Content

•  
  PDF Tomus Primus. De Generalibus Principiis Amoris Et Morum
•  
  PDF  Front cover
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Title page
•  
  PDF  Pars Prima Præliminaris.
•  
  PDF  Pars Secunda.
•  
  PDF  Reverendissimo Domino D. Clementi Le Febvre, Celeberrimi Juxta Et Antiquissimi Monasterii D. Huberti In Ardenna Abbati Dignissimo, Appidique Ejusdem Nominis, Ac Totius Territorii Domino; Vicecomiti De Ansereme, Supremi Ducatus Bullionensis
•  
  PDF  Index Prolegomena, Librosque simul & Capita Tomi primi continens.
•  
  PDF  Facultas Reverendissimi Patris Generalis.
•  
  PDF  Approbatio Theologorum Ordinis.
•  
  PDF  Approbatio sapientissimi Domini Arnoldi Eyben, Cathedralis Ecclesia Antuerpiensis Canonici Theologalis, & Thesaurarii, Archipresbyteri Ruralis, ac Laborum Censoris.
•  
  PDF  Approbatio Reverendi Domini Joannis Le Beau Examinatoris Synodalis.
•  
  PDF  Permissio Ordinarii.
•  
  PDF 1 Pars Prima Præliminaris.
•  
  PDF 1 Prolegomenon I. De radicibus laxioris Ethices.
•  
  PDF 1 Caput I. Laxioris Ethices mala panduntur.
•  
  PDF 4 Caput II. Schema complurium opinionum, quæ virit sapientibus videntur Christianæ vitæ plus æquo relaxativæ, atque à Regulis Evangelicis, Ecclesiasticisque, & à Sanctorum Theologia alienæ.
•  
  PDF 12 Caput III. Salubrioris puriorisque Ethices necessitas ex dictis concluditur.
•  
  PDF 15 Caput IV. Prima causa, radixque primordialis Ethices lexioris, præsidentia rationis humanæ, antecedentis Oracula Scripturarum & Sanctorum, in qua laxiorum opinionum Authores Ethicam suam fundaverunt.
•  
  PDF 18 Caput V. Secunda radix laxioris Ethices, est quia à generalibus Scripturæ præceptis, privatâ ratione & authoritate, liberiùs excipitur, documentaque Scripturæ, pro visa cuique ratione, licentiosiùs inflectuntur, consuetisque hominum moribus accommodantur.
•  
  PDF 19 Caput VI. Tertia radix, est quia sanctorum Patrum doctrina vel negligitur, vel contortè explicatur, non ut illi sapiunt, sed ut quisque sapit.
•  
  PDF 20 Caput VII. Quarta radix, est nimia de moribus opinandi, de suoque definiendi, ac novos & Majoribus incognitos peccatorum excusndorum prætextus excogitandi licentia.
•  
  PDF 23 Caput VIII. Quinta radix, abusus probabilitatis.
•  
  PDF 27 Caput IX. Sexta radix: abusus harum maximarum: In obscuris benignior interpretatio, vel opinio sequenda: Odia restringenda, favores ampliandi: In dubio melior est conditio possitentis, &c.
•  
  PDF 30 Prolegomenon II. De remediis Ethices laxioris.
•  
  PDF 30 Caput I. Sapiens investigator remediorum adversus Ethicen laxiorem, scire ante omnia debet, principium veræ Sapientiæ esse, parum credere humanæ rationi suæ, ob ingentem defectum & pronitatem ipsius in errores. Cujus argumentum primum petitur ex discrimine humanæ rationis, in hoc statu naturæ corruptæ, ab ea quæ fuisset in statu innocentiæ.
•  
  PDF 32 Caput II. Secundum argumentum ingentis defectûs rationis humanæ, petitur ex insufficientia ipsius ad assequendas ipsas, etiam minimas, naturales & philosophicas veritates, sine multiplicium errorum admixtione.
•  
  PDF 35 Caput III. Ingens humanæ rationis defectus, tertiò demonstratur, palpabiliter ostendendo, quàm insufficiens & erratica sit circa Deum & divina.
•  
  PDF 37 Caput IV. Quarta demonstratio ejusdem defectûs, ex eo quid humana ratio, sibi relicta, prorsus insufficiens sit ad aliquid certò statuendum de fine hominis.
•  
  PDF 37 Caput V. Demonstratur ingens defectus, insufficientiaque rationis humanæ, ad determinandum de mediis, seu moribus, quibus ad finem illum pervenitur.
•  
  PDF 39 Caput VI. Non tamen ob præmissa contemnendus humanæ rationis usus; sed liberior usus, ne in præcipitia ducat, corrigendus.
•  
  PDF 40 Caput VII. Ratione liberiùs utuntur Philosophi, qui ita sibi in antecessum præfigunt philosophicas suas opiniones, ut deinde Spiritum sanctum, ubi repugnare videtur, seu sacra documenta in balbutiem suam trahant.
•  
  PDF 40 Caput VIII. Ratione liberiùs utuntur, qui amnia sivi proposita, quàmlibet incerta & ambigua, de suo, velut ex tripode definiunt, præsertim in moralibus.
•  
  PDF 41 Caput IX. Ratione liberiùs utuntur, qui plus rationi suæ privatæ, quàm communi Majorum traditioni, vel primariorum Ecclesiæ Doctorum authoritati, in materia per Ecclesiam non definita, cura apertam necessitatem, deferunt.
•  
  PDF 43 Caput X. In materia Theologica, tametsi non definita, citra perspicuam necessitatem, plus deferre privatæ rationi suæ, quàm communi traditioni Majorum, vel doctrinæ primariorum Ecclesiæ Doctorum, est contra oracula Scripturarum, exemplaque & documenta Sanctorum.
•  
  PDF 45 Caput XI. In eadem materia plus deferre privatæ rationi suæ, quàm traditioni Majorum, dictrinæve vel authoritati sanctorum Doctorum, est contra ragulas christianæ humilitatis, simplicitatis, modestiæ & prudentiæ.
•  
  PDF 47 Caput XII. Ipsemet ordo locorum Theologicorum, ilumque sequendi nacessitas, ostendit, in Theologicis, etiam incertis ac inevidentibus, plus sanctorum Doctorum authoritati deferendum, quàm visæ cuique rationi.
•  
  PDF 47 Caput XIII. Duplex replica solvitur, & utriusque solutione ampliùs ostenditur, rationem rectam non permittere humili, modesto, prudentique Christiano, in materia (præsertim Theologica) incerta & inevidenti, plus deferre rationi sibi visæ, quàm communi Sapientiorum, & maximè sanctorum Patrum doctrinæ.
•  
  PDF 49 Caput XIV. Regulæ 14. ad veram rationem, sapientiam & intelligentiam assequendam, remediaque ad rorrigendam laxiorem Ethicam.
•  
  PDF 52 Caput XV. Tunc. salutaria erunt laxioris Ethices remedia, si hinc inde caveantur extrema, tam scilices Ethica severior, quàm laxior.
•  
  PDF 55 Caput XVI. Tametsi extrema vitanda sint, ut suprà, attentâ nihilominus multitudine longè maximâ fidelium pereuntium, Scriptores Casuum, Confessariique & Directores animarum, Salvatoris exemplo, fidelibus potiùs inculcare debent viam arctam, quàm latam, discretoque uti rigore, quem Evangelica Apostilicoque traditio requiri, quemque Sanctorum cælitùs afflatorum doctrinæ præscribit: ne alioqui, indiscreta indulgentiâ suâ, peccatorum alienorum, perditionisque fratrum suorum participes effecti; cum...
•  
  PDF 65 Prolegomenon III. De sublimitate, germanisque fontibus Moralis Christianæ.
•  
  PDF 65 Caput I. Origo, finis, subjectum Moralis Christianæ, indeque qualitas ac sublimitas ipsius, uti & prærogativæ Christiani hominis describuntur.
•  
  PDF 67 Caput II. Regulæ Moralis Christianæ, sive Institutionis hominis Christiani.
•  
  PDF 68 Caput III. Reflexio ad superiores regulat.
•  
  PDF 69 Caput IV. Ad superiores regulas Christiani omnes tenentur.
•  
  PDF 69 Caput V. Eamdem obligationem afferit, probatque divus Gregorius.
•  
  PDF 70 Caput VI. Efficax atque elegans divi Chrysostomi pro eadem obligatione discursus lib. 3 advers. vituperat. vitæ Monasticæ c. 2. Nervosa etiam sententia Concilii Aquisgranersis, sicut & divi Thomæ de Villa nova pro eadem.
•  
  PDF 72 Caput VII. Eadem obligationem ratio Christiana dictat.
•  
  PDF 73 Caput VIII. Superioribus regulis conformem oportet esse morum theologiam, ut verè Christiana sit. Talis proinde non videtur illa, quæ est adinventionis novæ, non traditionis antiquæ: illa maximè de qua Caramuèl Theolog. fundament. n. 1268 Tota Theologia Moralis nova est.
•  
  PDF 74 Caput IX. Germani fontes Christianæ Ethices, sunt Scriptura Traditioque. Deinde, Ecclesia, Canones, Patres. Denique ratio regulata per ipsorum documenta, quoad ea quæ divini juris sunt. Leges verò Ecclesiasticæ & Civiles, ratioque inde deducta, quoad ea quæ juris sunt humani.
•  
  PDF 75 Caput X. Tametsi humana ratio, ex dictis Prolegom. 2. c. 6. locum post authoritatem Scripturæ, Ecclesiæ SS. Patrum, habeat in Christiana morum Theologia; locum habet ut ipsius authoritatis pedissequa, non ut domina: ut consequens, non ut antecednes: ideoque si casus-per Scripturam, Traditionem, Ecclesiam, vel SS. Patrum dictrinam sit decisus, in contrarium non est audienda ratio purè humana, nec ob eam inflectenda Scripturæ, Ecclesiæ, vel SS. Patrum doctrina.
•  
  PDF 76 Caput XI. Legitima non est S. Scripturæ, vel sanctorum Patrum expositio, per humanam rationem antecedentem.
•  
  PDF 77 Caput XII. A generalibus Scripturæ sententiis ac præceptis, sola humanà ratione, prudens non excipit.
•  
  PDF 78 Caput XIII. Sola illa à generalibus Dei præceptis legitima est exceptio, quæ divina cognoscitur fieri authoritate, sive per Scripturam, sive per Traditionem externam vel internam, vel divinam pro tempore revelationem.
•  
  PDF 79 Caput XIV. Regulæ sex ad legitimam sacræ Scripturæ, Sanctorumque Patrum expositionem.
•  
  PDF 81 Caput XV. Reglæ ad dignoscendam Traditionem.
•  
  PDF 82 Caput XVI. Ragulæ in hac nostra Theologia Morali sequendæ.
•  
  PDF 82 Caput XVII. Rationes cur Moralis nostra potissimùm depromatur ex S. Augustino & S. Thoma.
•  
  PDF 86 Caput XVIII. Solvuntur ocjectiones eorum, qui magnifica Ecclesiæ de Augustino testimonia vellicare conantur, vel extenuare.
•  
  PDF 89 Caput XIX. Sanctorum Augustini dogmata nullo in puncto contraria sunt Decretis SS. Pontificum.
•  
  PDF 92 Caput XX. De Augustini doctrina non bene sentiunt, nec reverenter loquuntur, qui dicunt, ei ad litteram non insistendum, utpote quæ haud minùs obscura sit, nec varios diversosque sensus minùs admittat, quám ipsamet Scriptura sacra.
•  
  PDF 92 Caput XXI. Ratio cur nonnullis Recentioribus paradoxæ videantur propositiones quædam, in Augustino aliisque probatis Ecclesiæ Patribus certissimæ.
•  
  PDF 93 Caput XXII. Ratio multiplex cur eadem propositiones ab indulgentioribus Recentioribus Bejanismi vel Jansenismi (licèt immeritò & calumniosè) insimulentur?
•  
  PDF 95 Prolegomenon IV. De origine & processu querelarum adversus laxiorem morum doctrinam.
•  
  PDF 95 Caput I. Origo & progressus querelarum adversus laxiorem morum doctrinam.
•  
  PDF 98 Caput II. Querelarum adversus laxiorem morum doctrinam, progressus ulterior.
•  
  PDF 100 Caput III. Quadraginta quinque propositiones lexioris Ethices, per Alexandrum VII. condemnatæ, seu duplex Alexandri VII. adversus eas decretum.
•  
  PDF 102 Caput IV. Sexaginta quinque propositiones, christianam disciplinam relaxantes, per Innocentium XI. condemnatæ.
•  
  PDF 105 Caput V. Doctrina Facultatis Theologicæ Lovaniensis, propositionibus per Decretum S.D.N. Innocentii XI. condemnatis opposita, à Deputatis ejusdem Facultatis, eidem S.D.N. ad examen proposita, Apostolicoque ipsius judicio submissa, sed post longissimum examen, summaque in illam præpotentium adversariorum molimina, ab omni censura prohibitioneque libera.
•  
  PDF 108 Caput VI. Decretum Sanctissimi Domini Nostri Innocentii XI. quo Amadæi Guimenii Liber, cui titulus: Adversus quorumdam expostulationes, contra nonnullas Jesuitarum opiniones morales, &c. sub excommunicationis pœna interdicitur, & flammis aboleri jubetur, velut contines doctrinam non sanam, perniciosam, animarum infectivam.
•  
  PDF 109 Caput VII. Decretum Alexandri VIII. de 24. Augusti 1690. adversus propositiones duas nimis laxas.
•  
  PDF 109 Prolegomenon V. De querelis adversus Ethicen severiorem.
•  
  PDF 109 Caput I. Querelæ sub Pio V. Innocentio XI. & Alexandro VIII.
•  
  PDF 110 Caput II. Aliæ querelæ sub Innocentio XII.
•  
  PDF 112 Prolegomenon VI. De propositionibus vulgò Bajanis.
•  
  PDF 112 Caput I. Bulla Pii V. adversus propositiones vulgò Bajanas, ex Registro ipsius à Gregorio XIII. producta, atque authentica declarata, ab Urbano VIII. promulgata & confirmata.
•  
  PDF 115 Caput II. Observanda circa illam, aliasque SS. Pontificum Constitutiones.
•  
  PDF 122 Caput III. Necessaria est regula aliqua, recta, & solida, qua damnatarum à Pio V. propositionum sensus damdatus à non damnato discernatur.
•  
  PDF 124 Caput IV. Regula recta, plana & expedita, qua damnatarum à Pio V. propositionum senus damnatus à non damnato optimè discernitur, est, quòd sensus damnatus non semper petendus sti ex libris Baii, seu aliorum Assertorum, sed ex propositionibus ipsis, prout in Bulla Pii V. exhibtenur: ita ut propositiones illæ, quæ damnatæ in sensu naturali & obvio quem propositiones illæ reddunt, vel secundùm se spectatæ (si sic reddant sensum pravum, vel in Ecclesia peregrinum) vel ad invicem collatæ, si saltem sic...
•  
  PDF 126 Caput V. Per regulam illam ostenditur Baio, de nonullarum propositionum censura conquerenti, filentium à Pio V. jure esse impositum.
•  
  PDF 126 Caput VI. Per eamdem regulam manifestè retunditur calumnia hæreticorum capite tertio memorata.
•  
  PDF 127 Caput VII. Eamdem calumniam manifestè resellit subjicienda per regulam illam Pianæ Censuræ conciliatio cum Augustini, priscorumque aliorum Patrum doctrina.
•  
  PDF 128 Caput VIII. Censura propositionis decimæ sextæ: Non est vera obedientia sine charitate, cum Augustini, priscorumque aliorum Patrum doctrina per regulam suprà allatam conciliatur.
•  
  PDF 131 Caput IX. Per eamdem regulam veterum Patrum doctrina conciliatur cum censura propositionis 38. Omnis amor creaturæ rationalis, aut vitiosa est cupiditas, quâ mundus diligitru, quæ à Joanne prohibetur; aut laudabilis illa charitas, quâ per Spiritum sanctum in corde diffusâ Deus amatur.
•  
  PDF 134 Caput X. Per eamdem regulam ostenditur concordia doctrine veterum Patrum, probatorumque theologorum (asserentium Dei propter se, etiam super omnia, dilactionem ante Sacramenti susceptionem, non semper esse conjunctam cum remissione peccatorum) cum censura propositionis trigesimæ secundæ, Charitas illa, quæ est plenitudo legis, non est semper conjuncta cum remissione peccatorum. Et trigesimæ tertiæ, Catechumenuns justè, rectè & sanctè vivit, & mandata Dei observat, ac legem implet per charitatem, ante...
•  
  PDF 136 Caput XI. Augustinianæ de Gratia & Charitate doctrinæ concordia cum censura propositionis 34. Distinctio illa duplicis amoris, naturalis videlicet, quo Deus amatur ut Author naturæ; & gratuiti, quo amatur ut Beatificator, vana est, & commentitio, & ad illudendum sacris Litteris excogitata. Et 36. Amor naturalis, qui ex viribus naturæ exoritur, ex sola Philosophia per elationem præsumptionis humanæ, cum injuria Crucis Christi, defenditur à nonnullis Catholicis.
•  
  PDF 139 Caput XII. Consonantia doctrinæ ejusdem Augustini cum censura propositionis vigesimæ septimæ: Liberum arbitrium, sine gratiæ Dei adjutorio, nonnisi ad peccandum valet.
•  
  PDF 142 Caput XIII. Augustinianæ doctrinæ concordia cum censura propositionis trigesimæ. Non solùm fures sunt & latrones, qui Christum viam & ostium veritatis & vitæ negant, sed etiam quicumque aliunde quàm per ipsum in viam justitiæ, hoc est, ad aliquam justitiam conscendi posse docent; aut gentationi ulli fine ipsius adjutorio, resistere hominem posse , sic ut in eam non inducatur, aut ab ea non superetur.
•  
  PDF 144 Caput XIV. Concordia ejusdem cum censura propositionis trigesimæ secundæ. Cum Pelagio sintiunt, qui textum Apostoli ad Rom. 2. Gentes quæ legem non habent, naturaliter quæ legis sunt faciunt, intelligunt de gentibus fidei gratiam non habentibus.
•  
  PDF 146 Caput XV. Augustinianæ doctrinæ concordia cum damnatione propositionis trigesimæ quintæ. Omnia opera infidelium sunt peccata, & virtutes Philosophorum sunt vitia.
•  
  PDF 155 Prolegomenon VII. De nimia Casuistarum Recentiorum libertate censurandi sententias, in sacris Litteris, & sanctis Patribus fundatissimas.
•  
  PDF 155 Hoc prolegomenon paragraphos quimque complectitur.
•  
  PDF 165 Pars Secunda. De generalibus principiis amoris & morum.
•  
  PDF 165 Liber I. Amor voluntarius.
•  
  PDF 165 Caput I. Actus humanus non est, qui non est voluntarius.
•  
  PDF 166 Caput II. Definitio voluntarii.
•  
  PDF 168 Caput III. Divisio voluntarii.
•  
  PDF 169 Caput IV. Tria ad voluntarium indirectum requisita.
•  
  PDF 171 Caput V. Voluntarii indirecti varia proferuntur exempla.
•  
  PDF 172 Caput VI. Regulæ ad discerneudum quandonam effectus indirectè voluntarius censeatur in causa.
•  
  PDF 176 Caput VII. Ex allatis exemplis maximi momenti derivantur consectaria.
