 304 Art. 2. Utrùm innascibilitas sit altera proprietas Patris.
•  
  PDF 304 Art. 3. Utrùm Filius sit Verbum, & quomodo.
•  
  PDF 306 Art. 4. Utrùm Filius sit imago Patris, & quomodo.
•  
  PDF 306 Art. 5. Utrùm Spiritus sanctus procedat à Patre & Filio, tanquam ab uno principo.
•  
  PDF 308 Art. 6. Utrùm Spiritus sanctus per se requirat duas personas spirantes.
•  
  PDF 309 Art. 7. Utrùm Spiritus sanctus distingueretur à Filio, si non procederet ab eo.
•  
  PDF 311 Tractatus Tertius. De Angelis.
•  
  PDF 311 Disputatio I. De existentia & essentiæ Angelorum.
•  
  PDF 311 Art. 1. Utrùm existant Angeli.
•  
  PDF 311 Resp. Existunt Angeli.
•  
  PDF 311 Art. 2. Utrùm Angeli sint substantiæ completæ insensibiles, intellectuales, & libero arbittio præditæ.
•  
  PDF 311 Resp. 1. Angeli sunt substantiæ completæ, insensibiles.
•  
  PDF 311 Resp. 2. Angeli sunt substantiæ intellectuales.
•  
  PDF 311 Resp. 3. Angeli sunt substantiæ libero arbitrio præditæ.
•  
  PDF 312 Art. 3. Utrùm Angeli sint substantiæ natura superiores hominibus.
•  
  PDF 312 Resp. Angeli sunt substantiæ natura superiores hominibus.
•  
  PDF 312 Art. 4. Utrùm Angeli sint substantiæ incorporæ, & expertes omnis compositionis ex materia & forma.
•  
  PDF 314 Resp. 1. Angeli non sunt omninò corporei.
•  
  PDF 314 Resp. 2. Angeli ne quidem ex parte corporei sunt, sive non constant ex duplici substantia, una scilicet corporea, & altera incorporea, sicut homittes constant, sed sunt substantiæ simplices & incorporæ.
•  
  PDF 315 Art. 5. Utrùm Angeli sint immortales.
•  
  PDF 315 Resp. 1. Angeli sunt naturaliter immortales & incorruptibiles in aliquo vero sensu.
•  
  PDF 316 Resp. 2. In aliquo etiam vero sensu Angeli non sunt naturaliter immortales.
•  
  PDF 317 Art. 6. Utrùm Angeli producti fuerint, à quo, ubi, quando, & in quanto numero producti suerint.
•  
  PDF 317 Resp. 1. Angeli non sunt improducti.
•  
  PDF 317 Resp. 2. Angeli omnes producti fuerunt à Deo per creationem.
•  
  PDF 317 Resp. 3. Angeli non fuerunt à Deo creati ab æterno.
•  
  PDF 319 Resp. 4. Angeli cum mundo corporeo. non ante vel post, à Deo creati sunt.
•  
  PDF 319 Resp. 5. Quo in loco creati fuerint Angeli, non fatis constar.
•  
  PDF 319 Resp. 6. Numerus Angelorum maximus est, sed quantus sit est omninò incertum.
•  
  PDF 319 Art. 7. Utrùm specie an numero tentùm inter se differant Angeli.
•  
  PDF 319 Resp. Utrùm Angeli solo numero, an etiam specie differant, satis compretum non est.
•  
  PDF 319 Art. 8. De loco, motu locali, & duratione Angelorum.
•  
  PDF 319 Resp. 1. Angeli sunt in loco.
•  
  PDF 320 Resp. 2. Angeli non sunt in loco circumscriptivè, sed difinitivè.
•  
  PDF 320 Resp. 3. Plures Angeli possunt esse in eodem loco naturaliter.
•  
  PDF 320 Resp. 4. Angeli moveri possunt localiter.
•  
  PDF 321 Resp. 5. Angeli durant, formaliter per suam substantiam, efficienter verò per omnipotentiam divinam.
•  
  PDF 321 Disputatio II. De cognitive, locutione & volitione Angelorum.
•  
  PDF 321 Art. 1. Utrùm Angeli cognoscant secreta cordium.
•  
  PDF 321 Resp. Angeli non possunt naturaliter certò cognoscere secreta cordium, hoc est, actus liberos alterius, sive hominis, sive Angeli, sine ejus consensu.
•  
  PDF 322 Art. 2. Utrùm Angeli cognoscant futura strictè contingentia.
•  
  PDF 322 Resp. Angeli non possunt naturaliter certù cognoscere futura contingentia.
•  
  PDF 323 Art. 3. Quomodo Angelus res naturales cognoscat.
•  
  PDF 323 Art. 4. Utrùm Angeli inter se colloquantur, & quomodo.
•  
  PDF 323 Resp. 1. Angeli colloquuntur inter se.
•  
  PDF 324 Resp. 2. Angelus alteri Angelo loquitur, manifestando illi actum intellectus sui, vel suæ voluntatis.
•  
  PDF 324 Resp. 3. Verbum Angeli loquentis est ejus intellectio, qua ad alterum Angelum liberè ordinat.
•  
  PDF 325 Art. 5. Utrùm voluntas Angeli, electione facta, objecto quod elegit adhæreat immobiliter.
•  
  PDF 325 Resp. Voluntas Angeli, electione facta, objecto quod elegit, non adhæret immobiliter ex naturæ suæ conditione.
•  
  PDF 326 Disputatio III. De via Angelorum.
•  
  PDF 326 Art. 1. Utrùm Angeli creati fuerint cum gratia.
•  
  PDF 326 Resp. 1. Angeli omnes, tam reprobi quàm prædestinari, gratiam sanctisicantem acceperunt in primo instanti creationis suæ.
•  
  PDF 327 Resp. 2. Angeli omnes habuerunt in primo instanti creationis suæ charitatem actualem, adeòque actualis gratiæ auxilium.
•  
  PDF 327 Resp. 3. Angeli accepurunt gratiam independenter à meritis Christi.
•  
  PDF 328 Art. 2. Utrùm Angelis viatoribus revelarum fuerit Incarnationis mysterium.
•  
  PDF 328 Resp. Nullum videtur esse fundamentum sufficiens asserendi quòd Angelis viatoribus revelatum fuerit mysterium Incarnationis.
•  
  PDF 329 Art. 3. Utrùm via Angelorum aliquandiu , & quandiu duraverit.
•  
  PDF 329 Resp. 1. Via Angelorum aliquandiu duravit.
•  
  PDF 329 Resp. 2. Via Angelorum non diu duravit.
•  
  PDF 329 Art. 4. Quis ex reprobis Angelis primus peccaverit.
•  
  PDF 330 Resp. Qui primus inter reprobos Angelos peccavit, & alios peccandum induxit, fuit in perfectione naturali supremus inter omnes Angelos.
•  
  PDF 330 Art. 5. Quodnam fuerit primum Luciferi peccatum.
•  
  PDF 330 Resp. 1. Primum Luciferi peccatum suit peccatum superbiæ.
•  
  PDF 331 Resp. 2. Lucifer ex consideratione naturalis perfectionis ac pulcritudinis suæ elarus, appetivit supremam quandam & creaturæ indebitam celsitudinem.
•  
  PDF 331 Resp. 3. Lucifer ex consideratione, &c. appetivit summam & absolutam in res omnes creatas dominationem, hoc sensu quòd voluerit rebus omnibus creatis dispoticè præesse, absque omni subjectione ad Deum, quoad imperium & ministeria actualia.
•  
  PDF 332 Art. 6. Quodnam fuerit primum peccatum aliorum Angelorum, qui cum Lucifero damnati sunt.
•  
  PDF 332 Resp. 1. Primum peccatum Angelorum qui cum Lucifero apostatarunt, fuit peccatum superbiæ.
•  
  PDF 333 Resp. 2. Angeli apostatæ ad peccatum inducti sunt suffestione & solliciatione Luciferi.
•  
  PDF 333 Resp. 3. Angeli apostatæ peccaverunt, volendo soli Lucifero quoad imperium & ministeria actualia subesse, & hoc sensu consentiendo in Luciferum, ut summum & absolutum rerum omnium creatarum principem.
•  
  PDF 334 Art. 7. Utrùm aliqui ex Angelis, qui cum Lucifero peccaverunt, egerint pœnitentiam.
•  
  PDF 334 Resp. Nulli egerunt pœnitentiam, & sic omnes Angeli qui peccaverunt, fuerunt à Deo damnati.
•  
  PDF 334 Disputatio IV. De præsenti dæmonum statu.
•  
  PDF 334 Art. 1. In quem locum amandati fuerint dæmones post peccatum suum.
•  
  PDF 334 Resp. Dœmones plerique in interni carcerem deturbati sunt, reliqui degunt in hoc nostro ære.
•  
  PDF 335 Art. 2. Utrùm dœmones ab igne torqueantur.
•  
  PDF 335 Resp. 1. Dœmones qui sunt in inferni carcere, torquentur ab igne.
•  
  PDF 335 Resp. 2. Dœmones in inferno torquentur ab igne corporeo.
•  
  PDF 336 Art. 3. Quomodo dœmones in inferno ab igne torqueantur.
•  
  PDF 337 Disputatio Ultima. De ordinibus, custodia, cultu, & invocatione sanctorum Angelorum.
•  
  PDF 337 Art. 1. De ordinibus Angelorum.
•  
  PDF 337 Art. 2. De custodia Angelorum.
•  
  PDF 337 Resp. Homines à Deo in custodiam sanctorum Angelorum aliquo modo traditi sunt.