•  
  PDF 179 Caput VIII. Tametsi ad peccatum satis sit voluntarium indirectum; ad actum tamen virtutis requiritur directum.
•  
  PDF 180 Caput IX. Definitio involuntarii, duplexque ipsius acceptio.
•  
  PDF 180 Caput X. Violentia causat involuntarium simpliciter & absolutè.
•  
  PDF 181 Caput XI. Metus non causat involuntarium simplicitier, sed secundùm quid. Nex tamen hoc universim est verum.
•  
  PDF 183 Caput XII. Concupiscentia non causat involuntarium. Si tamen sit antecedens, per se loquendo, minuit voluntarium perfectum, auget imperfectum.
•  
  PDF 185 Caput XIII. Habitus & consuctudo non diminuit, sed auget voluntarium.
•  
  PDF 186 Caput XIV. Ignorantia prorsus antecedens, & involuntaria, causat involuntarium simpliciter.
•  
  PDF 187 Caput XV. Ignorantia antecedens respectu operis, si sit consequens respectu voluntatis, non causat involuntarium simpliciter, causat tamen secundùm quid.
•  
  PDF 188 Caput XVI. Ignorantia concomitans, noc voluntarium causat, nex involuntarium.
•  
  PDF 188 Liber II. Amor liber.
•  
  PDF 189 Caput I. Triplex libertas.
•  
  PDF 189 Caput II. Essentia veræ proprieque dicta liberatis, in communs, sita est in jure, dominio & potestate voluntatis super actus suos.
•  
  PDF 192 Caput III. Ad hoc ut voluntai actus suos in sub habeat dominio & potestate, nec sancti Doctores, nec primarii Sebolastici universim postulant, ut sic illos velit, ut possit non velle, vel oppositum velle.
•  
  PDF 193 Caput IV. Ampliùs idipsum probatur exemplo libertatis Dei.
•  
  PDF 194 Caput V. Eadem veritas ostenditur exemplo libertatis Christi.
•  
  PDF 196 Caput VI. Ostenditur quoque exemplo libertatis Angelorum, hominunque beatorum.
•  
  PDF 200 Caput VII. Sanctis Patribus cap. 4. 5. & 6. productis subscribunt primarii Scholastici Doctores.
•  
  PDF 201 Caput VIII. Argumenta contraria dissolvuntur.
•  
  PDF 203 Caput IX. Tametsi non omnis vera libertas, sit libertas à necessitate; libertas tamen à necessitate, seu electionis, & indifferentiæm necessarià est ad merendum & demerendum, in statu natruæ lapsæ, nec ad hoc satis est libertas à coactione.
•  
  PDF 203 Caput X. Ad libertatem indifferentiæ, necessariam ad merendum & demerndum in statu naturæ lapsæ, requiritur potestas agendi vel non agendi, &c. non tamen compenendi non actionem cum amnibus ad agendum requisitis.
•  
  PDF 207 Caput XI. Non amne voluntarium perfectum, liberum est libertate electionis, seu indefferentiæ; tametsi liberum sit, libertate propriè dicta, vel scilicet libertate electionis, vel libertate simplicis volitionis, seu effentiali.
•  
  PDF 208 Liber III. Amor moralis.
•  
  PDF 208 Caput I. Moralitatis descriptio.
•  
  PDF 208 Caput II. Tametsi alii sint affectus in homine, omnes tamen ex amore velut fonte procedunt. Et ideò omnis moralitas cæterorum affectuum, actuumque, ex amoris moralitate petitur, sive ex ordinatione vel inordinatione ipsius ad legem æternam.
•  
  PDF 210 Caput III. Primum Christiani hominis officium, esst amorem suum rectè ordinare.
•  
  PDF 210 Caput IV. Prima proinde Theologi Moralis cura esse debet, sanam & christianam de Dei creatur arumque amore doctrinam tradere.
•  
  PDF 211 Caput V. Ad christianam de amore doctrinam manuducit triplex divisio, qua sancti Patres amorem adæquatè dividunt 1. in mansorium & transitorium, sive in fruitionem & usum. 2. in amorem Creatoris & creaturæ. 3. in charitatem latè dictam, & cupiditatem, latè similiter acceptam.
•  
  PDF 213 Caput VI. Ad amorem ordinatum, actumque bonum, non sufficit velle & facere bonum, sed oportet illud velle & facere bene, sive intensione bona, cumque omnibus debitis circumstantiis.
•  
  PDF 214 Caput VII. Ad amorem ordinatum, actumque bonum, non sufficit intentio bona.
•  
  PDF 214 Caput VIII. Tota moralitas, seu bonitas vel malitia actus exterioris, ipsi formaliter provenit ab actu interiori. Nulla proinde exteriori actui formalis inest bonitas vel malitia, distincta à bonitate vel malitia formali actus interioris.
•  
  PDF 215 Caput IX. Acuts externus per se formaliter nihil bonitatis vel malitiæ superaddit actui interiori efficaci: bene tamen occafionaliter & per accidens, quatenus actus interior, occasione ipsius adaugetur.
•  
  PDF 216 Caput X. Objectiones dissolvuntur.
•  
  PDF 217 Caput XI. Bona quæ facimus, sæpe sunt bona mixta malis, & mala mixta bonis.
•  
  PDF 219 Caput XII. Satisfit objectionibus Salmanticensium, aliorumque superiori assertioni contradicentium.
•  
  PDF 220 Caput XIII. Omnis actus deliberatus, in individuo, bonus est, vel malus; id est bene, vel malè factus: & hoc sensu nullus indifferens in individuo.
•  
  PDF 222 Caput XIV. Contrariis occurritur argumentis.
•  
  PDF 223 Caput XV. Omnis actus in individuo bonus, ad debitumque finem ultimum relatus, meritorius est, soltem de congru: nullus steriliter bonus.
•  
  PDF 225 Liber IV. Amor circumspectus.
•  
  PDF 225 Caput I. Circumstantiarum natura.
•  
  PDF 226 Caput II. Circumstantiæ septem.
•  
  PDF 226 Caput III. Quando actus ex objecto, adeoque ex specie suo & officio bonus, non sit ob specificam bonitatem suam, sed ob finem malum, v.g. ob vanam gloriam, non est moraliter bonus, sed totus malus: secus dum fit ob specificam bonitatem suam, licèt cum defectu relationis in Deum.
•  
  PDF 228 Caput IV. Finis operantis non semper est circumstantia operis, sed ei aliquando tribuit primam speciem bonitatis vel malitiæ.
•  
  PDF 229 Caput V. Tametsi intentio boni finis non tollat, diminuit tamen malitiam mali medis.
•  
  PDF 229 Caput VI. Circumstantiæ mutantes & non mutantes speciem peccati.
•  
  PDF 229 Liber V. Amor ordinatus in genere.
•  
  PDF 230 Caput I. Amoris natura, objectum, motivum & finis.
•  
  PDF 234 Caput II. Divisio amoris, verumque discrimen inter amorem concupiscentiæ, & amorem amicitiæ seu benevolentiæ.
•  
  PDF 237 Caput III. Amoris bonitas petitur ex ordine amoris. Cujus ordinis custodia compendium est totius vitæ christianæ.
•  
  PDF 238 Caput IV. Amabilitas istius ordinis.
•  
  PDF 238 Caput V. Alius ordo amandi, alius ordo subveniendi.
•  
  PDF 240 Caput VI. In amore duplex attenditur ordo. Unus inter diligibilia; alter inter diligentem & dilectum. Prior est ordo amoris appretiativi. Posterior benefactivi, seu amoris quoad subventionis effectum.
•  
  PDF 240 Caput VII. Appretiatio non solùm fit per intellectum, sed & per voluntatem.
•  
  PDF 241 Caput VIII. Varii modi tacitæ appretiationis.
•  
  PDF 242 Caput IX. Ex dignitate seu excellentia finis arguitur quo in pretio voluntas habeat ea quæ amat ut finem, seu finalister propter se.
•  
  PDF 243 Caput X. Ad ordinatum amorem necesse est ut, cæteris paribus, talis sit ordo amoris, qualis est ordo rerum in bonitate.
•  
  PDF 243 Caput XI. In ordine rerum Deus est summus, optimus, maximus in bonitate. Summè proinde & maximè diligendus, creaturisque omnibus in amore præferendus.
•  
  PDF 244 Caput XII. In ordine rerum Deus solus habet esse finaliter propter se. Solus proinde amari debet finaliter propter se.
•  
  PDF 245 Caput XIII. Majus bonum, salvo amoris ordine, referri non potest ad minus bonum, velut amoris finem, seu positivè, seu negativè ultimum.
•  
  PDF 246 Caput XIV. Ex allata regula de ordine amoris, momentosa derivantur corollaria, ut quòd, inter creaturas, illæ præ aliis sint amandæ, quæ Deo sunt propinquiores, &c.
•  
  PDF 248 Liber VI. Amor Dei ordinatus.
•  
  PDF 248 Caput I. Ordinatus amor non est, quo quis Deum, non propter Deum, sed propter seipsum, velut, amoris finem, ultimatè diligit.
•  
  PDF 251 Caput II. Ordinatus est amor concupiscentiæ sanctæ, quo Christiani Deum amant, sibique concupiscunt, tamquam summum bonum suum, & quia est finis ultimus ipsorum, ad quem possidendum creati sunt, & per cujus solius possessionem satiari possunt.
•  
  PDF 252 Caput III. Ordinatus est amor spei christianæ, operans propter retributationem, quæ Deus est, tanquam ultimum finem. Quia amor este mercenarius non est sed gratuitus & castus secund?um doctrinam Sanctorum.
•  
  PDF 254 Caput IV. Contrariorum argumentorum imbecillitas ostentenditur.
•  
  PDF 256 Caput V. Ex primo maximoque mandato ostenditur, solum Deum amandum finalister propster se; cætera non nisi finaliter propter ipsum. Solum proinde Deum propter se dilectum , esse debere finem omnis deliberati amoris, atque adeo omnis deliberati actus nostri.
•  
  PDF 259 Caput VI. Ratio primi mandati, seu titulus in quo fundatur, titulus utique Creatoris & Domini nostri, allatum sensum ipsius ostendit esse legitimum.
•  
  PDF 260 Caput VII. Totam vitam nostram, omnemque illius liberalum, non solùm debemus Deo, tamquam Creatori, Consercatorique, sed & tamquam Redemptori nostro.
•  
  PDF 261 Caput VIII. Tertiò, nos totos, totamque vitam nostram, & totum quod agimus. Deo debemus, seu ipsius amori & objequio, ratione vocationis nostræ ad Christianismum.
•  
  PDF 263 Caput IX. Præter hactenus dicta, tenor ipse verborum primi mandati, ostendi Deum omni vita, opere & actione diligendum.
•  
  PDF 263 Caput X. Circumstantiæ adjunctæ primo mandato idipsum ostendunt.
•  
  PDF 264 Caput XI. Allatum sensum primi maximique mandati legitimum esse constat, non solûm ex eo quod contextus, circumstantiæque illius, & communis Patrum consensus, ostendunt sensum illum esse intentum à Spiritu sancto; sed & ampliis ex eo quod alii sacri textus, eandem rem tractantes, eundem confirment.
•  
  PDF 265 Caput XII. Non figuratis duntaxat & tropologicis, sed planis etiam perspicuisque Oraculis sacris, eundem sensum Spiritus sanctus expressit Eccli. 13. 1. Petr. 4. 1. Cor. 10. & 16. Coloss. 3.
•  
  PDF 265 Caput XIII. Christus Matth. 6. idipsum confirmat, cùm dicit: Quærite primùm regnum Dei.
•  
  PDF 266 Caput XIV. Alii sacri textus eundem in sensum proferuntur.
•  
  PDF 266 Caput XV. Divini amoris ignem in altari cordis nostris jugiter (actu vel virtute) ardere debere, Augustinus & Aquinas tradunt, ipsisque reliquorum Sanctorum communis traditio concinit.
•  
  PDF 267 Caput XVI. Primo maximoque mandato duplex involvitur præceptum, affirmativum, negativum alterum; illud expresse, istud implicite.
•  
  PDF 267 Caput XVII. Eodem consequenter mandato duplex involvitur præceptum; unum mortali, alterum sub veniali.
•  
  PDF 269 Caput XVIII. Designatur tempus, quo amoris Dei prædominantis actus mortali eliciendus est.
•  
  PDF 272 Caput XIX. Signa divini amoris in corde prædominatis.
•  
  PDF 273 Caput XX. Momentosa observatio, in confirmationem assertæ obligationis primi maximique mandati.
•  
  PDF 274 Caput XXI. Non amnis Dei propter se amor est chritas perfecta; nec amor Dei prædominans est super amnia.
•  
  PDF 277 Caput XXII. Ex variis chritatis gradibus ampliùs ostenditur non omnem Dei propter se amorem esse charitatem perfectam.
•  
  PDF 279 Liber VII. Amor ordinatus creaturarum.
•  
  PDF 279 Caput I. Nullus amor creaturæ finaliter propter se, est absque inordinatione.
•  
  PDF 279 Caput II. Nullam creaturam propter se finaliter ordinate diligi, certissima Augustini sententia est.
•  
  PDF 281 Caput III. Altissimam, functissimam, divinissimam bane Theologiam in primo maximoque mandato, aliisquw oraculis sacris findatissimam, communis reliquorum Sanctorum traditio corrobarat.
•  
  PDF 282 Caput IV. Nullam creaturam propter se finaliter ordinate diligi, validissimis rationibus, Theologicis & Philosophicis, demponstratur.
•  
  PDF 285 Caput V. Ne ipsæ quidam virtutos propter se finaliter sive propter creatam earum honestatem, in ea sistendo, ordinate amantur secundùm Augustinum.
•  
  PDF 287 Caput VI. Satisfit argumentis in contrarium.
•  
  PDF 288 Caput VII. Se ne ipsæ quidem creatæ virtutes propter se finaliter ordinate amari possint, multo minus res temporales, prout ex utriusque Testamenti Scriptura, ratione & Augustino ostenditur.
•  
  PDF 291 Caput VIII. Temporalium propter se amorem Christianis esse vetitum amplius ostenditur ex baptismali ipsorum professione, Evangelicisque christianæ vitæ principiis.
•  
  PDF 293 Caput IX. Idipsum amplius ostenditur ex Decreto Innocentii XI. damnantis 65. propositiones.
•  
  PDF 295 Caput X. Satisfit objectionibus prætendentium, licitum esse operari propter voluptatem, etiam sensibilium.
•  
  PDF 297 Liber VIII. Amor in Deum ordinandus.
•  
  PDF 297 Caput I. Omnis amor, & actus deliberatus, secundùm divinam Scripturam, in Deum propter se dilectum, finaliter est ordinandus.
•  
  PDF 298 Caput II. Argumentum tertium ex prov. 3. In omnibus viis tuis cogita illum. Et c. 16. v. 3. Revela Domino, seu (ut Cajetanus legit) verte ad dominum opera tua, & dirigentur cogitationes tuæ.
•  
  PDF 298 Caput III. Argumentum quartam ex Lucæ 18. Oportet semper orare, & nunquam deficere. Et 1. Thessal. 5. Sine intermissione orate: hæc est enim voluntas Dei, in Christo Jesu, in omnibus vobis.
•  
  PDF 299 Caput IV. Argumentum quintum ex !. Cor. 10. Sive manducatis, sive bibitis, sive aliud quid facitis, omnia in gloriam Dei facite.
•  
  PDF 300 Caput V. Argumentum sextum ex 1. Cor. 16. Omnia vestra in charitate fiant.
•  
  PDF 300 Caput VI. Argumentum septimum ex 1. Petri 1. Secundum eum qui vocati vos sanctum, & ipsi in omni conversatione sancti sitis.
•  
  PDF 300 Caput VII. Argumentum actavum ex 2. Cor. 5. Pro amnibus mortuus est Christus, ut & qui vivunt, jam non sibi vivant, sed ei, qui pro ipsis mortuus est.
•  
  PDF 300 Caput VIII. Omnem amorem actumque deliberatum referri debere in Deum propter se dilectum, communis est traditio Sanctorum.
•  
  PDF 306 Caput IX. Argumentum decimum. Omnem actum deliberatum in Deum propter se dilectum referri debere, manifesta videtur sententia Angelici Doctoris.
•  
  PDF 309 Caput X. Juxta S. Thomam non suffisis habitualis relatio omnium actuum deliberatorum in Deum; sed requiritur saltem virtualis.
•  
  PDF 309 Caput XI. Diluuntur argumenta prætendentium, juxta sanctum Thomam sifficere habitualem relationem.
•  
  PDF 311 Caput XII. Solvuntur argumenta prætendentium, relationem omnium actuum deliberatorum in Deum; sed requiritur saltem virtualis.
•  
  PDF 317 Caput XIII. Argumentum undecimum. Quia obligationem referendi omnes actus nostros deliberatos in Deum (cum sanctis Doctoribus kactenus relatis) tradunt præcipui Scholastici, & Doctores Christiani, Cardinales, Episcopi, &c.
•  
  PDF 319 Caput XIV. Argumentum XII. Quia obligationem referendi omnes actus nostros deliberatos in Deum (cum sanctis Doctribus habtenus relatis) tradunt præcipui Scholastici, & Doctores Christiani, Cardinales, Episcopi, &c.
•  
  PDF 319 Caput XV. Argumentum XIII. Eamdem obligationem, S. Inquisitione Romana permittente, tradunt pierique alii insignes Theologi.
•  
  PDF 320 Caput XVI. Argumentum XIV. Specialiter desumptum è præclaris Theologis Regularibus omnium Ordinum, etiam Societatis sefu.
•  
  PDF 322 Caput XVII. Reflexio & apostrophe ad Authores propositionum per Belgium diffeminatarum, &c.
•  
  PDF 322 Caput XVIII. Argumentum XV. Quia ipsimet Juæi, Ethnicique Philosophi, eamdem obligationem tradunt.
•  
  PDF 323 Caput XIX. Argumentm XVI. ex multiplici ratione Theologica, atque imprimis ex rationibus octo, spectantibus ad naturalem rerum ordinem, ab Authore naturæ institutum.
•  
  PDF 325 Caput XX. Argumentum XVII. ex rationibus quatuor, petitis ex titulo redemptionis.
•  
  PDF 326 Caput XXI. Argumentum XVIII. ex aliis acto rationibus, petitis ex titulo vocationis ad Christianismum.
•  
  PDF 326 Caput XXII. Argumentum XIX. ex absurdis consextariis, in quæ prolapsi sunt assertam negantes obligationem.
•  
  PDF 327 Caput XXIII. Justa expostulatio veterum Patrum, Sanctorum novissimorum, Cardinalium, Archiepiscoporum, Episcoporum, Magistrorum spiritualium, meliorum theologorum, adcersus Neotericos illos, quì asserere non verentur, in Bajo damnatam esse doctrinam quæ tradit obligationem referendi omnes actus nostros deliberatos in Deum.
•  
  PDF 328 Caput XXIV. Justa expostulatio Christianiæ Religionis adversus eosdem.
•  
  PDF 329 Caput XXV. Diluuntur argumenta, quæ contra sanctissimam de relatione operum doctrinam objiciuntur ex Bulla Pii V. Decretoque Alexandri VIII.
•  
  PDF 332 Caput XXVI. Argumenta reliqua dissolvuntur.