•  
  PDF 338 Resp. 2. Singulis hominibus singuli Angeli ad custodiam deputantur.
•  
  PDF 338 Resp. 3. Omnibus hominibus Angeli deputantur ad custodam.
•  
  PDF 339 Resp. 4. Quilibet homo Angelum custodem habet à primo instanti suæ nativitatis.
•  
  PDF 339 Resp. 5. Angeli nunquam totaliter deserunt in hac vita homines, ad quorum custodiam depurati sunt.
•  
  PDF 339 Resp. 6. Singula regna habent Angelos custodes.
•  
  PDF 340 Tractatus Quartus. De Actibus Humanis.
•  
  PDF 340 Disputatio Prima. De pontentiis moralibus.
•  
  PDF 340 Art. 1. Quot & quid sint potentiæ morales.
•  
  PDF 341 Art. 2. Utrùm voluntas moveatur ab intellectu, à phantasia & ab appetitu materiali; quomodo moveatur, & quibus actibus.
•  
  PDF 341 Resp. 1. Voluntas movetur ab intellectu.
•  
  PDF 341 Resp. 2. Intellectus potest movere voluntatem, mediante intellectu.
•  
  PDF 341 Resp. 3. Phantasia movere potest voluntatem, mediante intellectu.
•  
  PDF 341 Resp. 4. Appetitus materialis potest movere voluntatem.
•  
  PDF 341 Art. 3. Utrùm voluntas moveat alias potentias, & eis imperet, & quomodo.
•  
  PDF 341 Resp. 1. Voluntas imperat intellectui, sed politicè tantùm.
•  
  PDF 342 Resp. 2. Voluntas imperat intellectui, sed politicè tantùm.
•  
  PDF 342 Resp. 3. Voluntas imperat appetitui materiali, sed politicè tantùm, & indirectè.
•  
  PDF 342 Resp. 4. Voluntas imperat dispoticè virtuti motrici membrorum externorum.
•  
  PDF 343 Disputatio II. De voluntario & involuntario.
•  
  PDF 343 Art. 1. Quid sit, voluntarium.
•  
  PDF 344 Art. 2. Quotuplex sit voluntarium.
•  
  PDF 345 Art. 3. Quid sit involuntarium, & quotuplex.
•  
  PDF 345 Art. 4. Utrùm ea quæ fiunt ex metu, voluntariæ sint, an involuntaria.
•  
  PDF 346 Resp. 1. Ea quæ fiunt ex metu, sunt absolutè & simpliciter voluntaria.
•  
  PDF 346 Resp. 2. Ea quæ fiunt ex metu, aliquando sunt involuntaria secundùm quid, aliquando non sunt.
•  
  PDF 346 Art. 5. Utrùm ea quæ fiunt ex concupliscentia, sint voluntaria, an non.
•  
  PDF 346 Resp. 1. Quæ fiunt ex concupiscentia, etiam anrecedente, voluntaria sunt.
•  
  PDF 346 Resp. 2. Ea quæ fiunt ex concupiscentia antecedente, nullo modo sunt involuntaria.
•  
  PDF 346 Resp. 3. Concupilscentia etiam antecedens non minuit voluntarium.
•  
  PDF 347 Art. 6. Utrùm ea quæ fiunt ex ignorantia, voluntaria sint, an involuntaria.
•  
  PDF 347 Resp. 1. Quod sit ex ignorantia qualibet, est habitu involuntarium simpliciter, etiam substantiam.
•  
  PDF 347 Resp. 2. Actio quæ sit ex ingnorantia simpliciter antecedente, hoc est ex ignorantia, quæ non est effectus voluntatis, sic actu voluntaria est secundùm substantiam, ut nullo modo sit voluntaria secundùm circumstantias ignoratas, seu secundùm circumstantias ex quantum ignorantia sit.
•  
  PDF 348 Resp. 3. Actio quæ sit ex ignorantia consequente, hoc est ex ignorantia quæ est effectus voluntatis, & quæ proinde dici non potest nisi secundùm quid intecedens, est actu voluntaria in se quoad substantiam, & actu voluntaria quoad circumstantias ignoratas, non in se, sed in alio.
•  
  PDF 348 Disputatio III. De libero & necessario.
•  
  PDF 348 Art. 1. Quid sit liberum arbitrium, ad quam facultatem pertineat, & an detur etiam in homine lapso.
•  
  PDF 348 Resp. 1. Liberum arbitrium rectè describitur, potestas libera, ex iis quæ ad finem aliquem conducunt, unum præ alio eligendi, aut unum, & idem acceptandi vel respuendi, soli naturæ intelligenti conveniens.
•  
  PDF 348 Resp. 2. Liberum arbitrium solius est voluntatis.
•  
  PDF 349 Resp. 3. Liberum arbitrium solius est voluntatis.
•  
  PDF 349 Art. 2. Utrùm liberum arbitrium versetur circa finem ultimum.
•  
  PDF 349 Resp. 1. Liberum arbitrium per se & secundùm essentiam suam confideratum, non versatur circa finem ultimum.
•  
  PDF 349 Resp. 2. Liberum arbitrium, etiam quale est in homine viatore, non versatur circa finem ultimum formaliter, hoc est, secundùm communem beatitudinis rationem confideratum.
•  
  PDF 350 Art. 3. Quænam libertas necessaria sit ad liberum arbitrium.
•  
  PDF 350 Resp. Ad liberum arbitrium non sufficit libertas à coactione, sed requiritur libertas à simplici necessitate.
•  
  PDF 352 Art. 4. Solvuntur objectiones petitæ ab authoritate.
•  
  PDF 354 Art. 5. Solvuntur objectiones petitæ à ratione.
•  
  PDF 355 Art. 6. Utrùm potentia peccandi sit de ratione liberi arbitrii.
•  
  PDF 355 Resp. Potentia peccandi sit de ratione liberi arbitrii.
•  
  PDF 356 Art. 7. Utrùm ad merendum & demerendum in præsenti statu, requiratur libertas differentiæ, hoc est immanitas ab antecedenti ad unum determinatione interinseca.
•  
  PDF 356 Resp. Ad merendum & demerendum in præsenti statu, requiritur libertas indifferentiæ.
•  
  PDF 357 Art. 8. Utrùm in præsenti statu natruæ lapsæ homo habeat libertatem indifferentiæ circa bonum & malum.
•  
  PDF 357 Resp. Etiam in præsenti statu naturæ lapsæ homo habet libertatem indifferentiæ circa bonum, & malum, ita ut benè vel malè operetur pro atbitrio, & absque antecedenti ad unum determinatione intrinseca.
•  
  PDF 358 Art. 9. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 360 Disputatio IV. De mente & doctrina S. Augustini circa liberum arbitrium hominis in statu naturæ lapsæ.
•  
  PDF 360 Art. 1. Utrùm S. Augustinus doctrit in homine, etiam post Adami peccarum, manere liberum arbitrium.
•  
  PDF 360 Resp. S. Augustinus docuit in homine, etiam post lapsum Adami, liberum arbitrium existere.
•  
  PDF 361 Art. 2. Utrùm S. Augustinus per liberum abitrium intellexerit solam libertatem à coactione, an etiam libertatem à simplici necessitate.
•  
  PDF 361 Resp. S. Augustinus nomine liberi arbitrii intelligit libertatem à simplici nacessitate, non verò solam libertatem à coactione, etiam cùm agit de libeto arbitrio hominis lapsi.
•  
  PDF 365 Art. 3. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 368 Art. 4. Utrùm S. Augustinus senserit liberum arbitrium secundùm statum quem habet in homine viatore confideratum, esse sacultatem benè vel malè agendi pro arbitrio, postis amnibus ad agendum prærequisitis.
•  
  PDF 368 Resp. 1. Ita sensit S. Augustinus.
•  
  PDF 368 Art. 5. Utrùm S. Augustinus senserit, ad merendum & demerendum in hoc statu, necessariam esse facultatem benè vel malè agendi pro arbitrio, positis amnibus ad agendum prærequisitis.
•  
  PDF 368 Resp. Ita sensit S. Augustinus.
•  
  PDF 370 Art. 6. Utrùm S. Augustinus senserit hominem lapsum habere libertatem indifferentiæ circa bonum & malum.
•  
  PDF 370 Resp. Ita constanter sensit S. Augustinus.
•  
  PDF 373 Disputatio V. De motione divina.
•  
  PDF 373 Art. 1. Utrùm Deus physicè prædeterminet voluntatem ad actus illos, qui liberi dicuntur, & possunt esse meritorii, vel demeritorii.
•  
  PDF 373 §. 1. Probatru responsio nostra ex inutilitate physicæ prædeterminatoris.
•  
  PDF 374 §. 2. Probatur responsio ex eo quòd in hypothesi prædeterminationis physicæ voluntas nunquam liberè omittat.
•  
  PDF 375 §. 3. Probatu responsio ex eo quòd in hypothesi prædeterminationis nullus esse videatur positivus liberatis usus.
•  
  PDF 376 §. 4. Probatur responsio authoritate Concilii Senonensis.
•  
  PDF 377 §. 5. Probartur responsio authoritate Concilii Tridentini.
•  
  PDF 379 Art. 2. Utrùm S. Thomas senserit voluntatem à Deo physicè prædetermiari ad actus liberos, & capaces meriti & demeriti.
•  
  PDF 379 Resp. Non ita sensit.
•  
  PDF 381 Art. 3. Utrùm S. Thomas docuerit Deum physicè præmovere causas necessarias ad agendum, & an idem de causis liberis docuerit.