•  
  PDF 335 Caput XXVII. Actualis relatio actuum nostrorum haud requiritur; sed sufficit virtualis: cujus natura explicatur.
•  
  PDF 338 Caput XXVIII. Necssaria non est relatio omnium actuum nostrorum per amorem Dei super omnia; neque per charitatem perfectam; sufficit quòd fiat per imperfectam, quæ etaim in peccatoribus reperitur.
•  
  PDF 338 Caput XXIX. Chritas generaliter dicta, per quam omnia opera nostra in Deum referenda sunt, a Deo est per gratiam, nn ab homine per naturam.
•  
  PDF 338 Caput XXX. Ex doctrina lib. 5.6.7. & 8. stabilita, perspicuisque utriusque Testamenti, & Sanctorum testimoniis comprobata, atque valido rationum Theologicarum præsidio roborata, quòd Deus solus esse queat finis, etiam negative ultimus, omis amoris ordinati, cæteraque omnia ad ipsum propter se dilectum referenda sint per charitatem, saltem generaliter dictam, quæ à Deo sit per gratiam actualem: quatuor famosa Corollaria derivantur. Primum, quòd omnis actus moraliter bonus, debitisque omnibus...
•  
  PDF 340 Caput XXXI. Corollarium secundum. Nulla est voluntas, omni ex parte bona, ad debitumque finem ultimum ordinata, sine charitate, saltem generaliter dicta, & imperfecta, ut Sanctorum habet Theologia.
•  
  PDF 341 Caput XXXII. Corollarium tertium. Nullum est opus undequaque bonum, debitisque omnibus circumstantiis vestitum, sine charitate ut suprà, uti communis est traditio Sanctorum.
•  
  PDF 342 Caput XXXIII. Corollarium quartum. Tametsi sine charitate dentur virtutes Philosophicæ, sive latiùs & secundùm quid sumptæ pro habitibus inclinatibus ad actus ex objecto, seu officis, & fine proximo bonos; fine charitate tamen generatim accepta, saltem imperfecta, nullam virtutem christianam, seu stricte sumptara, completæque virtutis, tam ex parte objecti, sinisque proximi, quàm ex parte debiti finis ultimi, rationem habentem, Sanctorum agnoscit Theologia, præsertim Augustini & Aquinatis.
•  
  PDF 345 Caput XXXIV. Augustinianæ illi doctrinæ reliquorum Patrum chorus concinit. Concinit & Aquinas.
•  
  PDF 346 Caput. XXXV. Manifeste ostenditur, charitatem, sine qua nullam virtutem, debitis omnibus circumstantiis ornatam, Augustinus agnoscit, ex mente ipsint, esse veri solam charitatem latissime sumptam pro amore bono in communi, vel pro amore honestatis aut justitiæ, aut virtutis creatæ.
•  
  PDF 349 Caput XXXVI. Solvuntur objectiones Recentiorum, illaque imprimis objectio valide retunditur, qua prætendunt, omne virtutis officium seipso referri in Deum.
•  
  PDF 351 Caput XXXVII. Solvuntur reliquæ objectiones.
•  
  PDF 352 Liber IX. Amor gratiosus, sive de gratia ad amorem ordinatum necessaria.
•  
  PDF 353 Caput I. Gratiæ notio, seu descriptio, notitiæque ipsius utilitas ac necessitas in moralibus.
•  
  PDF 354 Caput II. Gratiæ divisio.
•  
  PDF 354 Caput III. Gratiæ actualis subdivisio in operantem & cooperantem, sive in excitantem & adjuvantem, vel prævenientem.
•  
  PDF 355 Caput IV. Altera gratiæ subdivisio, in sufficientem & efficacem.
•  
  PDF 358 Caput V. Gratiæ Thomistice sufficientis natura uberiùs explicatur.
•  
  PDF 364 Caput VI. In hoc statu naturæ corruptæ, nullum actum usquequaque bonum, sive bene, cumque debitis omnibus circumstantiis factum, homo efficere potest, absque auxilio gratiæ actualis.
•  
  PDF 366 Caput VII. Nullum in hoc statu esse actum usquequaque bonum, nisi ex gratia & charitate sit, saltem generaliter accepta, uberius ostenditur ex Augstino 1. 4. contra Julianum c. 3.
•  
  PDF 370 Caput VIII. Dissputantur nebulæ trium glossarum, quibus Recentiores conantur obscurare claritatem Augustinianorum testimoniorum.
•  
  PDF 376 [Caput VIII. Augustino concinens Doctor, Angelicus, nullum & ipse opus undique bonum, ad debitumque finem ultimum relatum, sine gratia agnoscit.]
•  
  PDF 379 Caput IX. Ad efficacem solutionem contrariorum argumentorum, variarum phrasium S. Doctris intelligentia præmittitur.
•  
  PDF 382 Caput X. Efficaciter occurritur argumentis, quæ ex Angelico Doctore objiciuntur.
•  
  PDF 386 Caput XI. Satisfit aliis objectionibus Recentiorum, prætendentium admittendos actus usquequque bonos, seu bene factos, absque auxilio gratiæ.
•  
  PDF 387 Caput XII. Refelluntur variæ Ludovici Molinæ hisce de materiis propositiones, liberum arbitrium plus justo efferentes, gratiamque deprimentes, quas S. Congregatio de Auxiliis, divinæ Scripturæ, Conciliis, & S. Augustini dictrinæ censuit adversantes.
•  
  PDF 392 Caput XIII. Ex Scriptura, Conciliis & Patribus demonstratur, solidum esse Conventûs Generalis Cleri Galliconi, anno 1700. in Palatio Regio San-Germano congregati, judicium de illa Molinæ propositione, Facienti quod in se est, viribus natruæ, Deus non denegat gratiam, deque pacto inter Christum & Patre desuper inito.
•  
  PDF 398 Caput XIV. Ex sanctis Patribus, Augustino, Prospero, Fulgentio, Bernardo, demonstratur, quòd si bona voluntas hominis gratiam præcedat, gratiam mereatur; gratia proinde ex merito detur, ut dicunt Pelagiani.
•  
  PDF 401 Caput XV. Si nullus actus usquequaque bonus, prout hactenus probatum est; consequender nulla Dei propter se dilectio, etiam imperfecta, etiam Dei ut Authoris naturæ, ab homine lapso esse potest per naturm; sednecesse est ut Deus eam in ipso operetur per gratiam.
•  
  PDF 404 [Caput XIV. Specialiter refellitur opinio Molina, & Molinistrarum, aientium, hominem corruptum, solis natura viribus posse Deum, ut natura Authorem, super omnia diligere.]
•  
  PDF 405 [Caput XV. Solvuntur objectiones.]
•  
  PDF 408 Caput XVI. Ad actum quemcumque dilectionis Dei propter se, sicut & ad alium quemcumque debitis cum circumstantiis factum, necessaria est gratia per se efficax; non sufficit gratia Molinistice sufficiens.
•  
  PDF 417 Caput XVII. Doctrina de gratia per se efficaci, quam cum Sanctis propugnamus, ducit ad virtutes; Molinistica verò de gratia purè sufficienti ab iis abducit.
•  
  PDF 424 Caput XVIII. Quemadmodum varii sunt gradus charitatis, seu divinæ dilectionis; ita & gratiæ: cùm gratia, utpote cælestis suavitas, vel sit ipsa divinæ dilectio, seu inspiratio illius (uti frequenter Augustinus dicit) vel certe non sit sine illa.
•  
  PDF 424 Caput XIX. In statu naturæ lapsæ non datur gratia Molinistice sufficiens, taliter complectens omnia necessaria ad bene velle, & bene operari, ut præter eam ex parte Dei nulla alia grati ad bene velle, & bene operari necessaria sit.
•  
  PDF 429 Caput XX. In statu naturæ lapsæ non datur omnibus, etiam adultis, gratia sufficiens, etiam urgente præcepto; sed eâ aliqui, justo Dei judicio, ad aliquod vitæ tempus privantur, nec istud est Dogma novum, nec Jansenianum; imo oppositum potiori jure videri posset Semipelagianum, nisi à censura abstinendum suaderet abedientia erga Pauli V. Decretum.
•  
  PDF 430 Caput XXI. Gratiam sufficientem, in statu naturæ lapsæ, omnibus non dari, ex Scriptura & Patribus ostenditur.
•  
  PDF 434 Caput XXII. Ex Scriptura, Patribus, & ratione Theologica specialiter ostenditur, infidelibus, excæcatis & obduratis omnibus, eo in statu, non dari supernaturale auxilium gratiæ sufficientis.
•  
  PDF 438 Caput XXIII. Ex dictis cap. 17 alia exponuntur consectaria pessima, quæ ex data omnibus gratia Molinistice sufficiente prostuunt; consectariaque ex adverso optima, quæ ex ipsa peccatoribus nonnullis negata derivantur.
•  
  PDF 441 Caput XXIV. Gratia sufficiens, omnibus collata, necessaria non est ad hoc ut sua peccatoribus peccata in se ipsis sint imputabilea.
•  
  PDF 449 Caput XXV. Gratia sufficiens, omnibus actu aollata in hoc statu naturæ lapsæ, necessaria non est ad salvandam absolutam præceptorum divinorum possibilitatem, nec ad salvandam libertatem, necessariam ad meritum & demeritum, in statu naturæ lapsæ.
•  
  PDF 459 Caput XXVI. Corollarium momentosum adversus inconfideratos Censores.
•  
  PDF 464 Caput XXVII. Gratia sufficiens, omnibus in hoc statu collata, necessaria non est ad salvandum quòd Deus vult omnes salvos fieri.
•  
  PDF 469 Caput XXVIII. Gratia sufficiens, omnibus de facto collata, necessaria non est ad salvandam Christi mortem pro salute æterna omnium.
•  
  PDF 475 Caput XXIX. Nulla præcepta Dei, justis volentibus & conantibus, secundùm præsentes quas habent vires, impossibilia sunt, nec deest gratia, quâ possibilia fiant. Imo nulla Dei præcepta impossibilia sunt justis, etiam non volentibus nec conantibus, &c. se velle & conari negligentibus, vel de se præsumentibus, tametsi doctrina Sanctorum sit, quòd gratia actualis, ad vincendam de facto tentationem necessaria, salvâ præceptorum possibilitate, ipsis subinde ad tempus subtrahatur.
•  
  PDF 486 Caput XXX. Gratia per se efficax, in statu naturæ lapsæ, æquè necessaria est ad orandum, quàm ad agendum. Commentitium proinde est discrimen noviter adinventum inter gratiam orandi, gratiamque agendi.
•  
  PDF 489 Caput XXXI. Deo nunquam imputari debet, nec potest, quòd justus gratiâ ex se efficaci (licèt ad vincendas actu tentationes necessariâ) destitutus, in tentatione cadat: quia prima istius destitutionis causa, etiam in justis, semper est ex parte hominis, vel peccatum actuale ipsius, vel saltem originale.
•  
  PDF 494 Caput XXXII. Novitiæ quædam de gratia opiniones Cardinalis Sfondrati breviter confutantur.
•  
  PDF 503 Caput XXXIII. Doctrinam de gratia, toto hoc libro assertam, confirmat doctrina quinque articulorum, S. Sedi anno 1663. à Theologis Gallis, & anno 1689. à Theologis Belgis oblatorum, quam Alexander VII. approbavit, Scholaque universa tam S. Augustini, quàm S. Thomæ, defendendam suscepit. Confirmat & CEnsura tam Lovaniensis, quàm Duacensis, adversus Lessium & Hamelium annis 1587. & 1588. edita, in qua post districtissimum examen, nihil reprehensibile S. Romana Inquisitio Generalis invenit.
•  
  PDF 506 Liber X. Amor inordinatus, sive de peccatis.
•  
  PDF 508 Pars Prima. De peccatis in genere.
•  
  PDF 507 Caput I. Peccati definitio.
•  
  PDF 508 Caput II. Multiplex peccati divisio.
•  
  PDF 509 Caput III. Specifica distinctio peccatorum originaliter & ultimatè non sumitur ex sola communi apprehensione prudentum.
•  
  PDF 510 Caput IV. Non omne illud quod inducit rationem difformitatis cum lege æterba notabiliter diversam, inducit speciem peccatorum diversam.
•  
  PDF 512 Caput V. Peccata non diversificantur specie secundùm differentiam præceptorum, si de una eademque re sint, sub eodem motivo formali.
•  
  PDF 512 Caput VI. Specifica peccatorum distinctio, formaliter ut peccata sunt, petitur ex specifica distinctione privationum, in quibus formalis eorum malitia consistit. Hæc vero dignoscitur ex specifica diversitate debitarum perfectionum, quarum sunt privationes, pro quanti videlicet, vel spectant ad diversas specie virtutes, vel ad oppositos modos, aut alias circumstantias specie diversas ejusdem virtutis.
•  
  PDF 513 Caput VII. Convenienter etiam dicitur (cum S. Thoma) peccata specie distingui, vel 1. penes objecta specie diversa in eße moris, vel 2. penes oppositos peccandi modos circa idem objectum, videlicet per excessum & defectum, vel 3. penes diversas specie circumstantias.
•  
  PDF 514 Caput VIII. Regulæ ad dignoscendam specificam peccatorum diversitatem penes circumstantias specie diversas.
•  
  PDF 521 Caput IX. Distinctio numerica peccatorum desumenda est vel ex morali interruptione volitionum, vel ex diversitate actionum, vel objectorum moraliter distinctorum.
•  
  PDF 521 Caput X. Peccatum physice unum plures numero malitias moraliter complecti potest, ac plerumque complecitur.
•  
  PDF 523 Caput XI. Malitiæ illæ moraliter numero diversæ, si mortales sint, haud minùs confitendæ sunt, quàm malitiæ specie diversæ.
•  
  PDF 524 Caput XII. Ad multiplicandas numero malitias in peccatis, quæ vel externum objectum respiciunt, vel in exteriori actione consummantur, necessaria non est moralis interruptio, seu multiplicatio actus interioris.
•  
  PDF 524 Caput. XIII. Peccata quæ vel externum respiciunt objectum, vel in exteriori actione consummantur, numero multiplicantur, pro numerica multiplicatione vel objectorum moraliter completorum, vel actionum consummatarum, id est, quarum singulæ sint ex se completæ, seu definitum ex se terminum & consumationem habent, non obstante unitate actus interioris.
•  
  PDF 526 Caput XIV. Externæ actiones, licèt numero distinctæ, si non sint ex se totales, sed ordinentur ad ulteriorem actum principalem, in quo consummantur (ut oscula, tactus, &c. ad copulam) non sunt plura numero peccata, quamdiu ad eumdem illum actum, seu finem principalem initeruupte sequentem ordinantur, dummodo specie distinctam malitiam non contineant.
•  
  PDF 526 Caput XV. Oscula, tactus, & similia, copulam jam consummatam subsequentia, licèt incontinenti, absque relatione operantis ad novam copulam, ita sunt peccata moraliter distincta à copula jam consummata, ut inter se videantur constituere anum moraliter peccatum, si fiant per actum voluntatis moraliter ininteruptum.
•  
  PDF 527 Caput XVI. Peccata quæ consummantur in mente, & non in exteriori actione, quæque externum non respiciunt objectum, numero multiplicantur pro sola morali interruptione actuum internorum.
•  
  PDF 527 Caput XVII. Declarantur tres modi moralis illius interruptionis.
•  
  PDF 529 Caput XVIII. Nec omnia peccata mortalia sunt, nac omnia æqualitia.
•  
  PDF 529 Caput XIX. Peccatorum gravitas ex objecto petitur, & circumstantiis.
•  
  PDF 532 Caput XX. Peccatum veniale à mortali discernere plerumque est difficile, & periculosissimum definire, nisi ex Scriptura & Traditione discrimen utriusque repetatur.
•  
  PDF 533 Caput XXI. Tria à Theologis requisita ad peccatum mortale.
•  
  PDF 535 Caput XXII. Peccatum ex genere suo mortale, tribus modis fit veniale.
•  
  PDF 535 Peccatum ex genere suo veniale, sex modis contingit esse mortale.
•  
  PDF 547 Caput XXIV. Peccata venialia sui multiplicatione, seu collectione, numquam efficiunt unum mortale.
•  
  PDF 547 Caput XXV. Ad hoc ut peccata actualia in seipsis imputentur, esse debent voluntaria & libera voluntate & libertate actuali, seu personali; non necessariò tamen directe & in se; sed sufficit quòd voluntaria & libera sint in causa.
•  
  PDF 549 Caput XXVI. Solvuntur objectiones adversus doctrinam superiori capite traditam.
•  
  PDF 551 Caput XXVII. Tametsi peccata omnia invicem connexa non sint; plurima tamen cum quibusdam aliis connexxa esse solent.
•  
  PDF 552 Caput XXVIII. Causæ peccatorum internæ & externæ.
•  
  PDF 559 Caput XXXIX. Occasiones peccatorum proximæ & remotæ.
•  
  PDF 579 Pars II. De septem peccatis capitalibus.
•  
  PDF 579 Caput I. Omnia peccata capitalia ex genere suo mortalia sunt.
•  
  PDF 580 Caput II. Definitio, species, malitia superbiæ.
•  
  PDF 581 Caput III. Tres filiæ superbiæ, præsumptio, ambitio, & inanis gloria.
•  
  PDF 583 Caput IV. Remedia vanæ gloriæ.
•  
  PDF 583 Caput V. Filiæ vanæ gloriæ.
•  
  PDF 591 Caput VI. Definitio & malitia avaritiæ. Quàm probrosa sit Christianis; sed maximè Sacerdotibus & Ecclesiasticis.
•  
  PDF 594 Caput VII. Filia avaritiæ.
•  
  PDF 595 Caput VIII. Definitio & malitia luxuriæ.
•  
  PDF 596 Caput IX. Octo filiæ luxuriæ.
•  
  PDF 597 Caput X. Gradus, per quos luxuria homines paulatim perdit.
•  
  PDF 597 Caput XI. Septem species luxuriæ.
•  
  PDF 597 Caput XII. Remedia luxuriæ.
•  
  PDF 598 Caput XIII. Definitio & malitia invidiæ.
•  
  PDF 599 Caput XIV. Filiæ invidiæ.
•  
  PDF 599 Caput XV. Definitio & malitia gulæ.
•  
  PDF 599 Caput XVI. Gulæ species, & modi quinque, quibus nos gulæ vitium tentat.
•  
  PDF 601 Caput XVII. Filiæ gulæ, & mola inde provenientia.
•  
  PDF 602 Caput XVIII. Definitio & malitia ebrietatis.
•  
  PDF 607 Caput XIX. Absolvendi non sunt ebriosi, nec popinis frequentandis assueti, nisi contra consuetudinem istam viriliter pugnando se emendent.
•  
  PDF 609 Caput XX. Definitio, malitia, & gradus iræ.
•  
  PDF 610 Caput XXI. Sex filiæ ira.
•  
  PDF 612 Caput XXII. Definitio & malitia acediæ.
•  
  PDF 612 Caput XXIII. Acediæ filiæ sex.
•  
  PDF 615 Pars III. De peccato originali, effectibusque ipsius.
•  
  PDF 615 Caput I. Peccatum originale, peccatum est vere ac propriè dictum.
•  
  PDF 616 Caput II. Peccatum orginale non est unicum Adæ peccatum, posteris extrinsecum, seu extrinsecè imputatum, sed singulis proprium, & intrinsecè inhærens.