•  
  PDF 381 Resp. Deum physicè præmovere omnes causas, tam liberas quam necessarias ad omnes actus suos, docuit S. Thomas.
•  
  PDF 381 Art. 4. Quomodo juxas S. Thomam, Deus physicè præmoveat causas tam liberas quàm necessarias ad operationes suas.
•  
  PDF 381 Resp. 1. Sic Deus, juxta S. Thomam physicè præmovet causas necessarias ad agendum, ut eas ad nunum physicè prædeterminet.
•  
  PDF 382 Resp. 2. Juxta S. Thomam, Deus sic physicè præmovet voluntatem ad agendum ut natura est, ut eam physicè prædeterminet ad unum.
•  
  PDF 382 Resp. 3. Juxta S. Thomam, Deus physicè præmovendo voluntatem ad agendum, ut est facultas electiva, & activè indifferens ad opposita, non eam determinat ad unum, sed è contra ita præmovet eam, ut in ejus potestate relinquat determinationem actus.
•  
  PDF 382 Art. 5. In quo, juxta S. Thomam, consistat præmotio physica, & qui sint ejus effectus.
•  
  PDF 382 Resp. 1. Juxta S. Thomam, id, quo Deus physicè præmovet causas omnes ad agendum, est ens quoddam causas omnes ad agendum, est ens quoddam diminutum, imperfectum & transiens, quod Deus producit in creatura independenter ab ea, secundùm modum & conditionem ejus.
•  
  PDF 383 Resp. 2. Entis illius incompleti, quo Deus, juxta S. Thomam, physicè præmovet causas necessarias ad agendum, effectus est, complere antecedentem ad unum determinationem, & agendi necessitatem, quam habent causæ necessariæ.
•  
  PDF 383 Resp. 3. Entis illius incompleti, quo Deus, juxta S. Thomam, physicè præmovet causas liberas ad agendum, effectus est complere activam indifferentiam quam habent ad opposita.
•  
  PDF 383 Disputatio VI. De Conscientia.
•  
  PDF 383 Art. 1. Quid sit, & quotuplex conscientia.
•  
  PDF 384 Art. 2. Utrùm conscientia erronea sit morum regula.
•  
  PDF 384 Resp. 1. Peccat qui operatur contra conscientiam erroneam, qua intellectus judicat operationem hìc & nunc licitum esse præceptam vel prohibitam, sive invincibiliter, sive etiam vincibiliter erronea sit conscientia.
•  
  PDF 384 Resp. 2. Peccat etiam qui operatur secundùm conscientiam vincibiliter erroneam, qua intellectus judicat aliquid hìc & nuinc licitum esse, quod recerà illicitum est & prohibitum. At non peccat, si operetur secundùm conscientiam invincibiliter erroneam, similiter dictantem aliquid hìc & nunc licitum esse, quod est licitum, sed illicitum prohibitum.
•  
  PDF 385 Resp. 3. Conscientia vincibiliter erronea, dictans aliquid hìc & nunc præceptum esse, vel prohibitum, non obligat.
•  
  PDF 385 Resp. 4. Imò nequidem obligat, propriè loquendo, conscientia invincibiliter erronea, dictans aliquid præceptum esse, vel prohibitum.
•  
  PDF 385 Resp. 5. Conscientia, sive vincibiliter sive etiam invincibiliter erronea, non est morum regula.
•  
  PDF 385 Art. 3. Utrùm in dubio tutior pars sit sequenda.
•  
  PDF 385 Resp. 1. In dubio practico semper tutior pars sequenda est; ita ut semper peccet qui in tali dubio amplectitur partem minus tutam.
•  
  PDF 386 Resp. 2. Tutior pars eligenda est in dubio speculativo, saltem quando vinci potest: ita ut semper peccet, qui partem minùs tutam eligit in dubio speculativo vincibili.
•  
  PDF 386 Resp. 3. Tutior pars eligenda est etiam in dubio speculativo, quod vinci non potest, ita ut semper peccet, qui partem minus tutam eligit in dubio speculativo, quantumvis supponatur esse invincibile.
•  
  PDF 388 Disputatio VII. De Conscientia probabili.
•  
  PDF 388 Art. 1. Utrùm intellectus possit assentiri opinioni verisimili, quando opposita opinio apparet ei verisimilior.
•  
  PDF 388 Resp. Intellectus non potest saltem prudenter assentiri opinioni verisimili, quando omnibus maturè ponderatis, opinio opposita apparet ei verisimilior.
•  
  PDF 388 Art. 2. Utrùm intellectus possit assentiri opinioni verisimili, quando opinio opposita apparet æquè verisimilis.
•  
  PDF 388 Resp. Intellectus non potest saltem prudenter assentiri opinioni verisimili, quando opposita opinio, amnibus matruè pensatis, apparet æquè verisimilis.
•  
  PDF 389 Art. 3. Utrùm intellectus possit assentiri opinioni habenti magnam verisimilitudinem, quando opinio opposita non apparet verisimilis, aut non nisi minùs verisimilis apparet.
•  
  PDF 389 Resp. Intellectus potest & quidem prudenter assentiri opinioni, quæ, omnibus diligenter & absque inordinato mentis affectu consideratis, clarè & sensibiliter magnam præse sert verisimilitudinem, & majorem quam opposita.
•  
  PDF 390 Art. 4. Utrùm usus opinionis minùs tutæ licitus sit ei, cui opinio opposita, & magis tuta apparet verisimilior.
•  
  PDF 390 Resp. Usus opinionis minùs tatæ, quamvis appareat multùm verisimilis secundùm se & absolutè, illicitus est ei, cui opinio opposita & tutior, omnibus maturè ponderatis, apparet clarè & sensibiliter verisimilior.
•  
  PDF 393 Art. 5. Utrùm liceat sequi opinionem minùs tutam in cincurso tutioris oppositæ, quæ apparet æquè verisimilis.
•  
  PDF 393 Resp. Non licet tunc opinionem minùs tutam, quamvis, omnibus maturè ponderatis, appareat nixa fundamento absolutè & sefundùm se gravi.
•  
  PDF 394 Art. 6. Utrùm liceat sequi in operando opinionem minùs tutam, quando apparet verisimilior quàm opposita magis tuta.
•  
  PDF 394 Resp. Licet in operando sequi opinionem minùs tutam, sive vera sit, sive falsa, quando, post debitam veritatis inquisitionem, clarè & sensibiliter apparet nixa fundamento gravi, & notabiliter præponderante momentis oppositæ sententiæ tutioris, quamvis hæc momenta supponantur esse secundùm se & absolutè gravia.
•  
  PDF 395 Art. 7. Utrùm detur aliqua ignorantia invincibilis juris naturalis.
•  
  PDF 395 Resp. Datur ignorantia invincibilis juris naturalis circa conclusiones valdè remotas ex primis principiis.
•  
  PDF 397 Art. 8. Utrùm ignorantia invincibilis juris naturalis excuser à culpa.
•  
  PDF 397 Resp. Omnis invincibilis ignorantia juris naturalis excusat à formali peccato.
•  
  PDF 401 Tractatus Quintus. De Peccatis.
•  
  PDF 401 Disputatio Prima. De natura, divisionibus, subjecto, & causa peccati.
•  
  PDF 401 Art. 1. Quid sit peccatum.
•  
  PDF 401 Resp. Peccatum rectè definitur, libera transgressio legis divinæ.
•  
  PDF 403 Art. 2. Quotuplex sit peccati divisio.
•  
  PDF 404 Art. 3. Utrùm peccatum possit esse in voluntate, in intellectu, & in potentiis exterioribus.
•  
  PDF 404 Resp. 1. Si peccatum sumatur primo & secundo modo, non omne peccatum est in voluntate.
•  
  PDF 404 Resp. 2. Si peccatum consideretur quoad rationem liberatis, ac voluntarietatis & imputabilitatis, omne peccarum est in voluntate.
•  
  PDF 404 Resp. 3. Quædam peccata, quantùm ad entitarem, vel quasi entitatem, sunt in intellectu tanquam in subjecto: quædam etiam sunt tanquam in dirigente.
•  
  PDF 404 Resp. 4. Peccatum potest esse in potentiis exterioribus.
•  
  PDF 405 Art. 4. Utrùm peccatum possit esse in appetitu materiali secundùm se, ita ut amnes motus appetitus materialis circa rem illicitam, prævenientes omnes exercituum libertatis & omnem consensum voluntatis, sint peccata.
•  
  PDF 405 Resp. 1. Motus concupiscentiæ, omnem voluntatis consensum prævenientes, non sunt peccata mortalia.
•  
  PDF 406 Resp. 2. Motus concupiscentiæ secundùm se, & absque omni consensu voluntatis, nequidem possunt esse peccata venialia.
•  
  PDF 407 Art. 5. Utrùm in appetitu materiali possit esse peccatum, accedente consensu voluntatis.
•  
  PDF 407 Resp. Motus concupiscentiæ quandoque nullo modo sunt peccata, quandoque sunt peccata venialia tantùm, quandoque sunt peccate mortalia.
•  
  PDF 409 Art. 6. Utrùm Deus sit causa peccati.
•  
  PDF 409 Resp. 1. Deus ab æterno præscivit omnia peccata, quæ futura erant in tempore; at nullatenùs prædestinavit ut fierent.
•  
  PDF 410 Resp. 2. Deus in tempore neminem incitat & impellit ad peccandum.
•  
  PDF 412 Resp. 3. Deus in tempore non operatur peccata nostra, nec est agens principale respectu illorum.
•  
  PDF 413 Art. 7. Utrùm Deus sit causa excæcationis & obdurationis.