•  
  PDF 616 Caput III. Natura peccati originalis.
•  
  PDF 619 Caput IV. Modus quo primum Adæ peccatum traducitur in posteros.
•  
  PDF 623 Caput V. Traductio peccati originalis naturaliter fit, non liberè & voluntariè libertate & voluntate posterorum; tametsi non fiat nisi dependenter à libertate & voluntate Protoparentis.
•  
  PDF 625 Caput VI. Satisfit objectionibus Neotericurum existimantium, peccatum originale absque pacto supradicto explicari non posse.
•  
  PDF 628 Caput VII. Solutio aliquot difficultatum præcedentibus affinium.
•  
  PDF 630 Caput VIII. Tametsi de fide non sit Beatissimam Virginem primo suæ conceptionis instanti sanctificatam fuisse, à peccatoque originali per merita Filii sui præservatam; sententia tamen id assens proxsus est tenendo.
•  
  PDF 637 Caput IX. Cardinalis Sfondrati, de statu puerorum cum solo originali, absque Baptismi Sacramento, ex hac vita migrantium, quatuordecim, paradoxa refelluntur.
•  
  PDF 646 Caput X. Parvuli sine baptismo extincti puniuntur pœnâ sensûs, hoc est ignis infernalis cruciatu, non pœnâ damni dumtaxat.
•  
  PDF 649 Caput XI. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 653 Caput XII. Homo per peccatum originale factus est debilior ad bonum, & ad malum proclivior, quàm si conditus esset in statu natura puræ.
•  
  PDF 655 Caput XIII. Refelluntur qui nimiùm externant pœnas, seu effectus peccati originalis.
•  
  PDF 656 Caput XIV. Vtilitates practicæ ex notitia peccati originalis.
•  
  PDF 657 Pars IV. De peccato omissionis. Deque causis à peccato actuali excusantibus.
•  
  PDF 657 Caput I. Peccatum omissionis externum tunc demùm committitur, dum tempus est ponendi actum præceptum; internum verò, dum expressè quis, vel interpretativè vult omittere.
•  
  PDF 658 Caput II. Non omnis actus conjunctus cum omissione culpabili, etiam incompossibilis cum eo qui omittitur, participat malitiam omissionis, sed ille dumtaxat, qui causa est omissionis.
•  
  PDF 658 Caput III. Plurimæ sunt omissiones culpabiles, ad quas major fidelium pars vix refelctit, licèt non solùm peccata sint, sed & proximæ plurium aliorum peccatorum occosiones.
•  
  PDF 659 Caput IV. Non datur pura omissio voluntaria absque omni voluntatis actu; si tamen sine daretur omissio voluntaria actûs præcepti, culpabilis esset.
•  
  PDF 659 Caput V. Exponuntur tres causæ, à peccato subinde excusantes.
•  
  PDF 660 Caput VI. Nullus metus, quàmlibet gravis, à tota culpa excusat in iis qua sunt intrinsecè mala; benè aliquando in iis, quæ solùm prohibita sunt lege positivâ.
•  
  PDF 660 Caput VII. Sacramentorum administrationem, indignisfaciendam, excusare non potest metus mortis, nec damni, aut infamiæ gravissimæ.
•  
  PDF 660 Caput VIII. Nex licitum est, ex metu mortis, absque intentione, absolvendi formam pronuntiare super pœnitente indisposito.
•  
  PDF 661 Caput IX. Impotentia absoluta & omnimoda, sicut & ommnò involuntaria, ab omni excusat peccato: secùs impotentia secundùm quid, si voluntaria sit.
•  
  PDF 661 Caput X. Ignorantia juris, etiam naturalis, verè invincicilis & involuntaria excusat in totum à peccato.
•  
  PDF 662 Caput XI. Si ignorantia juris natruæ hic & nunc vincibilis sit per gratiæ lumen (licèt aliter non possit) iflud vero gratiæ lumen alicui desit in pœnam præcedentis peccati ipsius, censenda non est invincibilis, sed vincibilis, ideoque non excusat in totum à peccato.
•  
  PDF 662 Caput XII. Ignorantia juris natruæ Molinistice invincibilis, cùm verè sit vincibilis, non excusat in totum à peccato.
•  
  PDF 664 Caput XIII. Requisita ad vincendam juris naturalis ignorantiam, quorum aliquo deficiente, vincibilis censenda est, non invincibilis.
•  
  PDF 668 Caput XIV. Consectaria momentosa ex dictis capito præcedenti.
•  
  PDF 670 Caput XV. Invincibilis ignorantia Dei non datur in adultis ratione utentibus; uti nec juris naturalis quoad universalia principia illius; nec quoad Decalogi præcepta; nec malitia peccatorum carnis, v. g. fornicationis, mollitiei, &c. ab ullo ejusmodi adulto censenda est inculpate ignorari.
•  
  PDF 675 Caput XVI. Alliquid ad jus naturale pertinens inculpate ignorari potest ignorantiâ speculativâ , præsertim in abstrusioribus; sed vix aut ne vix quidem unquam aliquid ejusmodi censendum est ignorari ignorantiâ practicâ. Omne proinde quod deliberate fit contra jus naturale, peccatum est.
•  
  PDF 696 Pars V. De peccatis ignorantiæ.
•  
  PDF 696 Caput I. De fide est dari peccata ignorantiæ.
•  
  PDF 697 Caput II. Ex illo fidei dogmate conficitur, à veritate deviam esse opinionem, quæ tradit, ad peccandum formaliter, necessariam esse formalem & actualem notitiam, seu advertentiam & confiderationem malitiæ.
•  
  PDF 698 Caput III. Ejusdem opinionis falsitas aliis argumentis multipliciter ostenditur.
•  
  PDF 700 Caput IV. Nonum, decimum, undecimum, dundecimum, decimum-tertium, & decimum-quartum argumentum contra eamdem opinionem.
•  
  PDF 702 Caput V. Argumentum decimum-quintum ex Concilio Diospolitano.
•  
  PDF 704 Caput VI. Argumentum decimum-sextum, ex viginti propositionibus, Christianam disciplinam nimiùm relaxantibus, quæ ex opinione alla pullularunt, præter alias sex cap. 10 proferendas.
•  
  PDF 706 Caput VII. Argumentum decimum-septimum, petitum ex hoc quod ex opinione illa prodierit dogma damnatum de peccato philosophico.
•  
  PDF 706 Caput VIII. Damnati dogmatis de peccato philosophico, origo, progressus, denuntiatio, damnatio.
•  
  PDF 710 Caput IX. Artes, subterfugia, æquivocationes, cavillationes, quibus damnati dogmatis invidiam declinare conati sunt Molino Philosophistæ.
•  
  PDF 712 Caput X. Intolerandæ propositiones ex damnato Philosophismo ab ipsismet Philosophistis derivatæ.
•  
  PDF 713 Caput XI. Argumentum decimum-octavum; ex opinione ad formale peccatum requirente advertentiam malitiæ actualem, Philosophismoque inde pullante, horrenda consequuntur absurda.
•  
  PDF 718 Caput XII. Occurritur argumentis Philosophistarum, formalem & actualem malitiæ advertentiam requirentium ad formale peccatum.
•  
  PDF 720 Caput XIII. Occurritur argumentis Adversariorum objectionibus ex Scriptura & Patribus.
•  
  PDF 721 Caput XIV. Peccata, quæ peccator committit ex ignorantia vel indavertentia culpabili, sunt per se & ratione sui imputabilia, & non solùm ratione causæ, seu dictæ ignorantiæ.
•  
  PDF 723 Caput XV. Satisfit contrariis argumentis.
•  
  PDF 724 Caput XVI. Ex doctrina capitibus præcedentibus stabilita magni momenti derivantur consectaria.
•  
  PDF 727 Caput XVII. Ignorantia omnio involuntaria, sive facti, sive juris, etiam naturalis (se detur) sive facti, sive juris, etiam naturalis (si detur) sive positivi, tam divini, quàm humani, excusat à peccato ea quæ ex ignorantia hujusmodi fiunt.
•  
  PDF 728 Liber XI. Amor conscientiosus, sive de conscientia, interna amoris & morum regula.
•  
  PDF 728 Caput I. Conscientiæ definitio.
•  
  PDF 729 Caput II. Divisio conscientiæ.
•  
  PDF 729 Caput III. Explicatio conscientiæ rectæ.
•  
  PDF 730 Caput IV. Regula prima decalrans obligationem sequendi conscientiam, seu veram, seu erroneam.
•  
  PDF 731 Caput V. Regula secunda: agere contra conscientiam invincibiliter errantem, peccatum est ejus speciei, & gravitatis, cujus esset, si conscientia non erraret.
•  
  PDF 732 Caput VI. Regula tertia: laborans conscientiâ erroneâ, vincibiliter dictante esse faciendum, quod reverà malum est, tenetur eam deponere. Quia, nisi deposuerit, peccat, sive sequatur eam, sive contra faciat.
•  
  PDF 732 Capuz VII. Regulæ servandæ ab eo qui laborat conscientiâ perplexâ.
•  
  PDF 732 Caput VIII. Regulæ pro laborantibus conscientiâ serupulosâ.
•  
  PDF 736 Caput IX. Observationes præambulæ ad dicenda de concientia dubia, circa naturam, divisionemque dubii propriè dicti.
•  
  PDF 739 Caput X. Regula prima conscientiæ dubiæ. Conscientiam habens, seu nagativè, seu positive dubiam, an actio hîc & nunc, spectatis omnibus, licita sit, vel illicita, peccat, peccato ejusdem speciei & gravitatis, de quo dubitat, si eam faciat, dubio manente.
•  
  PDF 739 Caput XI. Regula secunda. Conscientiam habens negativè dubiam, an actio hîc & nunc licita ipsi ratio, vel authoritas probabilis occurrat, quòd illicita sit, deposito dubio, tamquam irrationabili, non prohibetur illam ponere.
•  
  PDF 740 Caput XII. Regula tertia: conscientiam habens positive dubiam de honestate, vel inhonestate actionis, vel de obligatione aut non obligatione ad aliquid, ob æqualem vel quasi æqualem hinc inde prohabilitatem, tutiorem partem tenetur eligere, ab actione illa abstinendo, vel se obligatum reputando.
•  
  PDF 743 Caput XIII. Regula quarta: dum utraque pars contractionis, omnibus diligenter examinatis, apparet æque prohabilis, neutra in talibus circumstantiis est simpliciter, proprie & expedite prohabilis, sed secundùm quid, improrie & impedite dumtaxat.
•  
  PDF 746 Caput XIV. Regula quinta: dum duæ opiniones contradictoriæ, una affirmans, altera negans honestatem actiones, sincero veritatis amatori, post debitum examen æque probabiles apparent, ac per consequens honestas verè dubia est per principia testexa. A tali proinde actione abstinendum est, juxta magistralem habc regulam: In dubio via tutior est eligenda.
•  
  PDF 749 Caput XV. Regula sexta: in dubio positivo , de honestate actûs, ab æqualem, vel fere æqualem hinc inde prohabilitatem, servandam esse sacratissimam illam regulam, In dubiis semitam debemus eligere tutiorem, ex sacris Litteris probatur.
•  
  PDF 749 Caput XVI. Eadem veritas probatur ex sacris canonibus, & perpetuo Ecclistiæ usu.
•  
  PDF 752 Caput XVII. Eumdem perpetuum Ecclesiæ sensum sancti Patres uberiùs demonstrarunt.
•  
  PDF 753 Caput XVIII. Eadem perpetuum Ecclesiæ sensum sancti Patres uberiùs demonstrarunt.
•  
  PDF 755 Caput XIX. Quinta ratio ad idem; quia positive dubius, ut surà, tenetur legibus proprie dubitantium.
•  
  PDF 755 Caput XX. Sexta ratio: quia dubitans speculative, sive in universali, necessario dubitat practice, sive in particulari, id est circa actum hîc & nunc exercendum, quamdiu legitima non occurrit expectio, seu specialis ratio, quæ suadeat, actum hîc & nunc exercendum non comprehendi in generali prohibitione, de qua dubitat.
•  
  PDF 756 Caput XXI. Septima ratio: quia nemo licitè facit actionem, de qua non potest formare prudent judicium quòd licita sit. Istud verò judicium formare non potest homo, qui ideo dubitat an licita sit, quia ipsi æque probabile est quod illicita sit, quàm quod sit licita.
•  
  PDF 756 Caput XXII. Octava ratio: quia ad licite operandum, certum moraliter oportet esse ultimum conscientiæ dictamen, seu judicium practicum, quo humana operatio hic & nunc proxime dirigitur. Positive vero dubiut, in æquali utriumque probabilitate, nequit habere certum ejusmodi judicium, sed ambiguum dumtaxat.
•  
  PDF 757 Caput XXIII. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 759 Caput XXIV. Ostenditur imbecillitas objectionum, quibus canonicam regulam de sectanda in dubio via tutiore, eludere conantur Probabilistæ.
•  
  PDF 762 Caput XXV. Regula septima, de tutiori parte in dubiis eligenda: nonnullos casus, speciales ob causas, eosque gravissimas, excipit Ecclesiæ declaratio, vel Reipublicæ ordinatio.
•  
  PDF 764 Caput XXVI. Regula octava: extra dictos casus, per Ecclesiæ declarationem, vel Reipublicæ ordinationem exceptos, positive dubius, in æquali prohabilitate de inhonestate, ac de honestate, per reflexa Prohabilistarum principia.
•  
  PDF 766 Caput XXVII. Regula nona: positive dubius, in æquali hinc inde prohabilitate actionem dubiæ honestatis ponere nequit, sub prætextu, quod lex eam prohibens, si detur, non sit sufficienter promulgata.
•  
  PDF 771 Caput XXVIII. Regula decima: positive dubius, in æquali utrimque prohabilitate, ponere nequit actionem dubiæ honestatis sub prætextu quod, in ejusmodi dubio, homo sit in possessione suæ libertatis.
•  
  PDF 775 Caput XXIX. Ampliùs confutatur novitia doctrina (de possessione libertatis, in dubio de prohibitione legis) ex eo quod regula juris, In pari causa melior est conditio possidentis, non procedat in materia, subjecta potestati Reipublicæ, vel Ecclesiæ. Et ne in ea quidem universim (tametsi materia sit justitiæ) sed in ea solùm, in qua sic ipsa disposuit.
•  
  PDF 778 Caput XXX. Contraria argumenta dissolvuntur.
•  
  PDF 783 Caput XXXI. Regula undecima: positive dubius de honestate actionis, actionem, de qua dubitat, ponere nequit sub prætextu, invincibiliter tunc ignoratæ legis prohibentis.
•  
  PDF 785 Caput XXXII. De conscientia prohabili. Regula prima: non est licitum agere secundùm opinionem prohabilem de licito, dum ex adverso occurrit & concurrit opinio æque prohabilis de illicito.
•  
  PDF 786 Caput XXXIII. Regula secunda: A fortiori non est licitum agere secundum opinionem minùs prohabilem de licito, in concursu & occursu prohabilioris de illicito.
•  
  PDF 786 Caput XXXIV. Regula tertia: improbabile est, probabile quodcumque (prout communiter accipitur, & ab antiquis Probabilistis definitur) excusare à peccato.
•  
  PDF 789 Caput XXXV. Regula quarta: Prohabilismum, seu illius usum, non excusant variæ prohabilis opinionis definitiones, ad declinandam nimiæ laxitatis invidiam à Novioribus Prohabilistis excegitatæ.
•  
  PDF 793 Caput XXVI. Ex conditionibus ab accuratioribus Prohabilistis ad prohabilem opinionem requisistis, concluditur à veritate alienam esse doctrinam ipsorum, de licito usu opinionis minùs prohabilis de licito, in concursu & occursu probabilioris de illicito.
•  
  PDF 795 Caput XXXVII. Ex divinis Scripturis ostenditur nefas esse sequi opinionem prohabilem de licito, quæ (post veritatis inquisitionem) probabiliùs apparet falsa, quàm vera.
•  
  PDF 797 Caput XXXVIII. Secundò idipsum probatur exemplis eorum, quos vel Scriptura reprehendit; vel ipsa, aut probatæ historiæ redarguunt, vel pœnas dedisse referunt, neglectæ prohabilioris opinionis in rebus agendis.
•  
  PDF 799 Caput XXXIX. Ostenditur inania esse sacra testimonia, & exempla, seu ex iis argumenta, quæ pro se Adversarii proferunt.
•  
  PDF 801 Caput XL. Tertiò idem ostenditur ex sacris Canonibus, Decretis SS. Pontificum, & Conciliorum, Legibusque Civilibus
•  
  PDF 802 Caput XLI. Per Decretum Innocentii XI. de die 2. Martii 1679. subversa sunt principalia fundamenta Probabilismi, ipsque Probabilismus plurimùm enervatus.
•  
  PDF 803 Caput XLII. Inania & sophistica sunt Probabilistarum argumenta in contrarium ex dispensationibus concessis à SS. Pontificibus; necnon ex responso Urbani VIII. circa matrimonia Gentilium Paraquariæ, & Canonibus nonnullis.
•  
  PDF 809 Caput XLIII. Quarta probatio contra Probabilismum ex sanctis Doctoribus.
•  
  PDF 817 Caput XLIV. Quinta probatio ex communi doctrina mo-tertio ad decimi-sexti ferè finem.
•  
  PDF 821 Caput XLV. Sexta probatio, ex communi doctrina Canonistarum & Legistarum.
•  
  PDF 821 Caput XLVI. Septima probatio, ex communi traditione Sapientum Gentilitatis, seu Philosophorum Gentilium.
•  
  PDF 823 Caput XLVII. Octava probatio, à communi sensu omnium Communitatum, Congregationum, Tribunalium, Civitatum, Rerumpublicarum, Nationum & Regnurum.
•  
  PDF 823 Caput XLVIII. Nona probatio: quia assertio nostra longè prævalet, non solùm authoritate S. Scripturæ, Canonnum, Conciliorum, SS. Pontificum, veterumque Doctorum, usque ad finem, vel ferè finem sæculi decimi-sexti, sed & authoritate eorum, quos, post exortum, aut jam grassantem Probabilismum, divina Providentia suscitavit ad illi sese opponendum.
•  
  PDF 828 Caput XLIX. Decima probatio: quia Eminentissimi Cardinales, Pallavicinus & Aguirrius, aliique viri gravissimi, sapientissimique, Probabilismum à se aliquando desensum, omnibus hinc inde fundamentis maturiùs expensis, retractarunt, repudiarunt, abjecerunt; nostram autem doctrinam semel susceptam nullus retractavit.
•  
  PDF 831 Caput L. Undecima probatio: quia doctrinam nostram nullus Episcopus, nulla Ecclesia, ullâ umquam censurâ juridicè proscripsit; Prohabilisticam verò doctrinam, plures Archiepiscopis & Episcopi, totaque penè Ecclesia Gallicana solemni sententiâ juridice damnaverunt.
•  
  PDF 834 Caput LI. Corollarium primum contra Caramuelem, Terillum, & Bartholomæum Fibum.
•  
  PDF 835 Caput LII. Corollarium secundum contra eumdem Bartholomæum Fibum, Guillilmum le Maire, & Alexium Minez.
•  
  PDF 838 Caput LIII. Corollarium tertium. Quo ostenditur sententiæ nostræ Patronos Probabilismum non rejicere ex malevolo ac amaro in Societatem animo, neque ex affectu ad novitates, vel damnatam doctrinam.
•  
  PDF 842 Caput LIV. Assertio nostra ultimò probatur multiplici ratione. Prima est, quia quisquis agit, quod sibi, spectatis amnibus, probabiliùs apparet illicitum, contra conscientiam agit.
•  
  PDF 843 Caput LV. Secunda aßertionis nostræ ratio est quia, ad licitè operandum, necessarium est prudens & rationabile judicium de honestate operationis. Intellectus verò prudenter & rationabiliter judicare nequit honestam operationem, quæ sibi probabiliùs apparet inhonesta, quam honesta.
•  
  PDF 845 Caput LVI. Tertia ratio: quia quisquis agit, quod sibi, spectatis hinc inde argumentis, probabiliùs apparet illicitum, sive contra legem æternam, peccat formaliter contra eam, sicut & contra obedientiam, justitiam, aliasque respective virtutes morales, ac Theologicas.
•  
  PDF 849 Caput LVII. Quarta ratio assertionis nostræ est, quia in electione opinionis minùs prohabilis de licito, contra agnitam opinionem probabiliorem de illicito, non est nisi prudentia carnalis, quæ est inimica Dei.
•  
  PDF 852 Caput LVIII. Quinta ratio: qua ad licite operandum, non sufficit judicium quodcumque de licito, sed de eo certum moraliter esse oporet judicium ultimò practicum, quo humana proxime & immediate dirigitur operatio. Quam moralem certitudinem habere nequit, qui facit quod sibi probabiliùs illicitum, quàm licitum.
•  
  PDF 853 Caput LIX. Sexta ratio: quia faciens quod sibi videtur probabiliùs illicitum, non prosequitur veritatem quantùm scit & valet. Ad quod Deus, honestas, officium boni viri obligant.
•  
  PDF 854 Caput LX. Septima ratio: quia facere quod probabiliùs videtur illicitum, est contra legem divinæ amicitiæ, humanæque servitutis, & subjectionis ad Deum, tamquam supremum Dominum ac Legislatorem.
•  
  PDF 854 Caput LXI. Octava ratio: quia id est etiam contra legem christianæ prudentiæ.
•  
  PDF 856 Caput LXII. Nona ratio: quia faciens auod sibi probabiliùs videtur illicitum, coram Deo defendere nequit actionem suam, nec illam excusare, sive revera illicita sit, sive non sit.
•  
  PDF 857 Caput LXIII. Decima ratio: quia vel rationabiliter non afferitur, esse agenti licitum, in agendo, sequi opinionem minùs probabilem de licito; vel rationabiliter asseritur, esse Judici licitum, in judicando, sequi opinionem minùs probabilem de justo (cum eadem vel similis sit utriusque ratio) sed istud rationabiliter non asseritur. Ergo nec illud.
•  
  PDF 865 Caput LXIV. Undecima ratio: ab infidelitate non excusatur infidelis, non credens ductus opinione minùs probabili. Ergo à divinæ legis transgressione non excusatur fidelis, eam non servans ductus opinione minùs probabili.
•  
  PDF 866 Caput LXV. Duodecima ratio: quia doctrina quæ licitum facit usum opinionis minùs probabilis de licito, contra agnitam probabiliorem de illicito, in Christianam Ethicen, disciplinamque hurrendas inducit laxitates.
•  
  PDF 870 Caput LXVI. Decima-tertia ratio: quia doctrina de licito usu opinionis minùs probabilis, &c. viam aperit ad dicendum, cum plerisque Probabilistis, cusque esse licitum sequi probabilem aliorum opinionem, dum falsitas ipsius non est epsi vel fide, vel evidenti ratione certa. ad dicendum etiam cum Caramuele, omnem actum mihi esse licitum, quem vel fide, vel ratione evidenti, mihi non constat esse illicitum. Utrumque autem ducit in monstrosum laxitatem.
•  
  PDF 871 Caput LXVII. Decima quarta ratio: quia doctrina illa inutile vel parum necessarium reddit, & languescere facit studium Theologiæ Moralis.
•  
  PDF 873 Caput LXVIII. Decima-quinta ratio: quia doctrina illa tollit studium orandi pro obtinenda cognitione veritatis, notitiaque divinæ legis.
•  
  PDF 873 Caput LXIX. Decima sexta ratio: quia doctrina illa nata est infinitis bellis, dissidiisque, totum turbare mundum, per latissimum probabilitatis usum.
•  
  PDF 874 Caput LXX. Decima-septima ratio: quia doctrina illa Regibus, Principibus, Superioribus omnibus, religiosæque obedientiæ exitiosa est.
•  
  PDF 875 Caput LXXI. Decima-octava ratio: quia doctrina illa pariter pariter exitiosa est toti Ecclesiæ, Ecclesiasticisque, legibus, atque libertatibus, & immunitatibus.
•  
  PDF 876 Caput LXXII. Decima-nona ratio: quia doctrina illa intolerandam tribuit securitatem 1. in horis recitandis. 2. intolerandam licentiam in opinionibus pro libitu practicè variandis, sicut & 3. in defendendis contra Judices criminosis. Et 4. authorizandis opinionibus scandalosis.
•  
  PDF 879 Caput LXXIII. Antonii Terilli, aliorumque Probabilistarum argumenta, post debitum examen levissima & in præcipitium eucentia inveniuntur.
•  
  PDF 879 Caput LXXIV. Prima ratio Terilli levis esse demonstratur.
•  
  PDF 881 Caput LXXV. Ostenditur, secundam, tertiam, quartam, nonam, & decimam quartam rationem Terilli levissimæ esse arinaturæ. atque in præcipitium ducere.
•  
  PDF 882 Caput LXXVI. Idem ostenditur de quint, sexta, & octava ratione ejusdem.
•  
  PDF 883 Caput LXXVII. Idem multipliciter ostenditur de ratione septima.
•  
  PDF 887 Caput LXXVIII. Ideem judicium fertur de decima, undecima, dupdecima, & decima-tertia ratione Terilli.
•  
  PDF 889 Caput LXXIX. Ostenditur postremas rationes Terilli, scilicet decimam-septimam, & decimam-octavam, nec magis solidas, nec magis securas esse.
•  
  PDF 892 Caput LXXX. Idem demonstratur de alia (si tamen alia) ratione, quam Terillus prosert q. 47. n. 15. necnon de rationibus Medinæ, Sanchez, Bassæi, Spinnulæ, Moyæ, aliorumque Probabilistarum.
•  
  PDF 894 Caput LXXXI. Regula duodecima: ne probabiliorum quidem opinionum usus indistinctè licitus est.
•  
  PDF 895 Caput XXXII. Regula decima-tertia: ne quidem licitum est, saltem in materia legis divinæ & naturalis, probabiliorem sequi opinionem licito, quando probabilioratis ipsius non est tanta, ut abstergat probabile periculum violandæ legis. Quod non abstergit, quamdiu opinio de illicito retinere cognoscitur aliquid veræ probabilitatis, quamlibet tenuis, in cujus praxi nullum sit periculum.
•  
  PDF 902 Caput LXXXIII. Regula decima-quarta: nulla opinio falsa, legi naturali contraria, ipsius in praxi sequacem ex toto excusat à peccato contra legem, tametsi excuset à peccato contra conscientiam, dum post debitum examen apparet ipsi adeo vera, ut opposita non videatur probabilis.
•  
  PDF 910 Caput LXXXIV. Regula decima-quinta, exponens, quænam è diversis opinionibus circa quæstiones morales eliganda sit.
•  
  PDF 915 Caput LXXXV. Respondetur argumentis Probabilioristarum, & imprimis duobus prioribus petitis à consensu & usu omnium, etiam SS. Patrum, & Theologorum.
•  
  PDF 918 Solvitur tertium & quartum argumentum, seu Achilles Adversariorum.
•  
  PDF 920 Caput LXXXVII. Diluitur quintum, sextum, septimum, actavum, & nonum argumentum.
•  
  PDF 921 Caput LXXXVIII. Diluitur argumentum decimum, undecimum, duodecimum, & decimum-tertium.
•  
  PDF 924 Caput LXXXIX. Trium postremorum argumentorum imbecillitas ostenditur.
•  
  PDF 925 Caput XC. Reflexio salutaris ad proximæ dicta.
•  
  PDF 926 Caput XCI. Varia ex præmissis Corallaria derivantur. Primum: Illicitum est in Sacramentis conficiendis, relicta vi1a certâ (dum supperis) extra casum necessitatis sequi opinionem probabilem, vel etiam probabiliorem de eorum valore, etiam probabiliorem de eorum valore, etiam ubi non periclitatur salus proximi, sed solùm valor Sacramenti.
•  
  PDF 927 Caput XCII. Sacumdum Corollarium: Non est licitum scienter, extra casum necessitatis, absolvere pœnitentem, solùm formidolosè attritum.
•  
  PDF 927 Caput XCIII. Corollarium tertium: Extra casum necessitatis non est licitum Confessario pœnitentem absolvere secundùm opinionem incertam & probabilem dumtaxat de sua jurisdictione; nec pœnitenti licitum est tali Confessario peccata sua consiteri. Nisi ipsi faveat error communis, titulusque coralatus proveniens à legitimo Superiore.
•  
  PDF 930 Caput XCIV. Corollarium quartum: Sacerdos, conscius peccati mortalis, debet potiùs celebrare contritus, quàm ei consiteri, qui nonnisi probabilem, & incertam habet jurisdictionem.
•  
  PDF 930 Caput XCV. Corollarium quintum: Non est licitum sequi quamlibet opinionem repertam in Authore juniore, licèt approbato, etiam dum non constat opinionem illam condemnatam esse à Sede Apostolica, ut improbabilem.
•  
  PDF 932 Caput XCVI. Corollarium sextum: Theologo non lecet ex pinione unius vel plurium, quam falsam putat minùsve probabilem, in favorem carnalis libertatis consilium dare.
•  
  PDF 933 Caput XCVII. Corollarium septimum: Eos Spiritus sanctus meritò reprehendit, pœnaque cætatis castigat, qui varios adeunt Doctores, usque cupiditati indulgentem.
•  
  PDF 933 Caput XCVIII. Colorralium actavum: Varia dicta Veterum, de benignitate in consiliis sectanda, nec facilè condemnando aliquid de mortali, perperàm à variis Recentioribus intelliguntur.
•  
  PDF  Leerseiten
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Back cover
•  
  PDF  Spine
•  
  PDF  Vorderschnitt
•  
  PDF Tomus Secundus. De Externis Regulis Amoris Et Morum, Legibus Utique, ac Praeceptis Virtutum Theologicarum, & Cardinalium, necnon Decalogi & Ecclesiae
•  
  PDF  Front cover
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Title page
•  
  PDF  Table of contents
•  
  PDF  Religiosissimis Patribus Abbati, Priori, Cæterisq. Monachis sanctissimi Monasterii Aureæ Valiis.
•  
  PDF  Index Librorum Et Capitum Tomi Secundi.
•  
  PDF 1 Liber Primus. Amor Legibus Obtemperans, sive de Legibus ac Præceptis.
•  
  PDF 1 Caput I. Legis definitio ac divisio.
•  
  PDF 2 Caput II. Tametsi lex æterna proprie non habeat rationem legis, nisi respectu creaturæ rationalis; omnes tamen creaturæ eatenùs illi subjiciuntur, quatenùs omnes ab ea diriguntur, & gubernantur.
•  
  PDF 3 Caput III. Lex naturalis prorsus immutabilis est, indispensabilisque.
•  
  PDF 5 Caput IV. Lex humana, tametsi esse debeat justa, & possibilis observatu, in dubio num justa sit, observanda est.
•  
  PDF 6 Caput V. Leges humanæ in singulis Provinciis, utplurimùm non obligant, nisi in iis solemniter promulgatæ.
•  
  PDF 9 Caput VI. Factâ debitâ promulgatione legis ecclesiasticæ, vis ipsius à populi acceptatione non pendet; ideòque peccat populus, absque justa causa eam non acceptans. Censetur tamen Ecclesia in ejus suspensionem, vel revocationem consentire, si invalescente contrario usu, id sciens, observantiam non urgeat.
•  
  PDF 10 Caput VII. Legum civilium, sicut & potestatis civilis finis intrinsecus & primarius non est sola externa politia, sed (mediatè saltem) est subditorum vita bona, felicitasque æterna.
•  
  PDF 12 Caput VIII. Dignitati potestatis ac legis ecclesiasticæ non satis consulit opinio, quæ ponit finem istius potestatis ac legis, in materia sibi propria (id est nec naturalis, nec divini juris) esse solam externam politiam ecclesiasticam.
•  
  PDF 13 Caput IX. Omnis humana lex, propriè dicta, sive ecclesiastica, sive civilis, etiamsi id non exprimat, obligat in conscientia.
•  
  PDF 15 Caput X. Satisfit objectionibus.
•  
  PDF 16 Caput XI. Occasione quartæ objectionis, specialiter agitur de legibus pœnalibus.
•  
  PDF 18 Caput XII. Etiam monetariæ, & tributariæ leges in conscientia obligant.
•  
  PDF 20 Caput XIII. Omnis lex in conscientia obligans, obligat sub culpa veniali, vel mortali.
•  
  PDF 21 Caput XIV. Leges humanæ, tam civiles, quàm exxlesiasticæ, in materia gravi, per se obligant sub culpa mortali; in levi, sub veniali.
•  
  PDF 23 Caput XV. Lex ecclesiastica indirectè obligare potest, & de facto obligat ad actus internos.
•  
  PDF 24 Caput XVI. Valdè probabile est, lege purè ecclesiasticâ, etiam directè præcipi, & prohiberi posse actus internos.
•  
  PDF 26 Caput XVII. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 27 Caput XVIII. Ad satisfaciendum legi, vel præcepto Ecclesiæ, non requiritur voluntas expressa ei satisfaciendi; sed sufficit interpretativa.
•  
  PDF 27 Caput XIX. Unico actu satisfieri potest pluribus præceptis, eodem tempore concurrentibus, dum super eundem actum cadunt; secùs dum cadunt super diversos actus.
•  
  PDF 28 Caput XX. Uno eodemque tempore, per plures actus non incompatibiles, satisfieri potest pluribus præceptis, non affixis diversis temporibus.
•  
  PDF 29 Caput XXI. Quemadmodùm uno eodemque tempore satisfieri nequit pluribus præceptis, diversis temporibus affixis; ita nec pluribus partibus ejusdem præcepti, diversi temporibus affixis, quando scilicet præcepto illo præcipitur totum aliquid successivum. Nec proinde satisfacit præcepto Ecclesiæ, de audiendo Sacro, qui duas, vel plures ejus partes simul à diversis celebrantibus audit.
•  
  PDF 29 Caput XXII. Deobligatus, ob impotentiam, à toto opere præcepto, non eo ipso deobligatus est à parte, etiam minori, ad quam est potens, si præceptum sit de re divisibili, terminusque potentiæ, & impotentiæ non sit incertus, & ambiguus.
•  
  PDF 30 Caput XXIII. Legislator, etiam supremus, in gravi materia, sibi non indecora, legibus à se latis, quoad vim directivam, (non quoad coactivam) tenetur sub mortali se conformare.
•  
  PDF 31 Caput XXIV. Clerici tenentur legibus civilibus, quæ non repugnant officio clericali. A legibus tamen gabellarum, tributorum, & vectigalium ipsi & Religiosi sunt exempti.
•  
  PDF 31 Caput XXV. Diœcesanis legibus, non solùm quoad Festa indicta, sed & quoad jejunia, publicas preces, & similia, Regulares exempti se conformare tenentur, in omni materia, in qua non sunt exempti.
•  
  PDF 32 Caput XXVI. Peregrini legibus particularibus locorum extraneorum, per quæ transeunt, vinciuntur, à patriis interim exempti.
•  
  PDF 33 Caput XXVII. Recedens è patrio loco, ubi Festi vel jejunii lex viget, licèt ante meridiem perventurus ad locum, ubi non viget, ante discessum tenetur audire Sacrum, si possit, & prævideat se alibi non auditurum: nec ante discessum licitè sumit carnes, jentaculum, nisi aliunde excusetur.
•  
  PDF 35 Caput XXVIII. A lege Festi, jejunii, &C non solvitur incola loci, ubi lex illa viget, qui solâ causâ eam subterfugiendi, excurrit in locum, ubi non viget.
•  
  PDF 37 Caput XXIX. Ecclesiasticis legibus non subjicintur infideles, nec pueri nondum ratione utentes, nec perpetuo amentes.
•  
  PDF 38 Caput XXX. Humanæ legis obligatio tribus præcipuè modis cessat.
•  
  PDF 38 Caput XXXI. Finis legis latæ in bonum generale Communitatis, vel ad removendum malum, seu periculum aliàs imminens multis de Communitate, nunquam cessat in particulari, nisi cessat in communi. Infundata proinde est opinio plurium Recentiorum, quod lex cesset in particulari, cessante fine legis in particulari, quodque leges in præsumptione funtticulariter falsa est præsumptio.
•  
  PDF 39 Caput XXXII. Consuetudo rationalibus, & legitimè præscripta, legi derogat humanæ, tamesti nulla consuetudo derogare possit legi naturali, vel divinæ.
•  
  PDF 41 Caput XXXIII. Legitima dispensatione relaxatur obligatio legis humanæ, non naturalis.
•  
  PDF 41 Caput XXXIV. Ad legitimam humanæ legis dispensationem duo requiruntur, ut scilicet procedat ab habente potestatem, & adsit rationabilis causa dispensandi.
•  
  PDF 45 Caput XXXV. Subticentia veri, aut expressio falsi, dispensationem reddit subreptitiam, vel de subreptione suspectam, quotiescumque casus prpositus cum subticentia comprehendi casum, prout reverà se habet, tametsi Pontifex, casûs(ut se habet) veritate expressa, falsitateque omissa, equidem dispensasset.
•  
  PDF 46 Caput XXXVI. Casus notabiles ex dictis superiori capite deciduntur.
•  
  PDF 49 Caput XXXVII. Etiam per privilegium humanæ legis obligatio relaxatur.
•  
  PDF 50 Caput XXXVIII. Acquisitio & amissio privilegii.
•  
  PDF 54 Caput XXXIX. Privilegia Religiosorum Mendicantium, mutuaque eorum communicatio.
•  
  PDF 55 Caput XL. Ejusdem communicationis explicatio. Ubi de communicatione Indulgentiarum.
•  
  PDF 58 Caput XLI. Mendicantes per Apostolica privilegia exempti sunt à jurisdictione Episcoporum, sicut & ipsorum Ecclesiæ, Oratoria, & loca, Domus, Conventus & bona.
•  
  PDF 60 Caput XLII. Varii casus, in quibus Regulares, etiam Mendicantes, Episcopis obedire tenentur.
•  
  PDF 64 Caput XLIII. Religiosi Mendicantes, sicut & cæteri Ecclesiastici, tam in civilibus, quàm in criminalibus, exempti sunt à Judicum Laicorum potestate, sicut & à tributis, vectigalibus, & gabellis per Laicos impositis.
•  
  PDF 89 Caput XLIV. Mendicantes, eorumque bona, per Apostolica privilegia eximuntur à decimis solvendis.
•  
  PDF 91 Liber Secundus. De Præceptis Theologicarum Virtutum.
•  
  PDF 91 Pars Prima. Amor Fidelis.