•  
  PDF 414 Resp. 1. Deus non est causa positiva excæcationis & obdurationis.
•  
  PDF 414 Resp. 2. Deus est causa excæcationis & obdurationis permissiva tantùm, non impediendo, non miserendo, deferendo.
•  
  PDF 415 Disputatio II. De peccato mortali & veniali.
•  
  PDF 415 Art. 1. Utrùm detur peccatum mortale, & undehabeat ut sit mortale
•  
  PDF 415 Resp. 1. Datur peccatum mortale.
•  
  PDF 415 Resp. 2. Prvvstum mortale tale est, non ex eo præcisè quòd gravitur dedeceat naturam rationalem, qua talem, seu ex eo præcisè quòd graviter repugnet rectæ rationi illud reprobanti, ut dissentaneum natruæ rationali, qua tali; sed ex eo potissimùm quòd sit gravis...
•  
  PDF 416 Art. 2. Utrùm præter peccatum mortale, detur etiam veniale ex natura sunt.
•  
  PDF 416 Resp. Præter mortalia peccata, dantur etiam, quæ ex naturæ sua venialia sunt.
•  
  PDF 418 Art. 3. Utrùm peccatum mortale & veniale sint contra Dei legem, & finem ejus.
•  
  PDF 418 Resp. Omne peccatum veniale est contra legem Dei, sive imperfectè.
•  
  PDF 419 Art. 4. Utrùm peccatum mortale malitiam habeat aliquo modo infinitam.
•  
  PDF 420 Resp. Peccatum mortale, etiam qua gravis est offensa Dei, & quidam contemptus ilius, non habet malitiam simpliciter infinitam.
•  
  PDF 423 Disputatio III. De peccatis ignorantiæ & omissionis.
•  
  PDF 423 Art. 1. Utrùm dentur peccata ignorantiæ
•  
  PDF 423 Resp. Dantur peccata ingnorantiæ.
•  
  PDF 425 Art. 2. Utrùm peccatum contemptus illius, non habet malitiam simpliciter infinitam.
•  
  PDF 425 Resp. Potest physicè, non moraliter.
•  
  PDF 428 Disputatio IV. De macula & pœna peccati.
•  
  PDF 428 Art. 1. Utrùm peccatum mortale inducat maculam, & quotuplicem inducar.
•  
  PDF 428 Resp. 1. Actu peccati physicè præterito, manet aliquid in homine, vi cujus verè dicitur peccator % maculatus, donec illi peccatum ab eo commissum, & physicè præteritum condonetur.
•  
  PDF 428 Resp. 2. In hominæ peccatore duplex est mabula, quarum prima consistit in peccato commisso, physicè quidem præterito, sed moraliter permanente, donec condentur; altera verò in privatione gratiæ sanctificantis, ut voluntaria in peccato, cujus est effectus.
•  
  PDF 429 Corollar. Peccatum habituale est complexum ex actu peccati, physicè quidem præterito, sed moraliter permanente, tanquam parte formali, & privatione gratiæ sanctificantis, tanquam parte materiali.
•  
  PDF 430 Art. 2. Quid sit pœna propriè dicta.
•  
  PDF 430 Resp. Pœna propriè dicta est malum seu incommodum aliquod, naturæ vel voluntari contrarium, quod eo fine infligitur, ut culpa aliqua vindicetur.
•  
  PDF 431 Art. 3. Utrùm peccata moralia non remissa, puniantur pœna æterna; vel, quod idem est, utrùm pœnæ damnatorum.
•  
  PDF 431 Resp. Pœnæ damntorum in æternum duraturæ sunt.
•  
  PDF 436 Disputatio V. De peccato originali.
•  
  PDF 436 Art. 1. An sit peccatum originale.
•  
  PDF 436 Resp. Datur peccatum verè & propriè dictum, ab Adamo per generationem transfusum, quo peccato constituuntur in se verè & propriè peccatores, Deo odibiles, indigni gratia sanctificante, digni æterna damnatione.
•  
  PDF 438 Solvuntur objectiones petitæ ab authoritate Patrum.
•  
  PDF 439 Solvuntur objectiones petitæ ex ratione.
•  
  PDF 440 Solvuntur objectiones petitæ ab authoritate Patrum.
•  
  PDF 443 Art. 2. Utrùm posteri Adami verè & propriè peccaverint in ipso Adamo peccante contra præceptum de non comedendo fructu.
•  
  PDF 443 Resp. 1. Posteri Adami verè & propriè peccaverint in ipso Adamo peccante contra, &c.
•  
  PDF 444 Resp. 2. Ex posteris Adami illi omnes & soli peccaverunt in Adamo peccante contra præceptum de non comedendo fructu, qui ab eo viam generationis naturalis descensuri erant.
•  
  PDF 445 Art. 3. Quomodo fieri potuerit & factum sit, ut posteri Adami in ipso contra præceptum de non comedendo fructu, qui ab eo per viam generationis naturalis descensuri erant.
•  
  PDF 445 Resp. 1. Deus potuit in voluntate Adami includere voluntates posterorum ejus in ordine ad aoservationem & transgressionem præcepti de non comedendo fructu.
•  
  PDF 445 Resp. 2. Deus re ipsa in ordine ad observationem & transgressionem præcepti de non comedendo fructu, inclusit in voluntate Adami voluntates posterorum ejus, qui ab eo per viam generationis naturalis descensuri erant.
•  
  PDF 446 Art. 4. Quinam contrahant peccatum originale.
•  
  PDF 446 Resp. 1. Illi soli contrahunt peccatum originale, qui ab Adamo per generationem naturalem descendunt.
•  
  PDF 446 Resp. 2. Omnes illi Contrahunt peccatum originale, qui per generationem naturalem descendunt ab Adamo, nisi speciali beneficio ab illo communi malo eximantur.
•  
  PDF 447 Art. 5. Utrùm libido, quacum patentes generant, sit causa transfusionis peccati originalis.
•  
  PDF 447 Resp. Libido quacum patentes generant, non est causa physica & necessaria peccati originalis in parvulis.
•  
  PDF 448 Art. 6. Quid in Ecclesia hactenùs constitutum fuerit circa immaculatam B. Virginis Conceptionem.
•  
  PDF 451 Art. 7. Utrùm B. Virgo contraxerit peccatum originale.
•  
  PDF 451 Resp. B. Virgo non contraxit peccatum originale, sed ab eo per prævenientem Spiritus sancti gratiam, propter Christi merita præservata fuit, & sanctificata in primo instanti existentiæ suæ.
•  
  PDF 453 Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 457 Art. 8. Utrùm concupiscentia sit per se & ex natura sua peccatum originale.
•  
  PDF 458 Resp. Concupiscentia non est per se & ex natura sua peccatum originale.
•  
  PDF 460 Art. 9. Exponuntur variæ Catholicorum sententiæ circa constitutivum peccati originalis.
•  
  PDF 461 Art. 10. Ex quibus peccatum originale constitutatur.
•  
  PDF 462 Resp. 1. Peccatum originale est totum quoddam resultans ex paccato, à nobis Adami voluntate commisso, privatione originalis justitiæ, & concupiscentia.
•  
  PDF 463 Resp. 2. In toto illo, quod constituit peccatum originale, peccatum à nobis in Adamo commissum, se habet per modum partis formalis; privatio verò justitiæ originalis cum concupiscentia per modum partis materialis.
•  
  PDF 464 Art. 11. Utrùm parvuli sine baptismo morientes, beatitudine aliqua fruituri sint in altera vita.
•  
  PDF 464 Resp. Parvuli qui moriuntur sine baptismo, post hanc vitam neque supernaturali neque narurali beatitudine fruentur.
•  
  PDF 465 Art. 12. Utrùm parvuli, qui sine baptismo moriuntur non solùm pœna damni, quæ in privatione visionis beatificæ consistit, sed etiam pœna sensus, quæ posita est in cruciatu ignis æterni, propter peccatum originala mulctandi sint.
•  
  PDF 465 Resp. 1. Videntur Patres Latini magno consensu partem affirmativam tenuisse post exortam hæresim Pelagianam.
•  
  PDF 468 Resp. 2. Opposita nihilominùs sententia, quæ tenet parvulos non baptizatos, non puniri pœna sensus, post sæculum XII. brevi sic invaluit, ut eam omnes, aut ferè omnes Doctores scholastici amplexi sint.
•  
  PDF 470 Art. ult. De pœnis peccati originalis in hac vita.
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Back cover
•  
  PDF  Spine
•  
  PDF 2. Institutiones Theologicae Ad Usum Seminariorum
•  
  PDF  Front cover
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Title page
•  
  PDF  Index Tractatus Sextus. De Gratia.
•  
  PDF 1 R. P. Edmundi Simonnet Societatis Jesu Presbyteri
•  
  PDF 1 Tractatus Sextus. De Gratia.
•  
  PDF 1 Articulus Præambulus. De variis acceptationibus & divisionibus Gratiæ.
•  
  PDF 4 Disputatio Prima. De Pelagianis & Semipelagianis.
•  
  PDF 4 Art. 1. Exponuntur errores Pelagianorum circa gratiam.
•  
  PDF 5 Art. 2. Utrùm Pelagiani etiam tandem aliquando admiserint interiorem gratiam inspirationis, seu interiorem gratiam ex parte voluntatis, qua scilicet gratia Deus immediatè afficiat & corroboret voluntatem, eique vires tribuat ad faciendum id quod faciendum esse cognoverit per internam illustrationem.
•  
  PDF 7 Art. 3. De quo gratiæ adjutorio controversia fuerit Catholicos inter & Pelagianos.