•  
  PDF 91 Caput I. Fidei definitio, præstania, objectum.
•  
  PDF 92 Caput II. Ad fidem internam necessarius est pius affectus voluntatis erga prinam Veritatem, seu Dei revelantis authoritatem.
•  
  PDF 93 Caput III. Fides interna actualis adultis omnibus, in peccato existentibus, necessitate medii in re, & non solùm in voto, necessaria est ad justificationem.
•  
  PDF 98 Caput IV. Fides actualis interna omnibus ratione utentibus, etiam in infantia baptizatis, necessitate medii simpliciter necessaria est ad salutem.
•  
  PDF 108 Caput V. Post promulgationem Evangelii, omnibus ratione utentibus, necessitate medii simpliciter necessaria est fides explicita Dei existentis, & remuneratoris.
•  
  PDF 108 Caput VI. Omnibus ratione utentibus, eadem necessitate (post Evangelium promulgatum) ad justificationem, & salutem, necessaria est fides explicita Christi, seu incarnationis, & SS. Trinitatis.
•  
  PDF 115 Caput VII. Necessitas actûs fidei in accedentibus ad Sacramentum Pœnitentiæ.
•  
  PDF 115 Caput VIII. Christianæ fidei ac doctrinæ capita credenda, & scienda necessitate præcepti.
•  
  PDF 117 Caput IX. De fidei actu datur speciale præceptum, ratione sui pbligans, non semel dumtaxat in vita, sed frequenter.
•  
  PDF 118 Caput X. Sufficiens fidei propositio requiritur ad obligationem credendi, utpote necessaria ad prudentem assensum.
•  
  PDF 120 Caput XI. Explicatur quænam sit sufficiens fidei propositio.
•  
  PDF 123 Caput XII. Ultra præceptum fidei internæ, duplex datur præceptum illius, certis in circumstantiis, exteriûsconfitendæ.
•  
  PDF 125 Caput XIII. Circumstantiæ, seu casus, in quibus obligat præceptum confessionis fidei.
•  
  PDF 127 Caput XIV. Confessio fidei, in casibus antedictis, fieri debet absque ulla æquivocatione, contrariavè Religionis simulatione.
•  
  PDF 129 Caput XV. Casus, in quibus censetur, vel non censetur quis fidem negare.
•  
  PDF 132 Caput XVI. Non solùm graviter, & valdè graviter peccatur, coram infidelibus Christum erubescendo in materia fidei; sed & coram Catholicis ipsum erubescendo in materia morum.
•  
  PDF 134 Caput XVII. Infidelitas, tresque ejus spevies explicantur.
•  
  PDF 136 Caput XVIII. Definitio hæreseos, gravitas malitiæ ipsus, & requisita ad formalem hæresim.
•  
  PDF 139 Caput XIX. Pœna hæreticorum.
•  
  PDF 139 Caput XX. Hæreticorum libri prohibiti.
•  
  PDF 142 Caput XXI. Prohibita cum hæreticis communicatio, deque rebus fidei disputatio.
•  
  PDF 142 Caput XXII. Unumquemque in sua religione salvari posse, falsissimum est.
•  
  PDF 144 Caput XXIII. Extra Catholicam, seu Romanam Ecclesiam, non est salus.
•  
  PDF 145 Caput XXIV. Modus quo Athei, qui nullam fidem & religionem agnoscunt, ad fidem perducendi sunt.
•  
  PDF 146 Caput XXV. Modus quo prædicti, simulque Pagani, & Judæi perducendi sunt ad Religionem Christianam.
•  
  PDF 149 Caput XXVI. Modus quo hæretici convertendi sunt ad Religionem Catholicam, seu Romanam.
•  
  PDF 149 Caput XXVII. Romana Religionis, seu Ecclesiæ veritas ostenditur, ex eo quod habeat notas veræ Religionis, manifestaque signa crebilitatis.
•  
  PDF 154 Caput XXVIII. Romanæ Ecclesiæ, seu Religionis veritatem ampliùs demonstrant antiquitas ipsius, indefectibilitas, seu duratio indeficiens, & gloria miraculorum.
•  
  PDF 156 Caput XXIX. Nulla Religio, nisi Romana, manifesta habet indicta credibilitatis; imo omnis alia Religio manifesta habet incredibilitatis argumenta. Quod omprimis ostenditur de Paganismo, Mahumetismo, & Judaismo.
•  
  PDF 156 Caput XXX. Idem ostenditur de Lutheranismo, Calvinismo, &c.
•  
  PDF 161 Caput XXXI. Uberiùs ostenditur, doctrinam Lutheranam, & Calvinianam esse anti-evangelicam, nec esse unam, sanctam, Catholicam, & Apostolicam.
•  
  PDF 164 Caput XXXII. Incredibilitas sectæ Lutheranæ, Calvinianæ, &c. copiosiùs demonstratur ex eo quod Lutherani, Calviniani, &c. nullam habeant fixam fidei suæ regulam.
•  
  PDF 166 Caput XXXIII. Responsiones sectariorum confutantur, signanter privatus Calvinistarum spiritus.
•  
  PDF 171 Caput XXXIV. Sola Ecclesia Romana habet infallibilem fidei regulam: sola proinde vera.
•  
  PDF 171 Caput XXXV. S. Scriptura, licèt non sola, est infallibilis fidei regula.
•  
  PDF 176 Caput XXXVI. Ostenditur, solam Scripturam sacram non esse infallibilem fidei regulam; sed etiam traditionem esse talem.
•  
  PDF 178 Caput XXXVII. Ad terminandas fidei controversias, ultra Scripturam & traditiones, necessaria est regula animata, seu animatus Judex controversiarum illarum.
•  
  PDF 179 Caput XXXVIII. Sicut Ecclesia, sic Judex controversiarum fidei, visibilis esse debet.
•  
  PDF 180 Caput XXXIX. Ecclesiæ quoque Caput visibile esse debet.
•  
  PDF 180 Caput XL. Concilium Generale, simul cum Romano Pontifice spectatum, vel ab ipso confirmatum, est visibilis, infallibilisque Judex controversiarum fidei & morum.
•  
  PDF 180 Caput XLI. Romanus etiam Pontifex, cum Ecclesia Romana, absque Generali Concilio, & antequam ipsi Ecclesiæ universalis consensus accedat, visibilis, infallibilisque Judex controversiarum fidei & morum.
•  
  PDF 194 Caput XLII. Ex Scriptura & traditione demonstratur, S. Petrum, Petrique in Romano Pontificatu successores, esse Generales Christi Vicarios, ab ipso cum plenitudine potestatis immediate institutos.
•  
  PDF 196 Caput XLIII. Ex Ecriptura, traditione, & ratione demonstratur, S. Petrum, & quemlibet successorem ipsius, esse supremum totius Ecclesiæ Monarcham.
•  
  PDF 200 Caput XLIV. Ex Scriptura, & traditione demonstratur, S. Petrum, & quemlibet Petri successorem, esse Caput, Pastorem, Pontificem, Rectorem, Magistrum, & Judicem Ecclesiæ universalis, etiam in Concilio Generali congregatæ.
•  
  PDF 211 Caput XLV. Argumenta, quæ adversus hactenùs dicta objiciuntur, invalida esse ostenduntur.
•  
  PDF 215 Liber Tertius. Amor Sperans.
•  
  PDF 215 Caput I. Spei theologicæ definitio & objectum.
•  
  PDF 216 Caput II. Spei à charitate discrimen.
•  
  PDF 223 Caput III. Spei à charitate discrimen explicatur.
•  
  PDF 224 Caput IV. Spei Christianæ certitudo absque salutis securitate.
•  
  PDF 224 Caput V. Spes Christiana nec in hæreticis, nec in damnatis, nec in beatis reperitur; bene in animabus Purgatorii, & Catholicis viatpribus, etiam impiis.
•  
  PDF 224 Caput VI. Spei præceptum ac necessitas.
•  
  PDF 225 Caput VII. Contra spem peccatur excessu, per præsumptionem; sed longe frequentiùs per illlam, quàm per istam.
•  
  PDF 227 Liber Quartus. Amor Charitativus.
•  
  PDF 227 Caput I. Charitatis definitio, objectum, præstantia.
•  
  PDF 228 Caput II. Charitatis supernaturalitas.
•  
  PDF 228 Caput III. Charitatis actus, seu affectus, & non solùm effectus, omnibus ratione utentibus necessarius est necessitate medii ad salutem.
•  
  PDF 229 Caput IV. Charitatis actus, seu affectus , iisdem necessarius est necessitate præcepti.
•  
  PDF 230 Caput V. Exorbitantes sententiæ circa tempus quo divinæ dilectionis præceptum obligat.
•  
  PDF 231 Caput VI. Designantur tempora, quibus obligat primum mandatum.
•  
  PDF 236 Caput VII. Momentosa observatione roboratur asserta obligatio primi maximique mandati.
•  
  PDF 237 Caput VIII. Infundata non est opinio Theologorum, asserentium divini amoris actum ex debito exercendum, 1°. singulis Dominicis ac Festis. 2°. quando adultis suscipit Baptismi, Pœnitentiæ, Eucharistiæ Sacramentum. 3°. quoties gravis tentatio nobis periculum injicit, ne separemur à charitate Christi. 4°. quoties deponendus est affectus ad mortale peccatum; quoties proinde offerre volumus Missæ sacrificium, vel Missam audire; quoties Deum peculiariter colere debemus aut volumus. 5°. quoties insigne ...
•  
  PDF 239 Caput IX. Contra primum mandatum est, aliâ re frui velle, præter Deum.
•  
  PDF 240 Caput X. Hæresis est, illusioque pessima dæmonis, quòd habens amorem Dei purissimum (qualem habere se jactant Quietistæ) sollicitus esse non debeat de custodia mandatorum Dei & Ecclesiæ; nec de oratione, seu precatione; nec de frequentia Sacramentorum; nec de impugnatione tentationum; nec de exercitio jejuniorum, aliarumque carnis mortificationum; nec curare usum imaginum & indulgentiarum; quodque à cæterarum virtutum exercitio abstinere debeat, qui Deum amat.
•  
  PDF 241 Caput XI. Deus super omnia diligendus est, non solùm objective & appretiativè, sed & intensivè, non intensione affectûs sensitivi, sed affectûs rationalis.
•  
  PDF 245 Caput XII. Dilectione charitatis, etiam formali & internâ, post Deum jubemur diligere proximum.
•  
  PDF 247 Caput XIII. Ordo in charitate Dei & proximi servandus.
•  
  PDF 248 Caput XIV. Amoris benefactivi ordine tenemur magis diligere nosipsos, quoad animam, bona spiritualia, vitam corporalem, corporali vitæ proximi comparatam, quàm proximum; secùs quoad temporalia bona, ad quorum conservationem præcepto non tenemur.
•  
  PDF 250 Caput XV. Unisquisque tenetur propriam vitam corporalem exponere pro æterna proximi salute, in extrema necessitate, si alius non adsit, qui possit & velit ipsi succurrere.
•  
  PDF 253 Caput XVI. Exponitur præceptum dilectionis inimicorum.
•  
  PDF 256 Caput XVII. Mundanorum hominum excusationes & argumenta contra assertam obligationem confutantur.
•  
  PDF 257 Caput XVIII. Exteriora condonationis signa inimico veniam legitimè petenti, etiam statim post acceptam injuriam, privatus quique exhibere tenetur; tamesti non prohibeatur apud Judicem agere pro satisfactione damni in fama, honore, vel fortunæ bonis, siquod ultra offensam acceperit: nisi damnificator satisfactionem prudentum arbitrio sufficientem amicabiliter facere paratus sit.
•  
  PDF 261 Caput XIX. Propris illicitum est proximo cuicumque optare malum, ut inde nobis obveniat bonum proximi malo postponendum.
•  
  PDF 263 Caput XX. Peccatoribus & inimicis licitum est optare aliqua temporalia mala, ut corrigantur.
•  
  PDF 263 Caput XXI. Sensus verborum Salvatoris Matth. 5. Si ergo offers munus tuum ad altare, & ibi recordatus fueris, quia frater tuus habet aliquid adversum te, relinque ibi munus tuum ante altare, & vade priùs reconciliari tuo; tunc veniens offeres munus tuum.
•  
  PDF 264 Caput XXII. Eleëmosynæ erogandæ præceptum.
•  
  PDF 265 Caput XXIII. Erogandæ eleëmosynæ obligatio, etiam sub mortali, longè frequentior est quàm aliqui putent.
•  
  PDF 268 Caput XXIV. Prorsus à veritate devia est damnata illa propositio: Vix in sæcularibus invenies, etiam in Regibus, superfluum statui; sicut & ratio in qua eam fundant Defensores illius: quia scilicet superfluum non est quod servatur ad augendum statum suum vel suorum, sive ad comparandum sibi vel suis altiorem statum.
•  
  PDF 270 Caput XXV. Corollaria momentosa ex dictis cap. 23. & 24.
•  
  PDF 272 Caput XXVI. Certum est, in extrema necessitate unicuique præceptam esse eleëmosynam de superfluis ad vitam, tametsi necessariis ad statûs splendorem, seu decentiam.
•  
  PDF 273 Caput XXVII. In gravi necessitate, tametsi illicitum sit alienum invito domino surripere; dives tamen tenetur sub mortali proximo succurrere, etiam diminuendo aliquid de spiendore statûs sui, si necesse sit, dummodo decentia statûs per hoc enormiter non lædatur.
•  
  PDF 273 Caput XXVIII. In communi pauperum necessitate danda est de superfluis ad decentiam statûs eleëmosyna, non necessario huic vel illi determinate, sed aliquibus indeterminate.
•  
  PDF 276 Caput XXIX. Ecclesiastici beneficiati cæteris strictiùs tenentur ad superflua beneficiorum in pauperes, vel alias pias causas, eroganda, nec de iis in usus profanos, vel in consanquineos suos, non pauperes, disponere possunt.
•  
  PDF 278 Caput XXX. Occurritur argumentis in contrarium, casusque notabiles resolvuntur.
•  
  PDF 284 Caput XXXI. Eleëmosynæ præcepto non satisfit, proximi necessitatem (dum simpliciter est pauper) sublevando per mutuum.
•  
  PDF 285 Caput XXXII. Uxor, absque expresso mariti consensu, non potest de dote, bonisque communibus, facere eleëmosynas magnas, quibus familia valde incommodaretur, saltem extra proximi necessitatem extremam.
•  
  PDF 286 Caput XXXIII. Non sola corporalis eleëmosyna præcepta est, verùm & spiritualis, signanter correctio fraterna.
•  
  PDF 286 Caput XXXIV. Declaratur quando facienda sit correctio.
•  
  PDF 290 Caput XXXV. Modus faciendæ correctionis, ut vere fraterna sit & proficua.
•  
  PDF 291 Caput XXXVI. Obligatio æquo qnimo correctionem accipiendi.
•  
  PDF 292 Caput XXXVII. Ipsi quoque Superiores subinde ab inferioribus, cum omni reverentia, modestia, & humilitate corrigendi sunt.
•  
  PDF 292 Caput XXXVIII. Quando delictum fratris est occultum, non Communitati nocivum, nec cedens in grave tertii detrimentum, spesque est emendationis ipsius per monitionem secretam, necessario servandus est Evangelicus ordo, saltem extra Religiosum Institutum, cujus professores renuntiant juri, quod habent ad propriam famam.
•  
  PDF 295 Caput XXXIX. Evangelicum fraternæ correctionis ordinem pro solis sæcularibus, seu vitam communem ducentibus, Salvator non præscripsit; sed & pro religiosam vitam profitentibus.
•  
  PDF 297 Caput XL. Quid agere possit, vel non possit Superior, vi simplicis denuntiationis sibi immediatè factæ ut patri.
•  
  PDF 298 Caput XLI. Vitia charitati opposita recensentur, describunturque, scilicet odium, invidia, acedia, discordia, contentio, rixa, bellum, duellum, seditio, scandalum.
•  
  PDF 300 Caput XLII. Duelli malitia ostenditur.
•  
  PDF 301 Caput XLIII. Requisita ad justitiam belli.
•  
  PDF 303 Caput XLIV. Peccata, quæ utplurimùm committuntur in bello.
•  
  PDF 304 Caput XLV. Definitio, divisio, & malitia scandali.
•  
  PDF 306 Caput XLVI. Ad vitandum scandalum pharisaicum, nulla bona, seu spiritualia, seu temporalia, dimittenda sunt: licèt, ad vitandum scandalum pusillorum, aliquando dimittenda sint bona temporalia; imò & spiritualia vel occultanda, vel differenda, si ad salutem non sint necessaria.
•  
  PDF 307 Caput XLVII. reflexio ad dicta capite præcedenti, & inde deducta gravitas malitiæ scandali, v. g. provenientis ex ornatu mulierum, ad lasciviam provocante.
•  
  PDF 309 Caput XLVIII. Probabiliter aliquando tenemur prætermittere ea quæaliàs sunt juris naturalis affirmativi, vel juris positivi, divini, & humani, ad vitandum scandalum pusillorum.
•  
  PDF 310 Caput XLIX. Variorum casuum resolutio ex præmissis.
•  
  PDF 312 Caput L. Solvuntur objectiones, simulque varii deciduntur casus præcedentibus affines.
•  
  PDF 317 Liber Quintus Præliminaris ad Præcepta Virtutum Cardinalium.
•  
  PDF 317 Caput unicum. De natura Virtutum in genere.
•  
  PDF 320 Liber Sextus. Amor Prudens. In quo agitur de Prudentia, Virtutibusque ei annexis.
•  
  PDF 320 Caput I. Prudentiæ natura, & præstantia.
•  
  PDF 321 Caput II. Partes integrales prudentiæ.
•  
  PDF 322 Caput III. Partes potentiales prudentiæ.
•  
  PDF 322 Caput IV. Vitia prudentiæ opposita per defectum.
•  
  PDF 323 Caput V. Vitia prudentiæ opposita per excessum.
•  
  PDF 324 Liber Septimus. Amor Fortis.
•  
  PDF 324 Caput I. Fortitudinis duplex acceptio & officium.
•  
  PDF 324 Caput II. Martyrium adultorum est actus heroicus fortitudinis.
•  
  PDF 325 Caput III. Requisita ad rationem martyrii.
•  
  PDF 325 Caput IV. Requisita in peccatore dispositio, ut martyrium ipsi prosit ad salutem.
•  
  PDF 328 Caput V. Martyrio ultrò se offerre, citra specialem S. Spiritûs inspirationem, & seclusis certis circumstantiis, non licet.
•  
  PDF 329 Caput VI. Virtutes fortitudini annexæ.
•  
  PDF 331 Liber Octavus. Amor Temperans, sive de Temperantia.
•  
  PDF 332 Caput I. Temperantiæ definitio, officium, & vitia opposita.
•  
  PDF 333 Caput II. Temperantiæ partes velut integrantes.
•  
  PDF 333 Caput III. Partes subjectivæ, seu species temperantiæ.
•  
  PDF 334 Caput IV. Obligatio & excellentia castitais.
•  
  PDF 335 Caput V. Castitatis impedimenta, eorumque remedia.
•  
  PDF 337 Caput VI. Encomia & prærogativæ castitatis virginalis.
•  
  PDF 339 Caput VII. Specialiter observanda circa intemperantiam in cibo & potu.
•  
  PDF 342 Caput VIII. Partes potentiales temperantiæ, seu virtutes ipsi annexæ.
•  
  PDF 351 Liber Nonus. Amor Justus, sive de Jure & Justitia.
•  
  PDF 352 Caput I. Justitiæ definitio ac divisio.
•  
  PDF 354 Caput II. Definitio ac divisio juris, quod est objectum justitiæ.
•  
  PDF 355 Caput III. Definitio ac divisio dominii.
•  
  PDF 356 Caput IV. Dominium perfectum, seu in solidum, penes duos, in eamdem rem simul esse nequit.
•  
  PDF 356 Caput V. Separabilitas usûs à dominio in rebus unico usu consumptibilibus.
•  
  PDF 359 Caput VI. Subjectum & objectum dominii.
•  
  PDF 360 Caput VII. Error est mundanorum hominum, divinæ Scripturæ, ac sanctorum Patrum Theologiæ contrarius, putare usque adeo absolutum, illimitatumque esse divitum dominium in ea quæ superfluunt convenienti sustentationi familiæ & statûs sui, ut ipsis licitim sit divitias sine termino appetere, in statûs sui augmentum congregare, & in quoscumque usus pro libitu expendere.
•  
  PDF 361 Caput VIII. Requisita ad acquisitionem dominii.
•  
  PDF 362 Caput IX. Thesauri, seclusá lege positivâ, toti cedunt inventori; sed aliter legibus civilibus dispositum est.
•  
  PDF 363 Caput X. Bona derelicta fiunt primo occupantis: secùs bona vacanta, & incerta.
•  
  PDF 366 Caput XI. Bona, quæ sub alterius dominio fuerunt, per legitimam præscriptionem in bona conscientia acquiruntur præscribenti.
•  
  PDF 373 Caput XII. Casus, in quibus conceditur restitutio in integrum, non obstante præscriptione.
•  
  PDF 373 Caput XIII. Declaratur alius dominium ad legitimum contractum.
•  
  PDF 374 Caput XIV. Conditiones requisitæ ad legitimum contractum.
•  
  PDF 376 Caput XV. Contractus gravi metu injustè incusso initi, non sunt generaliter invalidi, sive jure naturali, sive positivo.
•  
  PDF 377 Caput XVI. Appendix, de votis ex metu factis.
•  
  PDF 378 Caput XVII. Contractus de se prorsus invalidi, sive jure naturæ, sive positivo, eos irritos decernente, non firmantur juramento; secùs si de se non sint prorsus invalidi, sed naturalem saltem pariant obligationem.
•  
  PDF 380 Caput XVIII. Aliqui contractus facti sine solemnitate à jure requisita pariunt, aliqui non pariunt obligationem naturalem in foro conscientiæ.
•  
  PDF 381 Caput XIX. Transitus à contractibus in genere ad solemniores ejus species.
•  
  PDF 381 Caput XX. Definitio, & divisio mutui.
•  
  PDF 381 Caput XXI. Obligationes mutuatoris & mutuatarii.
•  
  PDF 382 Caput XXII. Divisiones mutui.
•  
  PDF 383 Caput XXIII. Usuræ definitio ac divisio.
•  
  PDF 384 Caput XXIV. Ad usuram necesse non est, quod lucrum ex mutuo exigatur, tamquam debitum ex pacto, sive ex justitia.
•  
  PDF 385 Caput XXV. Usurarium est lucrum, quod vere intenditur ex mutuo, sive mediate, sive immediate ex eo intendatur.
•  
  PDF 387 Caput XXVI. Exempla alia usuræ, tum apertæ, tum palliatæ.
•  
  PDF 393 Caput XXVII. Usuram jure naturali, divino, & ecclesiastico prohibitam esse, contra Græcorum, & Caroli Molinæi errorem ostenditur.
•  
  PDF 396 Caput XXVIII. Probabile non est, aliquid supra sortem exigi posse, titulo obligationis non repetendi sortem ante certum tempus, v. g. ante annum.
•  
  PDF 398 Caput XXIX. Ratione lucri cessantis, damnique emergentis, ex mutuo aliquid ultra sortem, sub certis conditionibus, exigere licet.
•  
  PDF 399 Caput XXX. Conditiones necessario servandæ ad aliquid supra sortem juste exigendum, titulo lucri cessantis, damnivè emergentis.
•  
  PDF 401 Caput XXXI. An etiam pro probabili periculo sortis, habitâ ratione qualitatis, & quantitatis periculi, servatâque proportione inter periculum & auctarium, in foro conscientiæ licitum sit aliquid ultra sortem exigere, gravis est controversia inter Doctores; in qua partem negativam, ob rationes non contemnendas, tenent Doctores Sorbonici, & Lovanienses, cumque ipsis plerique alii, scientiâ, & pietate celebres; affirmativam tamen (salvâ lege charitatis, servatisque aliis conditionibus infrâ exponendis) ...
•  
  PDF 404 Caput XXXII. Occurritur rationibus in contrarium.
•  
  PDF 405 Caput XXXIII. Dummodo intentio sit recta, serveturque æquitas in pœna, mutuator pacisci potest, ut mutuatarius, præfixo tempore suâ culpâ non restituens, aliquid ultra sortem solvat in pœnam, etiam secluso lucro cessante, damnoque emergente.
•  
  PDF 406 Caput XXXIV. Nullo Modo licet inducere aliquem ad mutuandum sub usura; licet tamen ab eo qui paratus est hoc facere, & usuram exercere, mutuum accipere sub usura, propter aliquod bonum, quod est subventio suæ necessitatis, vel alterius.
•  
  PDF 407 Caput XXXV. Qui bonâ fide contractum fecit usurarium, quem si scivisset non esse justum, alium fecisset contractum justum, v. g. societatis, non potest auctarium supra sortem retinere, titulo lucri cessantis ex tali justo contractu, si ab initio nullo modo cogitaverit de isto alio contractu justo.
•  
  PDF 407 Caput XXXVI. Ab usura liberi sunt Montes Pietatis, tam Italici, quàm Belgici, & mixti.
•  
  PDF 409 Caput XXXVII. Usurarius non acquirit dominium, etiam transiens, usurarum.
•  
  PDF 411 Caput XXXVIII. Usurariorum pœnæ.
•  
  PDF 411 Caput XXXIX. Quomodo Consessarius se genere debeat cum usurariis.
•  
  PDF 411 Caput XL. Ampliùs explicatur obligatio restitutionis, cui obnoxii sunt usurarii, ipsorumque hæredes, ac Notarii.
•  
  PDF 412 Caput XLI. Explicantur requisita ad promissionem.
•  
  PDF 413 Caput XLII. Promissio ob tugrem causam, nec ante secutum opus vi suâ obligat, nec post illud.
•  
  PDF 417 Caput XLIII. Casus, quibus cessat obligatio promissionis.
•  
  PDF 418 Caput XLIV. Donatio, ejusque divisio, & personæ quæ donare possunt.
•  
  PDF 419 Caput XLV. Depositum, ejusque leges, & depositariorum obligationes.
•  
  PDF 421 Caput XLVI. Commodum & precarium.
•  
  PDF 421 Caput XLVII. Locatio, & obligationes locatorum.
•  
  PDF 423 Caput XLVIII. Obligationes locatariorum, seu conductorum.
•  
  PDF 423 Caput XLIX. Specialia circa locationem operarum, & operariorum.
•  
  PDF 424 Caput L. Fidejussio & assecuratio. Pignus & hypotheca.
•  
  PDF 425 Caput LI. Fœdum & Emphyteusis.
•  
  PDF 426 Caput LII. Ludus & Sponsio.
•  
  PDF 428 Caput LIII. Ludi aliqui legibus civilibus & canonicis Laicis prohibiti.
•  
  PDF 428 Caput LIV. Iedem ludi maxinè Clericis prohibiti.
•  
  PDF 430 Caput LV. Injustitia quatuor ex capitibus committitur in ludo. 1°. ratione inæqualitatis. 2°. ratione fraudis. 3° ratione coactionis. 4°. ratione impotentiæ alienandi quod ludo exponitur.
•  
  PDF 431 Caput LVI. Quod sine vi & fraude ludo vetito est acquisitum, probabiliter potest retineri.
•  
  PDF 432 Caput LVII. Emptio & venditio.
•  
  PDF 434 Caput LVIII. Negotiatio.
•  
  PDF 434 Caput LIX. Pretium quo vendendum est & emendum.
•  
  PDF 436 Caput LX. Casus quibus licitum est res suas vendere ultra latitudinem vulgaris pretii currentis.
•  
  PDF 437 Caput LXI. Ultra allegatas peculiares causa, quatuor aliæ sunt generales, & communes, ob quas vulgare pretium justè augeri potest vel minui.
•  
  PDF 438 Caput LXII. Non licet vendere merces supra latitudinem justi aliàs pretii, ex hoc quod credito vendantur, nidi interveniat alius titulus, lucri cessantis, vel damno emergentis, &c.
•  
  PDF 439 Caput LXIII. Siquis emptor velit rem emere viliùs, quàm sit justum pretium, eo quod pecuniam antè solvit, quàm possit ei res tradi, est peccatum usuræ.
•  
  PDF 439 Caput LXIV. Debitum liquidum, centum florenorum v. g. seclusis titulis lucri cessantis, vel saltem difficilis solutionis, non potest minoris emi quàm centum florenis.
•  
  PDF 441 Caput LXV. Proxenetæ, vel Factores, seu alii quibus aliquid committitur vendendum, vel emant infra constitutum sibi pretium, non poßunt quod supra, vel infra est, sibi retinere.
•  
  PDF 443 Caput LXVI. Grandis injustitiæ rei sunt mercatores, monopoliis caritatem inducentes, vel pretia rerum augentes.
•  
  PDF 445 Caput LXVII. Convelluntur fundamenta contrariarum opinionum.
•  
  PDF 447 Caput LXVIII. Variæ recensentur injustitiæ mercatorum, rs defestuosas vendentium.
•  
  PDF 448 Caput LXIX. Venditor aliquando tenetur rei vitium aperire, non semper. Explicantur casus quibus tenetur, & non tenetur.
•  
  PDF 450 Caput LXX. Satisfit objectionibus, & earum occasione varii casus resolvuntur.
•  
  PDF 452 Caput LXXI. Venditor privatim sciens rem brevi minùs valituram, ob superventur am mercium & mercatorum copiam, non tenetur hoc emptori manifestare, nec aliquid de pretio nunc currenti diminuere.
•  
  PDF 454 Caput LXXII. Licita est venditio cum pacto retrovenditionis, servatis certis conditionibus.
•  
  PDF 454 Caput LXXIII. Justa & licita est emptio & venditio censûs realis, sive novi, sive antiqui, sive pecuniarii, sive fructuarii, sive temporalis, sive perpetui, servalis servandis.
•  
  PDF 457 Caput LXXIV. Conditiones requisitæ ad justitiam censûs realis.
•  
  PDF 458 Caput LXXV. In locis ubi Piana non viget, licita & justa est emptio ac venditio censûs personalis, dummodo persona, super qua constituitur, sit fructifera per industriam, vel per res suas.
•  
  PDF 460 Caput LXXVI. Census pertui jure naturali non sunt prohibiti.
•  
  PDF 460 Caput LXXVII. Spectato jure naturali, licitus quoque est census temporalis; sive ad tempus determinatum, dummodo sit longum, v. g. viginti annorum; sive ad indeterminatum, v. g. ad vitam alicujus hominis.
•  
  PDF 460 Caput LXXVIII. Illicita tamen est emptio censûs trium vel quatuor annorum, seclusis titulis, quibus licitum est minoris emere debitum in futurum solvendum; illicita à fortiori emptio censûs ad annum, eâ lege, ut eo elapso, venditor emptori sortem integram refundere teneatur, pensione in eam non computatâ. Illicita denique emptio censûs redimibilis ad arbitrium emptoris, pensionibus in sortem non computatis.
•  
  PDF 461 Caput LXXIX. Dubiorum nonnullorum solutio, de aliquibus pactionum formulis, de quibus aliquando disceptatur, an pro censu, an pro usura accipiendæ sint.
•  
  PDF 462 Caput LXXX. Specialiter observanda juxta Consuetudines, & Edicta Principum Belgii, circa redituum emptionem, præscriptionem, solutionem.
•  
  PDF 464 Caput LXXXI. Definitio & divisio contractûs societatis, & conditiones ad justitiam ipsius requisitæ.
•  
  PDF 465 Caput LXXXII. Justa & legitima non est societas cum pacto, ut capitale salvum sit ei qui pecuniam in societatem confert, lucrum verò communiter dividatur.
•  
  PDF 465 Caput LXXXIII. Contractui societatis adjicere non licet duplex aliud pactum; primum, quo sociorum alter sortem in omnem eventum assecuret pecuniam conferenti; alterum, quo venàatur ipsi lucrum incertum pro certo. Nec proinde licitus est contractus trium (ut vocant) cum eodem.
•  
  PDF 468 Caput LXXXIV. Multiplici ratione (laudatas authoritates consequente) contractus trium illicitus ostenditur.
•  
  PDF 469 Caput LXXXV. Solvuntur objectiones.
•  
  PDF 472 Caput LXXXVI. Variorum casuum circa societatem animalium ex antè dictis resolutio.
•  
  PDF 474 Caput LXXXVII. Regulæ secundum quas in fine societatis facienda est divisio, dum unus socieorum operam, alter pecuniam contulit.
•  
  PDF 476 Caput LXXXVIII. Definitio & divisio cambii.
•  
  PDF 476 Caput LXXXIX. Rationes, seu tituli justificantes lucrum ex cambio reali, sive minuto, sive locali.
•  
  PDF 478 Caput XC. Usurarium est lucrum ex cambio Francofurtensi, sive ad nundinas, præcisè fundatum in expectatu solutione.
•  
  PDF 478 Caput XCI. Ab usura etiam vix, aut ne vix quidem excusari potest cambium cum recambio, quod Itali vocant Con la ricorsa, aliterque appellari solet Bizontinum, nut Placentinum.
•  
  PDF 479 Caput XCII. Definitiv testamenti, ejusque species.
•  
  PDF 479 Caput XCIII. Solemnitates ad testamentum requisitæ.
•  
  PDF 480 Caput XCIV. Testamentum, legatum, & quælibet ultima voluntas, ad pias causas, valet absque solemnitatibus jure civili requisitis.
•  
  PDF 480 Caput XCV. Testamentum ad causas profanas, licèt in foro externo non valeat absque solemnitatibus juris, probabiliùs valet & obligat in foro conscientiæ.
•  
  PDF 481 Caput XCVI. Non omnia testamenta, quæ videntur pia, verè coram Deo pia sunt, etiamsi à Jurisconsultis fortascè vocentur ad pias causas.
•  
  PDF 483 Caput XCVII. Personæ quæ possunt, & non possunt testamentum condere.
•  
  PDF 484 Caput XCVIII. Personæ quæ possunt & non possunt hæredes institui.
•  
  PDF 485 Caput XCIX. Testamenti executio.
•  
  PDF 486 Caput C. Definitio injustitiæ, seu injuriæ, justitiæ oppositæ.
•  
  PDF 487 Caput CI. Scienti, & invalidè consentienti, id est juri suo cedere non valenti, fieri potest injuria; secùs, si juri suo cedere validè possit.
•  
  PDF 487 Caput CII. Restitutionis definitio, & discrimen à solutione & satisfactione.
•  
  PDF 488 Caput CIII. Restitutio ad salutem necessaria est necessitate præcepti, non necessitate medii.
•  
  PDF 488 Caput CIV. Quilibet injustus alienæ rei detentor, vel damnificator, eam tenetur statim restituere, si potest, vel petere dilationem ab eo cujus rem detinet, vel quem damnificavit.
•  
  PDF 489 Caput CV. Casus quibus restitutio differri potest.
•  
  PDF 491 Caput CVI. Duo, vel si vis, tres sunt tituli, ex quibus restitutionis exurgit obligatio, scilicet res accepta, reique acceptio, justa & injusta.
•  
  PDF 492 Caput CVII. Declarantur personæ, ex titulis illis obligatæ ad restitutionem; sicut & quantitas, seu mensura faciendæ ab ipsis restitutionis.
•  
  PDF 493 Caput CVIII. Uberiùs explicatur obligatio restitutionis ex titulo rei acceptæ, atque imprimis obligatio possessoris bonæ fidei.
•  
  PDF 494 Caput CIX. Bonæ fidei possessor restituere tenetur fructus naturales rei alienæ, & parte mixtos, non verò merè industriales.
•  
  PDF 496 Caput CX. Bonæ fidei possessor, ex quo cognoscit se rem alienam bonâ fide emisse à fure, tenetur eam immediatè reddere domino, etiam cum periculo amittendi pretium à se persolutum, nec potest reddere furi, à quo scit domino non restituendam.
•  
  PDF 496 Caput CXI. Respondetur ad ea quæ objiciuntur.
•  
  PDF 498 Caput CXII. Ad obligationem restitutionis ratione contractûs generaliter non requiritur culpa, sive theologica, sive juridica.
•  
  PDF 498 Caput CXIII. Regulæ tres circa obligationem restituendi ex contractu.
•  
  PDF 499 Caput CXIV. Ad obligationem restitutionis, ratione injustæ acceptionis, requiritur formalis culpa theologica contra justitiam commutativam.
•  
  PDF 500 Caput CXV. Objecta dissolvuntur.
•  
  PDF 503 Caput CXVI. Culpam theologicam ( quam necessariam diximus ad obligationem restitutionis, ratione injustæ acceptionis, seu damnificationis) mortalem esse debere, ut obligatio sit sub mortali, aliqui probabiliter affirmant, alii probabiliter negant; pari (ut videtur) utrimque probabilitate. In praxi proinde pars deterior, seu obligatio sub mortali supponenda est.
•  
  PDF 505 Caput CXVII. Fur & quicumque malæ fidei possessor, rem alienam, ratione insustæ acceptionis restituere debet, secundùm optimum statum, & summum valorem, quo dominus eâ usurus erat, vendendo, locando, alendo, &c. Et si ante restitutionem meliorata fuerit, cum sua melioratione restituenda est.
•  
  PDF 506 Caput CXVIII. Res quæ casu periit apud furem, similiter certo peritura apud dominum, ipsi restituenda est.
•  
  PDF 508 Caput CXIX. Satisfit objectionibus.
•  
  PDF 509 Caput CXX. Sicut ex injusta rei alienæ acceptione, vel detentione; sic ex injusta boni alteri obventuri impeditione restituendi provenit obligatio.
•  
  PDF 510 Caput CXXI. Bonorum publicorum distributor non tenetur ad restitutionem, quando ea distributor non tenetur ad restitutionem, quando ea distribuit contra justitiam distributivam præcisè; sapè tamen tenetur, quatenùs simul violavit justitiam commutativam, cum distributiva concurrentem.
•  
  PDF 511 Caput CXXII. Qui seductoriâ deceptione proximum damnificavit in bonis spiritualibus, ipsum pertrahendo in peccatum, tenetur ad restitutionem, quantùm ipsi possibile est.
•  
  PDF 513 Caput CXXIII. Qui vi, fraude, vel seductione Novitium abduzit è Religione, in qua profiteri meditabatur, ex justitia non tenetur loco posse compensare spirituale damnum, sicut & Religioni damnum temporale inde secutum, pro valore spei quâ temporale commodum ex ipsius donatione, vel industria expectabat.
•  
  PDF 513 Caput CXXIV. Simoniacè accepta sunt restituenda.