•  
  PDF 13 Art. 4. Exponuntur errores Semipelagianorum.
•  
  PDF 16 Art. 5. Utrúm Semipelagiani admiserint necessitatem gratiæ irresistibilis & infrustrabilis ex natura sua, ad bona opera tum incipienda tum perficienda, & ad perseverantiam finalem.
•  
  PDF 17 Art. 6. Utrùm Semipelagiani admiserint necessitatem interioris gratiæ prævenientis, ad fidem inchoatam, & ad orationem.
•  
  PDF 20 Art. 7. Utrùm Augustinum inter & Semipelagianos controversia fuerit de gratia irresistibili ex natura sua, seu de gratia dominante & necessitante.
•  
  PDF 21 Disputatio II. De variis naturæ statibus.
•  
  PDF 21 Art. 1. Utrùm possibilis sit status naturæ puræ.
•  
  PDF 24 Art. 2. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 27 Art. 3. Utrùm status naturæ puræ, integræ, & innocentis, inter se differant.
•  
  PDF 28 Art. 4. Utrùm homo in statu innocentiæ indigebat auxilio gratiæ ad cognoscendum verum.
•  
  PDF 28 Art. 5. Utrùm homo in statu innocentiæ indigebant auxilio gratiæ ad operandum bonum.
•  
  PDF 30 Art. 6. Utrùm in statu naturæ lapsæ major sit naturæ infirmitas, quàm esset in statu naturæ puræ.
•  
  PDF 32 Art. 7. Verùm gratiæ sanitatis & gratiæ medicinalis discrimen exponitur.
•  
  PDF 36 Art. 8. Solvitur objectio petita à libro quem scripsit S. Augustinus de correptione & gratia.
•  
  PDF 43 Disputatio III. De Gratia efficaci.
•  
  PDF 43 Art. 1. Exponitur doctrina Jansenii circa gratiam efficacem.
•  
  PDF 45 Art. 2. De consonantia doctrinæ Jansenii cum doctrina Calvini in hac materia.
•  
  PDF 53 Art. 3. Utrùm & quantùm systema Jansenii, quod ad gratiam & liberum arbitrium, eorumque inter se concordiam attinet, differat à systemate defensorum physicæ prædeterminationis.
•  
  PDF 59 Art. 5. Utrùm gratia efficax sit gratia necessitans voluntatem ad consensum.
•  
  PDF 61 Art. 5. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 66 Art. 6. Utrùm systema duarum delectationum, terrenæ scilicet & cœlestis, quæ voluntatem, hæc ad bonum, illa ad malum alternatim determinant, prout alternatim prædominantur, fundetur in doctrina S. Augustini.
•  
  PDF 70 Art. 7. Utrùm gratia efficax constitui possit in excitante gratia ex natura sua irrepudiabili.
•  
  PDF 77 Art. 8. Utrùm gratia efficax constituenda sit in operante gratia, voluntatem ad salutarem consensum physicè prædeterminante.
•  
  PDF 80 Art. 9. In quo auxilio consistat gratia efficax.
•  
  PDF 84 Art. 10. Solvuntur objectiones petitæ ab authoritate Scripturarum.
•  
  PDF 86 Art. 11. Solvuntur objectiones petitæ ab authoritate Conciliorum & Patrum.
•  
  PDF 88 Art. 12. Solvuntur objectiones petitæ à ratione.
•  
  PDF 92 Disputatio IV. De Gratia sufficiente.
•  
  PDF 92 Art. 1. De systemate & doctrina Jansenii circa sufficientem gratiam.
•  
  PDF 95 Art. 2. Utrùm admitti debeat gratia sufficiens.
•  
  PDF 96 Art. 3. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 99 Art. 4. Utrùm fidelibus justificatis detur gratia sufficiens ad servanda præcepta divina, & ad permanendum in statu justitiæ..
•  
  PDF 101 Art. 5. Utrùm fidelibus peccatoribus detur gratia sufficiens ad conversionem.
•  
  PDF 103 Art. 6. Utrùm infidelibus omnibus, etiam iis qui laborant infidelitate negativa, detur gratia sufficiens ad salutem.
•  
  PDF 104 Art. 7. Solvuntur objectiones ex Scriptura & Patribus petitæ.
•  
  PDF 106 Art. 8. Solvuntur objectiones à ratione petitæ.
•  
  PDF 107 Art. 9. Utrùm peccatoribus omnibus adsit auxilium sufficiens ad vitanda peccata, adeòque ad servanda præcepta divina, quæ transgrediendo, peccant imputabiliter.
•  
  PDF 110 Disputatio V. De necessitate Gratiæ.
•  
  PDF 110 Art. 1. Utrùm tentatio aliqua superari possit solis naturæ viribus.
•  
  PDF 112 Art. 2. Utrùm homo possit boni aliquid velle in iis quæ ad pietatem & salutem pertinent, sine adjutorio gratiæ.
•  
  PDF 112 Art. 3. Utrùm mysteria fidei nostræ credi possint sine adjutorio gratiæ.
•  
  PDF 114 Art. 4. Utrùm sine adjutorio interioris gratiæ, possit diligi Deus propter se.
•  
  PDF 115 Art. 5. Utrùm homo solis naturæ viribus possit aliquo modo se disponere ad recipiendam gratiam.
•  
  PDF 116 Art. 6. Utrùm homo possit solis naturæ viribus servare legem divinam.
•  
  PDF 118 Art. 7. Utrùm homo solis naturæ viribus possit bonum aliquod morale perficere.
•  
  PDF 119 Art. 8. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 120 Disputatio VI. De Justificatione impii.
•  
  PDF 120 Art. 1. Utrùm in justificatione impii fiat vera peccatorum remissio.
•  
  PDF 121 Art. 2. Utrùm in justificatione, præter veram peccatorum remissionem, accipiat homo inherentem justitiam, quà interiùs renovetur, & justus fiat.
•  
  PDF 122 Art. 3. Utrùm justitia inhærens, quæ infunditur in justificatione, sit habitualis, an actualis.
•  
  PDF 123 Art. 4. Utrùm inhærens justitia habitualis, quà justificamur, sit qualitas simplex, an plurium qualitatum collectio.
•  
  PDF 124 Art. 5. Utrùm præter habitus theologicos fidei, spei & charitatis, admittenda sit gratia sanctificans, ab illis realiter distincta, illisque realiter superaddita; quæ cum illis hominem sanctificet, & renovet interiùs.
•  
  PDF 125 Art. 6. Utrùm peccatorum remissio sit effectus formalis justitiæ inhærentis.
•  
  PDF 126 Art. 7. Utrùm peccatorum remissio sit effectus formalis primarius, an verò secundarius tantùm inhærentis justitiæ.
•  
  PDF 127 Art. 8. Per quam sui partem inhærens justitia excludat peccatum mortale.
•  
  PDF 127 Art. 9. Utrùm inhærens justitia per modum causæ formalis constituat hominem amicum Dei, filium ejus adoptivum, & hæredem vitæ æternæ.
•  
  PDF 128 Art. 10. Utrùm in justifcatione, præter habitus virtutum theologicarum, infundantur etiam habitus, virtutum moralium in entitate supernaturales.
•  
  PDF 129 Art. 11. Utrùm in homine ad justificationem prærequirantur aliquæ dispositiones.
•  
  PDF 130 Disputatio VII. De Merito.
•  
  PDF 130 Art. 1. Utrùm homo cum gratia Dei operant, mereatur apud Deum.
•  
  PDF 131 Art. 2. Utrùm justi mereantur apud Deum etiam de condigno.
•  
  PDF 133 Art. 3. Quid ex parte Dei & ex parte hominis requiratur ad meritum de condigno.
•  
  PDF 134 Art. 4. Quid ad meritum de condigno requiratur ex parte operis.
•  
  PDF 137 Art. 5. Utrùm actus imperatus addat aliquid ad meritum actus imperantis.
•  
  PDF 138 Art. 6. Unde habeant opera justorum, ut sint magis meritoria.
•  
  PDF 139 Art. 7. Quid adulti possint vel non possint mereri.
•  
  PDF 143 Art. 8. Quid & quotuplex sit meritum de congruo.
•  
  PDF 144 Tractatus Septimus. De Virtutibus Theologicis.
•  
  PDF 144 Pars Prima. De Fide.
•  
  PDF 144 Disputatio Prima. De Objecto formali fidei.
•  
  PDF 144 Art. 1. Utrùm revelatio sit in objecto formali fidei divinæ.
•  
  PDF 146 Art. 2. Utrùm veracitas divina sitin objecto formali fidei divinæ.
•  
  PDF 146 Art. 3. Utrùm deitas sit in objecto formali fidei divinæ.
•  
  PDF 147 Art. 4. Utrùm motiva credibilitatis sint in objecto formali fidei divinæ.
•  
  PDF 148 Art. 5. Utrùm revelatio & veracitas divina, ut sint objectum formale fidei divinæ, debeant esse obscuræ.
•  
  PDF 150 Art. 6. Utrùm revelatio & veracitas divina, ut sint objectum formale fidei divinæ, debeant saltem esse evidenter credibiles.
•  
  PDF 153 Art. 7. Utrùm revelatio privativa sufficiat ad objectum formale fidei divinæ; & an publica, ut sit objectum formale fidei divinæ, debeat proponi ab Ecclesia.
•  
  PDF 154 Disputatio II. De objecto materiali fidei divinæ.
•  
  PDF 154 Art. 1. Utrùm objectum materiale fidei divinæ sit necessariò verum.
•  
  PDF 155 Art. 2. Utrùm mysteria nostræ fidei sint saltem evidenter credibilia.
•  
  PDF 157 Art. 3. Utrùm evidens sit non solùm evidentia credibilitatis maxima, sed etiam evidentia simplici, mysteria religionis christianæ esse vera, & à Deo revelata.
•  
  PDF 160 Art. 4. Utrùm objectum materiale nostræ fidei successu temporis creverit.
•  
  PDF 162 Art. 5. Utrùm ea quæ deducuntur ex principiis revelatis, sint in objecto materiali fidei, & possint ac debeant credi fide divina.
•  
  PDF 165 Disputatio III. De actu interno fidei.
•  
  PDF 165 Art. 1. Utrùm actus fidei divinæ sit certus, & quanta sit ejus certitudo.
•  
  PDF 168 Art. 2. Utrùm actus fidei divinæ pertineat ad intellectum.
•  
  PDF 169 Art. 3. Utrùm aliqui alii, & quinam actus, ad actum fidei divinæ prærequirantur.
•  
  PDF 170 Art. 4. Utrùm actus fidei divinæ sit liber & honestus speciali honestate.
•  
  PDF 171 Art. 5. Utrùm actus fidei divinæ, & alii actus ad illum prærequisiti, sint supernaturales.
•  
  PDF 172 Art. 6. Quomodo resolvatur actus fidei divinæ, & an Catholici in reddenda ratione suæ fidei, vitiosam circulationem admittant.
•  
  PDF 173 Disputatio IV. De necessitate fidei, divinæ, & ejus externæ professionis.
•  
  PDF 174 Art. 1. Utrùm actus fidei divinæ sit necessarius necessitate medii respectu adultorum existentium in statu peccati mortalis.
•  
  PDF 175 Art. 2. Quarum veritatum fides necessaria sit necessitate medii ad justificationem & salutem adulti existentis in statu peccati mortalis.
•  
  PDF 178 Art. 3. Utrùm fides explicita Incarnationis sit necessaria necessitate medii ad salutem adultorem peccatorum in lege gratiæ.
•  
  PDF 180 Art. 4. Utrùm fides explicita Trinitatis in lege gratiæ necessaria sit necessitate medii ad salutem adultorum peccatorum.
•  
  PDF 181 Art. 5. Utrùm actus fidei divinæ sit etiam necessarius necessitate præcepti.
•  
  PDF 181 Art. 6. Utrùm actus externus fidei sit necessarius ad salutem.
•  
  PDF 183 Disputatio V. De habitu fidei, & ejus subjecto.
•  
  PDF 183 Art. 1. Utrùm detur habitus fidei.
•  
  PDF 184 Art. 2. Utrùm habitus fidei aliquando infundatur priùs tempore, quàm habitus charitatis.
•  
  PDF 184 Art. 3. In quibus reperiatur habitus fidei.
•  
  PDF 187 Disputatio VI. De vitiis fidei oppositis.
•  
  PDF 187 Art. 1. Quid sit, & quotuplex sit infidelitas.
•  
  PDF 188 Art. 2. Utrùm infidelitas negativa sit peccatum, an pœna peccati tantùm.
•  
  PDF 189 Art. 3. Quid sit propriè hæresis.
•  
  PDF 190 Art. 4. Utrùm sit hæreticus ille, qui habet dubitationem in rebus fidei.
•  
  PDF 190 Art. 5. Utrùm errans in fide ex ignorantia culpabili quòd oppositum doceatur ab Ecclesia, sit formaliter hæreticus, & infidelis infidelitate pennente habitum fidei.
•  
  PDF 193 Pars Secunda. De Spe & Charitate.
•  
  PDF 193 Disputatio Prima. De Spe.
•  
  PDF 194 Art. 1. Quodnam sit objectum materiale Spei.
•  
  PDF 195 Art. 2. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 197 Art. 3. Quodnam sit objectum formale spei theologicæ.
•  
  PDF 199 Art. 4. Utrùm præter amorem charitatis, detur alius amor Dei honestus & supernaturalis, in quo fundetur spes.
•  
  PDF 201 Art. 5. Utrùm aliquis timor, & quis pertineat ad virtutem spei.
•  
  PDF 203 Art. 6. De proprietatibus spei.
•  
  PDF 204 Art. 7. De habitu spei.
•  
  PDF 205 Disputatio II. De Charitate.
•  
  PDF 205 Art. 1. De objecto materiali charitatis.
•  
  PDF 207 Art. 2. De objecto formali charitatis.
•  
  PDF 209 Art. 3. Quid sit charitatis actualis, & quotuplex.
•  
  PDF 211 Art. 5. Utrùm dari possit vera amicitia homines inter & Deum.
•  
  PDF 212 Art. 5. De habitu charitatis.
•  
  PDF 214 Art. 6. Utrùm ad charitatis habitualis augmentum requirantur actus ipsa intensiores.
•  
  PDF 216 Art. 7. Utrùm status charitatis perfectæ excludat actus virtutis spei, &c.
•  
  PDF 219 Art. 8. De præcepto charitatis.
•  
  PDF 221 Art. 9. Utrùm præceptum charitatis obliget non solùm ad diligendum Deum propter se, sed etiam ad diligendum proximum propter Deum.
•  
  PDF 222 Art. 10. Quem ordinem servare debeamus in actibus externis, quibus nobis & proximo subvenire possumus.
•  
  PDF 225 Art. 11. Quomodo ordo charitatis servandus sit inter proximos.
•  
  PDF 225 Art. 12. Utrùm charitatis præceptum obliget ad dilectionem inimicorum.
•  
  PDF 227 Art. 13. De præcepto Correctionis fraternæ.
•  
  PDF 232 Art. 14. De præcepto Eleemosynæ.
•  
  PDF 235 Art. 15. De Scandalo.
•  
  PDF 239 Art. 16. De Bello & Duello.
•  
  PDF 242 Tractatus Octavus. De Legibus.
•  
  PDF 242 Disputatio I. De lege in communi.
•  
  PDF 242 Art. 1. Quid sit lex
•  
  PDF 243 Art. 2. Qualis debeat esse.
•  
  PDF 244 Art. 3. Quotuplex sit lex.
•  
  PDF 245 Disputatio II. De lege naturali.
•  
  PDF 245 Art. 1. Quid sit lex naturalis.
•  
  PDF 247 Art. 2. Quid præscribat, & ad quid obliget lex naturalis.
•  
  PDF 248 Art. 3. Utrùm lex naturalis sit necessaria.
•  
  PDF 249 Art. 4. Utrùm lex naturalis capax sit mutationis propriè dictæ.
•  
  PDF 250 Art. 5. Utrùm lex naturalis pati possit dispensationem propriè dictam.
•  
  PDF 251 Disputatio III. De Lege Mosaica.
•  
  PDF 251 Art. 1. A quo, & quibus lata fuerit lex Mosaica.
•  
  PDF 252 Art. 2. Utrùm lex Mosaica fuerit perfecta, an imperfecta.
•  
  PDF 253 Art. 3. Utrùm, & à quo, & quando abrogata sit Lex Mosaica.
•  
  PDF 255 Art. 4. Utrùm Lex Mosaica, statim atque mortua est, mortifera fuerit.
•  
  PDF 257 Disputatio IV. De Lege Evangelica.
•  
  PDF 257 Art. 1. Utrùm Christus novam legem condiderit, & quotuplicia sint hujus legis præcepta.
•  
  PDF 258 Art. 2. Quandonam lex Evangelica cœperit obligare.
•  
  PDF 260 Art. 3. Utrùm lex Evangelica à Mosaica differat quoad modum promulgationis, & quoad vim justificandi.
•  
  PDF 261 Art. 4. Utrùm per legem Evangelicam fideles eximantur ab obligatione mandatorum divinorum & humanorum.
•  
  PDF 262 Art. 5. Utrùm leges divinæ positivæ cadere possint sub dispensationem divinam, vel humanam.
•  
  PDF 263 Art. 6. Utrùm legum positivarum divinarum interpretatio cadat sub potestatem humanam.
•  
  PDF 263 Disputatio V. De Lege humana.
•  
  PDF 263 Art. 1. Utrùm Prælati Ecclesiastici leges ecclesiasticas, & Principes sæculares leges civiles condendi potestatem habeant.
•  
  PDF 265 Art. 2. Utrùm potestas condendi leges, sive civiles, sive ecclesiasticas, dependeat à fide, aut moribus legislatoris.
•  
  PDF 266 Art. 3. Utrùm ad valorem legum humanarum requiratur acceptatio majoris partis communitatis.
•  
  PDF 267 Art. 4. Quantam habeat efficaciam potestas legislativa Principum, tum Ecclesiasticorum, tum Sæcularium.
•  
  PDF 269 Disputatio VI. De materia & obligatione legum humanarum, tam civilium quàm ecclesiasticorum.
•  
  PDF 269 Art. 1. Utrùm legislator humanus possit præcipere vel prohibere actus internos.
•  
  PDF 270 Art. 2. Utrùm Legislator humanus possit præcipere actus internos, sine quibus quidem possunt existere actus externi quos præcipit, sed sine quibus non possunt habere quoddam esse morale quod intendit.
•  
  PDF 272 Art. 3. Quid legislator humanus præcipere, prohibere, vel statuere possit circa actus externos.
•  
  PDF 273 Art. 4. Utrùm & quando leges humanæ obligent in conscientia.
•  
  PDF 274 Art. 5. Utrùm lex humana obliget sub mortali, ne violetur ex contemptu, etiam in minimis.
•  
  PDF 275 Art. 6. Utrùm lex humana obliget cum periculo cujuscumque nocumenti temporalis, etiam mortis.
•  
  PDF 277 Disputatio VII. De Lege pœnali.
•  
  PDF 277 Art. 1. Utrùm dari possit lex pœnalis mixta, & an reipsa detur.
•  
  PDF 278 Art. 2. Utrùm possint dari, & reverà dentur leges purè pœnales.
•  
  PDF 279 Art. 3. Utrùm lex pœnalis obligare possit in conscientia, ad subeundam pœnam ante sententiam judicis.
•  
  PDF 280 Art. 4. Utrùm lex pœnalis obliget judicem ad pœnam imponendam, & reum ad illam exequendam post sententiam judicis.
•  
  PDF 281 Art. 5. Utrùm ignorantia excuset à pœna quam lex imponit vel jubet imponit, aut propter actum quem prohibet, aut propter omissionem actus quem præcipit.
•  
  PDF 284 Disputatio VIII. De Lege irritante.
•  
  PDF 284 Art. 1. Utrùm dari possint leges irritantes, & an sint pœnales.
•  
  PDF 284 Art. 2. Utrùm, quando, & ad quid obligent leges irritantes.
•  
  PDF 285 Art. 3. Utrùm & quomodo impediri possit irritatio actus, quando lex irritat actum ipsofacto, & ante sententiam judicis.
•  
  PDF 287 Art. 4. Utrùm & quomodo impediri possit irritatio actus, quando lex non irritat illum, nisi dependenter à dententia judicis.
•  
  PDF 287 Art. 5. Utrùm lex omnis purè ac simpliciter prohibens actum aliquem, hoc ipso irritet illum, ita ut omnis actus, contra legem prohibentem factus, irritus sit.
•  
  PDF 288 Disputatio IX. De interpretatione, dispensatione, abrogatione & cessatione legum humanarum.
•  
  PDF 288 Art. 1. Quotuplex sit legum humanarum interpretatio.
•  
  PDF 288 Art. 2. Penes quos sit potestas dispensandi in legibus humanis.
•  
  PDF 289 Art. 3. Utrùm & quot modis abrogari possint leges humanæ.
•  
  PDF 291 Tractatus Nonus. De Regulis Fidei.
•  
  PDF 291 Disputatio Prima. De Scriptura sacra.
•  
  PDF 291 Art. 1. Utrùm dentur aliquæ Scripturæ sacræ, seu divinæ.
•  
  PDF 291 Art. 2. Quot & quos in suo canone libros habuerint Hebri.
•  
  PDF 293 Art. 3. Quinam libri, tam ex veteri quàm ex novo Testamento, sint in canone Ecclesiæ Catholicæ.
•  
  PDF 294 Art. 4. Quinam ex veteris Testamenti, canone nostro comprehensis, sint proto-canonici, quinam verò deutero-canonici.
•  
  PDF 295 Art. 5. Proponuntur aliquæ diffilultates contra Scripturas deutero-canonicas veteris Testamenti, & solvuntur.
•  
  PDF 297 Art. 6. Quinam ex libris novi Testamenti, canone nostro contentis, sint proto-canonici, quinam verò deutero-canonici.
•  
  PDF 300 Art. 7. Utrùm libri omnes, tam deutero-canonici quàm proto-canonici, canone nostro contenti, sint certò canonici, seu divini.
•  
  PDF 302 Art. 8. Proponuntur aliquæ difficultates contra secundam Responsionem, & resolvuntur.
•  
  PDF 304 Art. 9. Utrùm libri sacri fuerint Deo inspirante conscripti.
•  
  PDF 307 Art. 10. Utrùm Scripturæ sacræ fuerint etiam divinitùs inspiratæ quoad omnia, & singula verba.
•  
  PDF 309 Art. 11. Quotuplex sit Scripturæ sensus.
•  
  PDF 310 Art. 12. Utrùm sensus litteralis Scripturæ sacræ sit obscurus.
•  
  PDF 311 Disputatio II. De Editionibus, & Versionibus Scripturæ.
•  
  PDF 311 Art. 1. Utrùm Editio hebraica, à Mose & aliis Prophetis condita, atque ab Esdra reparata, fuerit posteà studiosè depravata à Judæis.
•  
  PDF 313 Art. 2. De Editionibus græcis veteris Testamenti.
•  
  PDF 317 Art. 2. De Editionibus græca novi Testamenti.
•  
  PDF 317 Art. 4. De latinis Editionibus Scripturæ sacræ, & Vulgatæ nostræ authore.
•  
  PDF 318 Art. 5. Quid sit author Vulgatæ nostræ editionis latinæ.
•  
  PDF 320 Art. 6. Utrùm aliquid ex iis quæ ad rectè interpretandas Scripturas, earumvè interpretationes emendandas, necessaria sunt, desideratum sit in S. Hieronymo.
•  
  PDF 322 Disputatio III. De authentia veteris & vulgatæ Editionis latinæ.
•  
  PDF 322 Art. 1. Utrùm vulgata nostra editio latina habeat authentiam, tum intrinsecam, tum extrinsecam.
•  
  PDF 324 Art. 2. Respondetur iis quæ contra secundam nostram assertionem objiciuntur.
•  
  PDF 326 Art. 3. In quo sensu vulgata editio sit intrinsecè authentica.
•  
  PDF 327 Art. 4. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 330 Art. 5. In quo sensu vulgata editio sit intrinsecè authentica, seu in quo sensu authenticam esse vulgatam editionem declaraverit Synodus Tridentina.
•  
  PDF 333 Disputatio IV. De Traditione.
•  
  PDF 333 Art. 1. Quid sit Traditio, & quotuplex sit.
•  
  PDF 334 Art. 2. Utrùm extiterint aliquæ traditiones divinæ in lege naturæ, & lege Mosaica.
•  
  PDF 335 Art. 3. Utrùm præter Scripturam veteris, & novi Testamenti, existant traditiones divinæ in lege Evangelica.
•  
  PDF 337 Art. 4. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 339 Art. 5. Quantam authoritatem habeant Traditiones divinæ.
•  
  PDF 340 Art. 6. Quibus regulis discerni possint veræ traditiones à falsis.
•  
  PDF 341 Disputatio V. De Constitutivo Ecclesiæ.
•  
  PDF 341 Art. 1. Utrùm Cathecumeni sint de Ecclesia.
•  
  PDF 342 Art. 2. Utrùm Schismatici sint de Ecclesia.
•  
  PDF 344 Art. 3. Utrùm Hæretici sint de Ecclesia.
•  
  PDF 346 Art. 4. Utrùm Excommunicati sint de Ecclesia.
•  
  PDF 346 Art. 5. Utrùm etiam reprobi inveniantur in vera Christi Ecclesia.
•  
  PDF 347 Art. 6. Utrùm etiam imperfecti inveniantur in vera Christi Ecclesia.
•  
  PDF 348 Art. 7. Utrùm etiam magni peccatores inveniantur in vera Christi Ecclesia.
•  
  PDF 349 Art. 8. Solvitur objectio petita ab authoritate S. Augustini.
•  
  PDF 352 Art. 9. Utrùm infideles occulti sint in vera Christi Ecclesia.
•  
  PDF 354 Art. 10. Quid sit Ecclesia.
•  
  PDF 355 Disputatio VI. De Ecclesia visibilitate, perpetuitate, & indefectibilitate à vera fide.
•  
  PDF 355 Art. 1. Utrùm Ecclesia sit visibilis.
•  
  PDF 357 Art. 2. Utrùm Ecclesia visibilis sit perpetua.
•  
  PDF 359 Art. 3. Utrùm universitas fidelium errare possit in rebus ad fidem pertinentibus.
•  
  PDF 362 Art. 4. Utrùm Ecclesia visibilis repræsentativè sumpta, hoc est, universitas pastorum seu Episcoporum, errare possit in fide.
•  
  PDF 364 Art. 5. Utrùm Romana Ecclesia particularis errare possit in fide.
•  
  PDF 367 Art. 6. Solvitur objectio petita ex iis quæ circa Pelagium, & Celestium ejus di[s]cipulum Romæ gesta sunt sub Zozimo.
•  
  PDF 370 Disputatio VII. De notis veræ Ecclesiæ.
•  
  PDF 370 Art. 1. Utrùm vera Christi Ecclesia sit una, Sancta, Catholica & Apostolica.
•  
  PDF 371 Art. 2. Quibus notis vera Christi Ecclesia, ab omnibus aliis cætibus, qui se Ecclesiam Christi dicunt, possit nunc discerni.
•  
  PDF 373 Art. 3. Utrùm Ecclesiæ Romanæ, & soli Ecclesiæ Romanæ conveniant notæ veræ Christi Ecclesiæ.
•  
  PDF 377 Art. 4. Utrùm Ecclesia Romana sit vera Christi Ecclesia.
•  
  PDF 379 Art. 5 . Utrùm de fide sit hanc numero Ecclesiam Romanam, cui nunc præest Innocentius XIII. esse veram Christi Ecclesiam.
•  
  PDF 380 Art. 6. De notis quibus volunt sectarii discerni veram Christi Ecclesiam.
•  
  PDF 383 Disputatio VIII. De Romano Pontifice, & Conciliis.
•  
  PDF 383 Art. 1. Utrùm Petrus à Christo primatum in universa Ecclesia acceperit.
•  
  PDF 387 Art. 2. Utrùm Episcopus Romanus succedat Petro in primatu universæ Ecclesiæ.
•  
  PDF 388 Art. 3. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 390 Art. 4. Cujus sit convocare Concilia.
•  
  PDF 392 Art. 5. Cujus sit præsidere Concilio generali.
•  
  PDF 394 Art. 6. Quinam ad Concilium convocandi sint.
•  
  PDF 396 Art. 7. Utrùm Concilia generalia sint absolutè & simpliciter necessaria.
•  
  PDF 397 Art. 8. Solvitur objectio petita ex facto duorum Pontificium Victoris & Stephani.
•  
  PDF 399 Disputatio IX. De Judice Controversiarum.
•  
  PDF 399 Art. 1. Utrùm detur in Ecclesia Judex controversiarum fidei, & qualis.
•  
  PDF 405 Art. 2. Solvitur objecto petita à lapsu Liberii, & gestis Synodorum Ariminensis & Seleuciensis.
•  
  PDF 407 Art. 3. Solvitur objectio petita à facto Liberii.
•  
  PDF 409 Art. 4. Proponitur objectio contra II. Propositionem, & solvitur.
•  
  PDF 410 Art. 5. Solvitur objectio petita ex epistola S. Leonis ad Flavianum.
•  
  PDF 412 Art. 6. Utrùm detur in Ecclesia infallibilis authoritas decidendi controversias quæ de orthodoxia, & heterodoxia textuum dogmaticorum exoriuntur.
•  
  PDF 415 Art. 7. Solvitur objectio proposita contra naturam & certitudinem hujus infallibilitatis.
•  
  PDF 416 Art. 8. Solvitur objectio petita ex Bellarmino.
•  
  PDF 418 Art. 9. Solvitur objectio petita à distinctione quæstionum juris & facti.
•  
  PDF 420 Art. 10. Solvitur objectio petita ex infallibilitate Ecclesiæ circa sensum authorum, qui textus dogmaticos componunt.
•  
  PDF 421 Art. 11. Solvitur objectio petita ex natura actus, quo credi debet orthodoxia, vel heterodoxia textuum dogmaticorum, decisa ab Ecclesia.
•  
  PDF 424 Tractatus Decimus. De Incarnatione.
•  
  PDF 424 Disputatio Prima. De variis hæresibus, quæ adversùs mysterium Incarnationis insurrexerunt.
•  
  PDF 424 Art. 1. Hæretici, qui incarnationem omninò negaverunt, Christum nudum hominem asserendo, recensentur.
•  
  PDF 425 Art. 2. Hæretici, qui aut veram carnem, aut certè à muliere esse assumptam negaverunt, recensentur.
•  
  PDF 426 Art. 3. De Noeto, Sabellio, & Ario.
•  
  PDF 428 Art. 4. De Apollinaristis.
•  
  PDF 433 Art. 5. De Diodoro Tarsensi, & Theodoro Mopsvestiæ Episcopo.
•  
  PDF 437 Art. 6. De Nestorio.
•  
  PDF 440 Art. 7. De Synodo Ephesina, à qua Nestorius damnatus est.
•  
  PDF 447 Art. 8. De Nestorii hæresi.
•  
  PDF 449 Art. 9. De Pelagianis, & ejusdem sectæ Leporio monacho.
•  
  PDF 450 Art. 10. De Eutyche.
•  
  PDF 456 Art. 11. De Scythis quibusdam & Acæmetensibus monachis.
•  
  PDF 457 Art. 12. De tribus Capitulis.
•  
  PDF 461 Art. 13. De Monothelitis.
•  
  PDF 468 Art. 14. De Honorio Papa.
•  
  PDF 474 Art. 15. De hæresi Feliciana.
•  
  PDF 475 Disputatio II. De Incarnationis existentia.
•  
  PDF 475 Art. 1. Existentia Incarnationis probatur contra Judæos.
•  
  PDF 482 Art. 2. Incarnationis existentia probatur contra Ethnicos.
•  
  PDF 484 Art. 3. Incarnationis existentia probatur contra hæreticos.
•  
  PDF 489 Art. 4. Utrùm Verbum assumpserit verum corpus humanum, & animam rationalem.
•  
  PDF 491 Art. 5. Utrùm Verbum ita assumpserit corpus & animam, ut divinitas, corpus & anima in unam naturam coaluerint.
•  
  PDF 494 Art. 6. Utrum Verbum ita corpus humanum, & animam rationalem assumpserit, ut divinitas, corpus & anima in unam personam coaluerint.
•  
  PDF 498 Disputatio III. De unione hypostatica.
•  
  PDF 498 Art. 1. Quæ sit unio hypostatica.
•  
  PDF 500 Art. 2. Respondetur Modistis, unionem hypostaticam in modo quodam substantiali, à Verbo & humanitate realiter distincto, constituentibus.
•  
  PDF 501 Art. 3. Qualis sit unio hypostatica.
•  
  PDF 502 Art. 4. Utrùm ex unione hypostatica resultarit persona composita.
•  
  PDF 505 Art. 5. Proponuntur objectiones contra primam responsionem, & solvuntur.
•  
  PDF 506 Disputatio IV. De Persona assumente, & natura assumpta.
•  
  PDF 506 Art. 1. Utrùm sola persona verbi assumpserit humanitatem.
•  
  PDF 507 Art. 2. Utrùm persona Verbi assumpserit omnes partes naturæ assumptæ.
•  
  PDF 508 Art. 3. Utrùm humanitas à Verbo assumpta, existat existentia propria.
•  
  PDF 511 Disputatio V. De communicatione Idiomatum.
•  
  PDF 511 Art. 1. Utrùm detur communicatio idiomatum in sensu Catholicorum.
•  
  PDF 513 Art. 2. Præcipue regulæ, ad rectam in præsenti materia prædicationem pertinentes traduntur.
•  
  PDF 514 Art. 3. Utrùm detur communicatio idiomatum in sensu Lutheranorum.
•  
  PDF 515 Disputatio VI. De necessitate, & fine Incarnationis.
•  
  PDF 515 Art. 1. Utrùm necesse fuerit Deum incarnari.
•  
  PDF 518 Art. 2. Utrùm incarnatio necessaria fuerit ad redimendum hominem per satisfactionem condignam, exhibendam ab homine.
•  
  PDF 526 Art. 3. Utrùm Incarnatio facta tantùm fuerit ad redimendum genus humanum.
•  
  PDF 532 Art. 4. Aliquot dubia, quæ supersunt, resolvuntur.
•  
  PDF 533 Disputatio VII. De gratia, de defectibus, & passionibus Christi.
•  
  PDF 533 Art. 1. Utrùm Christus, ut homo, sanctus sit sanctitate substantiali.
•  
  PDF 536 Art. 2. Utrùm Christus, ut homo, sanctificetur etiam accidentaliter per gratiam habitualem.
•  
  PDF 539 Art. 3. Proponuntur dubia de defectibus Christi, & solvuntur.
•  
  PDF 541 Art. 4. Proponuntur dubia de passionibus Christi, & solvuntur.
•  
  PDF 542 Disputatio VIII. De scientia Christi, ut hominis.
•  
  PDF 542 Art. 1. De Christi scientia in communi.
•  
  PDF 544 Art. 2. De scientia beatifica Christi.
•  
  PDF 546 Art. 3. De scientia supernaturali Christi.
•  
  PDF 547 Art. 4. De scientia naturali Christi, ut hominis.
•  
  PDF 548 Disputatio IX. De voluntate Christi, ut hominis.
•  
  PDF 548 Art. 1. Utrùm Christus, ut homo, habuerit actum volendi.
•  
  PDF 550 Art. 2. Utrùm voluntas humana Christi peccare potuerit.
•  
  PDF 553 Art. 3. Utrùm voluntas humana Christi elicere potuerit actum minùs perfectum, omisso perfectiori, sibi possibili.
•  
  PDF 555 Art. 4. Utrùm Christus, ut homo, habuerit liberum arbitrium.
•  
  PDF 557 Art. 5. Utrùm Christus, ut homo, capax fuerit præcepti.
•  
  PDF 558 Art. 6. Quibus legibus Christus, ut homo, subjectus vel non subjectus fuerit.
•  
  PDF 559 Art. 7. Utrùm Christus, ut homo, rigorosum habuerit præceptum moriendi, & quomodo liber fuerit in obeunda morte pro salute hominum.
•  
  PDF 562 Art. 8. De merito Christi.
•  
  PDF 563 Disputatio X. De prærogativis Christis.
•  
  PDF 563 Art .1. Utrùm Christus, ut homo, sit servus Dei.
•  
  PDF 565 Art. 2. Utrùm Christus, ut homo, sit Filius Dei adoptivus.
•  
  PDF 567 Art. 3. De reliquis prærogativis & officiis Christi, ut hominis.
•  
  PDF 569 Disputatio XI. De adoratione.
•  
  PDF 569 Art. 1. Quid sit adoratio, & quotuplex.
•  
  PDF 570 Art. 2. Utrùm divinitas & humanitas Christi adorandæ sint una & eadem adoratione.
•  
  PDF 572 Art. 3. Utrùm Christus sit etiam adorabilis alia specie adorationis.
•  
  PDF 574 Art. 4. Utrùm Angeli beati, & sancti hominis vita functi, & cum Christo regnantes in cœlis, sint adorabiles cultu aliquo sacro.
•  
  PDF 577 Art. 5. Utrùm imagines Dei & Sanctorum adorabiles sint.
•  
  PDF 579 Art. 6. De Concilio Francofordiensi.
•  
  PDF 583 Art. 7. Qua adoratione adorabiles sint imagines.
•  
  PDF 586 Art. ult. Utrùm reliquiæ sint adorabiles.
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Back cover
•  
  PDF  Spine