•  
  PDF 515 Caput CXXV. Beneficiati non implentes officia beneficiorum suorum, ad fructuum restitutionem tenentur pro rata.
•  
  PDF 515 Caput CXXVI. Quicumque habens beneficium ecclesiasticum, cum Cura, vel sine Cura, si post ex menses quàm illud obtinuerit, divinum Officium, legitimo cessante impedimento, non dixerit, beneficiorum suorum fructus pro rata omissæ recitationis Officii, & temporis, suos non facit; sed eos, tamquam injustè perceptos, in fabricas Ecclesiarum hujusmodi beneficiorum, vel pauperum eleëmosynas erogare tenetur.
•  
  PDF 518 Caput CXXVII. Quicumque non solvunt decimas legitimè debitas, vel eas fraudant in quantitate, vel qualitate requisita, tenentur ad restitutionem.
•  
  PDF 518 Caput CXXVIII. Quibus hominem injustè occidit, mutilavit, vulteravit, tenetur ad restitutionem.
•  
  PDF 520 Caput CXXIX. Homicida tenetur per preces, sacrificia, & alia opera pia, pro posse resarcire damnum spirituale satisfactionum, saltem jucta æstimationem verisimilitudinis earum, quas occisus per se, vel per alios, erat verisimiliter, facturus, si non fuisset occisus.
•  
  PDF 521 Caput CXXX. Homicida, mutilator, vulnerator injustus, citra omne dubium, restituere tenentur temporalia omnia damna realia, ex homicidio, mutilatione, vulneratione secuta.
•  
  PDF 522 Caput CXXXI. Personæ quibus homicida restituere tenetur pro damnis realibus, ex homicidio secutis, vel secuturis.
•  
  PDF 522 Caput CXXXII. Casus, in quibus cessat, vel non cessat obligatio restitutionis ob homicidium, vel mutilationem.
•  
  PDF 523 Caput CXXXIII. Corruptor virginis sponte consentientis, id est vi, nec fraude, vel dolo, nec importunis precibus inductæ, sed ultro se offerentis, vel leviter rogatæ, non tenetur aliquid ipsi restituere; tenetur tamen parentibus satisfacere pro injuria, si fuerint inviti, & virgo sub eorum extiterit potestate.
•  
  PDF 524 Caput CXXXIV. Qui virginem vi, vel fraude corrupit, jure naturæ tenetur ad reparationem damnorum inde secutorum.
•  
  PDF 526 Caput CXXXV. Dum ex adulteriio secuta est proles, adulter & adultera tenentur ad restitutionem damnorum omnium, tam legitimis filiis, quàm etiam marito, & hæredibus ipsius.
•  
  PDF 528 Caput CXXXVI. Adultera imponens ex se reparare damna, marito, legitimis filiis, vel hæredibus provenientia ex suppositione spurii, non tenetur, cum periculo gravioris mali, spurium marito, vel filiis legitimis, ad impedienda damna illa, revelare.
•  
  PDF 530 Caput CXXXVII. Sive quis proximum injustè diffamaverit faljum dicendo, sive verum injustè revelanda, tenetur ad restitutionem fama injustè ablatæ, quo meliori modo fieri potest; sicut & ad restitutionem omnium damnorum realium inde causatorum.
•  
  PDF 534 Caput CXXXVIII. Causæ excusantes à restitutione famæ.
•  
  PDF 534 Caput CXXXIX. Quicumque est causa efficax injustæ damnificationis, ad eam positivè cooperando, tenetur ad restitutionem.
•  
  PDF 536 Caput CXL. Cooperantes negativè, videlicet mutus, non obstans, non manifestans, ad restitutionem non tenentur, nisi dum proximi damnum non impediut, dum absque notabili suo peruculo, vel damno, impedire possunt, & ad id ex justitia tenentur, non ex sola charitate.
•  
  PDF 539 Caput CXLI. Casus, in quibus positivè cooperantes per mandatum, consilium, &c. tenentur in dubio, an per suum mandatum, consilium, &c. fuerint causa efficax damni.
•  
  PDF 541 Caput CXLII. Dum plures ad injustè damnificandum positivè sic cooperati sunt, ut singulorum cooperatio non fuerit efficax, nisi conjuncta cum cooperatione aliorum; singuli tenentur ad totum, aliis pro parte, vel toto non restituentibus.
•  
  PDF 541 Caput CXLIII. Specialia de mandante.
•  
  PDF 542 Caput CXLIV. De consulente.
•  
  PDF 544 Caput CXLV. De movente, seu inducente ad actionem injustam exemplo suo.
•  
  PDF 545 Caput CXLVI. De consentiente, palpone, receptante, participante.
•  
  PDF 548 Caput CXLVII. De circumstantiis faciendæ restitutionis.
•  
  PDF 548 Caput CXLVIII. Tempus & locus faciendæ restitutionis.
•  
  PDF 549 Caput CXLIX. Modus faciendæ restitutionis.
•  
  PDF 551 Caput CL. Ordo servandus in restitutione, ratione rei acceptæ, & injustæ acceptionis.
•  
  PDF 551 Caput CLI. Ordo servandus in satisfafaciendo creditoribus, dum omnibus debitor satisfacere non potest.
•  
  PDF 554 Caput CLII. Septem causæ excusantes à restitutione.
•  
  PDF 556 Caput CLIII. Octava causa à restitutione excusans, conditionesque ad eam requisitæ.
•  
  PDF i Liber Decimus. De Præceptis Decalogi.
•  
  PDF i Pars Prima. Amor Religiosus. Ad primum Decalogi Præceptum: Dominum Deum tuum adorabis, & illi soli servies.
•  
  PDF i Caput I. Occasione verborum, quæ habentur in præfatione primi ræcepti, explicatur modus quo servanda sunt Dei & Ecclesiæ præcepta.
•  
  PDF ii Caput II. Specialiter expenduntur verba ista, Deus tuus.
•  
  PDF iii Caput III. Ampliùs explicantur, Christianisque applicantur verba ista: Eduxi te de terra Ægypti, de domo servitutis, &c.
•  
  PDF v Caput IV. Expositio verborum illorum: Non habebis deos alienos coram me, &c.
•  
  PDF v Caput V. Religionis natura, objectum, & actus explicantur.
•  
  PDF vi Caput VI. Declarantur actus Religionis.
•  
  PDF vii Caput VII. Exponitur quid sit, quidque importet adoratio.
•  
  PDF vii Caput VIII. Devotio, duplexque causa & effectus ipsius.
•  
  PDF viii Caput IX. Orationis definitio.
•  
  PDF ix Caput X. Orationis necessitas.
•  
  PDF x Caput XI. Conditiones in oratione necessariæ.
•  
  PDF xi Caput XII. Conditiones requisitæ ad hoc, ut oratione infallibiliter impetret.
•  
  PDF xii Caput XIII. Pro omnibus viatoribus orandum, necnon pro animabus Purgatorii; sed nullo modo pro damnatis.
•  
  PDF xiii Caput XIV. Tametsi solus Deus orandus sit, tamquam primum principium & fons bonorum omnium, & Christus tamquam primarius & principalis Mediator noster apud Deum; orandi sunt tamen alii Sancti, homines & angeli, tamquam Medoatores secundarii, qui nomine Christi, & virtute meritorum ipsius, etiam valent aliqua bona nobis impetrare.
•  
  PDF xiv Caput XV. Horarum Canonicarum explicatio.
•  
  PDF xiv Caput XVI. Obligatio ad Horas Canonicas recitandas.
•  
  PDF xvi Caput XVII. Religiosos ad Chorum professos, etiam in sacris non existentes, sicut & Religiosas similiter ad Chorum professas, secluso speciali Instituto Ordinis sui, vel Apostolicâ dispensatione, sub mortali esse obligatos & obligatas ad Horas Canonicas, etiam extra Chorum recitandas, sententia est adeò certa, ut opinio contraria nullam habeat probabilitatem.
•  
  PDF xix Caput XVIII. Nullius omnino momenti sunt argumenta quæ allegantur contra Religiosorum & Monialium obligationem, assertam oapite præcedenti.
•  
  PDF xxii Caput XIX. Virginis Collegiales, quæ in Belgio, & Germania Canonissæ vocantur, ad Horarum Canonicarum recitationem extra Chorum, sub mortali tenentur, dum eas à Choro abesse contingit.
•  
  PDF xxii Caput XX. Declaratur qualitas & quantitas obligationis ad Horas, ratione beneficii, Ordinis, vel religiosæ professionis.
•  
  PDF xxiii Caput XXI. Moratel peccatum est, loco Officii dei, assumere aliud notabiliter brevius, vel notabiliter differens ab illo.
•  
  PDF xxiv Caput XXII. Non est liberum quodvis assumere Breviarium, sed Officium legendum ex Breviario ab Ecclesia, vel consuetudine loci præscripto.
•  
  PDF xxv Caput XXIII. Tempus, & modus quo recitandum est Officium.
•  
  PDF xxvii Caput XXIV. Ad Officii divini recitandum est Officium.
•  
  PDF xxxi Caput XXV. Objectionum inanitas ostenditur.
•  
  PDF xxxiii Caput XXVI. Examinatur controversia circa obligationem recitandi extra Chorum, Officium parvum B. Virginis, Officium Defunctorum, Psalmos Graduales, Pœnitentiales, & Litanias majores, diebus in Breviario præscriptis.
•  
  PDF xxxvi Caput XXVII. Causæ excusantes ab Horarum recitatione.
•  
  PDF xxxviii Caput XXVIII. Cultus Deiparæ Virginis & Sanctorum primo Decalogi præcepto non adversatur.
•  
  PDF xl Caput XXIX. Errores vitandi circa cultum Sanctorum.
•  
  PDF xli Caput XXX. Sacrarum Reliquiarum honor primo Decalogi præcepto non prohibetur.
•  
  PDF xli Caput XXXI. Usus ac veneratio sacrarum imaginum eidem præcepto non contrariatur.
•  
  PDF xliii Caput XXXII. Voti natura & conditiones explicantur.
•  
  PDF xliv Caput XXXIII. Multiplex divisio voti.
•  
  PDF xliv Caput XXXIV. Melius & laudabilius est facere aliquid ex voto, quàm sine voto.
•  
  PDF xlv Caput XXXV. Votum, sive solemne, sive simplex, in materia gravi obligat sub mortali.
•  
  PDF xlvi Caput XXXVI. Qui dubitat an votum emiserit, in pari utrimque probabilitate, illud implere tenetur. eEt qui dubitat an actus quispiam adversetur voto à se facto, si,iliter ab eo tenetur abstinere, ne se mortali illaqueet crimine.
•  
  PDF l Caput XXXVII. Contrariis argumentis occurritur.
•  
  PDF lii Caput XXXVIII. religiosam vitam solemniter professus, in Monasteriis ubi disciplina regularis quoad pleraque considerabilia Regulæ puncta, Superiorum dissimulatione est relaxata, licèt non intenderit nisi Regulam transgrediuntur, aliàs non professurus, tenetur equidem vivere secundùm Regulam.
•  
  PDF liii Caput XXXIX. Definitio statuûs religiosi.
•  
  PDF liv Caput XL. Religiosus non peccat mortaliter per transgressionem punctorum Regulæ, ad quæ sub mortali non tenetur; posset tamen in iis mortaliter peccare ex negligentia magna, vel contemptu.
•  
  PDF lv Caput XLI. Religiosus per ingressum, seu potiùs professionem Religionis, juxta S. Thomam, absolvitur ab omnibus votis anteà factis.
•  
  PDF lv Caput XLII. Obligatio Religiosorum ex voto paupertatis.
•  
  PDF lvii Caput XLIII. Eorumdem obligatio ratione voti castitatis.
•  
  PDF lvii Caput XLIV. Obligatio ratione voti obedientiæ.
•  
  PDF lviii Caput XLV. Voti obligatio quatuor modis cessat, irritatione, commutatione, dispensatione, & materiæ mutatione.
•  
  PDF lix Caput XLVI. Declaratur quinam habeant potestatem vota irritandi.
•  
  PDF lxi Caput XLVII. Declaratur quinam habeant potestatem vota commutandi, in iisque dispensandi.
•  
  PDF lxiv Caput XLVIII. Confessarii Ordinum Mendicantium habent à Summis Pontificibus delegatam ex privilegio potestatem commutandi, & dispensandi omnia vota, Summo Pontifici non reservata, etiam jurata.
•  
  PDF lxv Caput XLIX. Vitia Religioni opposita. Atque imprimis superstitio.
•  
  PDF lxvi Caput L. Idololatria peccatorum omnium gravissimum est, si gravitas ipsius consideretur ex parte peccati.
•  
  PDF lxvi Caput LI. Gravissimè peccant, tam divinationem, magiam, & sortilegium exercentes, quàm ariolos, magos, sortilegos consulemntes, eorumque operâ utentes.
•  
  PDF lxix Caput LII. Explicatur quid, & quotuplex sit vana observantia.
•  
  PDF lxxi Caput LIII. Explicantur species irreligiositatis.
•  
  PDF lxxiii Caput LIV. Describitur sacrilegium, explicanturque pertinentia ad illud.
•  
  PDF lxxv Caput LV. Simoniæ natura explicatur.
•  
  PDF lxxviii Caput LVI. Simoniæ malitia explicatur.
•  
  PDF lxxviii Caput LVII. Simoniæ multiplex divisio.
•  
  PDF lxxix Caput LVIII. Casus quibus simonia incurritur.
•  
  PDF lxxxi Caput LIX. Simonia multiplex in beneficiis ecclesiasticis.
•  
  PDF lxxxv Caput LX. Simoniacorum pœnæ.
•  
  PDF lxxxvi Caput LXI. Obligatio ad restitutionem, ob simoniam.
•  
  PDF lxxxvii Caput LXII. Exponitur natura statûs ecclesiastici.
•  
  PDF lxxxvii Caput LXIII. Prælaturam ecclesiasticam, ecclesiasticaque beneficia, curam animarum habentia, pro se ambire, vel postulare non licet; nec finaliter recusare, dum Superior absolutè jubet acceptare.
•  
  PDF lxxxix Caput LXIV. Beneficii ecclesiastici descriptio ac divisio.
•  
  PDF lxxxix Caput LXV. Præparatio & dispositio ad Tonsuram Clericalem requisita.
•  
  PDF xc Caput LXVI. Novem conditiones requisitæ in recipiente beneficium.
•  
  PDF xci Caput LXVII. Observanda circa pluralitatem beneficiorum, an licita sit?
•  
  PDF xcii Caput LXVIII. Explicatur gravitas peccati eorum, qui conferunt beneficia indignis, vel minûs dignis.
•  
  PDF xciii Caput LXIX. Tribus præsertim modis acquiruntur beneficia.
•  
  PDF xciv Caput LXX. Tribus etiam modis beneficia amittuntur.
•  
  PDF xcv Caput LXXI. Pensionis ecclesiasticæ natura & conditiones.
•  
  PDF xcv Pars Secunda. Amor sine reverentia magna non usurpans sanktum Dei nomen. Ad secundum Decalogi præceptum: Non assumes nomen Domini Dei tui in vanum.
•  
  PDF xcv Caput I. Juramentum definitur ac dividitur.
•  
  PDF xcvi Caput II. Juramentum esse potest bonum, & actus latriæ, si debitæ serventur conditiones.
•  
  PDF xcviii Caput III. Obligatio juramenti promissorii.
•  
  PDF xcix Caput IV. Juramentum promissorium ficto animo factum, est illicitum, est obligatorium tamen.
•  
  PDF ci Caput V. Prorsus illlicitus est restrictionum purè mentalium usus, nec ulla de causa licitus in juramentis, uti nec in judiciis, contractibus, nec in ulla humana conversatione.
•  
  PDF cvi Caput VI. Corollaria ex præmissis.
•  
  PDF cix Caput VII. Satisfit Casuisticis argutiis in contrarium.
•  
  PDF cxi Caput VIII. Justa de causa licitum est juramentum ab infideli exigere, vel suscipere, quem scis juraturum per falsos deos.
•  
  PDF cxii Caput IX. Licitum non est homini privato inducere quempiam ad jurandum falsum, quod inducens scit falsum esse, licèt jurans putet esse verum.
•  
  PDF cxiii Caput X. Juramentum promissorium, metu gravi extortum, inducit obligationem, perjuriique reus est qui illud violat, nisi à Romano Pontifice, vel Episcopo fuerit relaxatum.
•  
  PDF cxiv Caput XI. Nullum juramentum, vergens in pejorem exitum, servandum est, nec illud non servans est perjurus.
•  
  PDF cxv Caput XII. In mortali versantur crimine, qui leviter, temerè, absque justa necessitate, vel utilitate, ex prava consuetudine jurant, nec consuetudinem illam corrigere pro virili curant.
•  
  PDF cxvi Caput XIII. Secundo præcepto non solùm prohibetur juramentum temerarium & perjurium, sed & in vanum assumere sanctissimum Dei nomen, vel etiam sanctissimum nomen Jesu, Mariæ, &c.
•  
  PDF cxvii Pars Tertia. Amor pius in cultu Festorum. Ad tertium præceptum: Memento ut diem Sabbathi sanctifices.
•  
  PDF cxvii Caput I. Quod Sabbathum fuit in veteri lege, hoc Dominica est in nova.
•  
  PDF cxviii Caput II. Dierum festorum institutio.
•  
  PDF cxviii Caput III. Explicantur opera servilia, diebus Dominicis ac Festivis prohibita.
•  
  PDF cxxii Caput IV. Pietas tamen, & justa necessitas, servilia opera festis diebus aliquando permittunt.
•  
  PDF cxxii Caput V. Explicantur requisita ad sanctificationem Sabbathi, seu diei Dominici, vel Festivi.
•  
  PDF cxxiv Caput VI. Graviter peccant (saltem in linca peccati venialis) Christiani, qui cum peccati mortalis affectu, sive eo non deposito, Missam Dominicis & Festis diebus audiunt.
•  
  PDF cxl Pars Quarta. Amor parentibus obsequiosus. Ad quartum Decalogi præceptum: Honora patrem & matrem, &c.
•  
  PDF cxxvi Caput I. Explicatur quinam in hoc præcepto parentum nomine sint intelligendi.
•  
  PDF cxxvi Caput II. Explicatur honor ex Dei præcepto parentibus debitus.
•  
  PDF cxxvii Caput III. Recensentur præcipui filiorum defectus, contra honorem parentibus debitum.
•  
  PDF cxxix Caput IV. Declarantur ea in quibus filii parentibus obedire tenentur.
•  
  PDF cxxxi Caput V. Obligatio parentum erga filios.
•  
  PDF cxxxiv Caput VI. Pastoris erga oves sibi sommissas obligatio.
•  
  PDF cxxxvi Caput VII. Patrum & matrum familias erga servos & ancillas obligationes.
•  
  PDF cxxxvii Caput VIII. Peccata famulorum, famularumque erga dominos & dominas.
•  
  PDF cxxxvii Caput IX. Obligatio Parochianorum erga Pastores suos, & generatim erga Sacerdotes.
•  
  PDF cxxxix Caput X. Prorsus improbanda est opinio, à mortali excusans filios & filias, inconsultis parentibus nubentes.
•  
  PDF cxl Pars Quinta. Amor justus erga proximi vitam. Ad quintum Decalogi præceptum: Non occides.
•  
  PDF cxl Caput I. Necessitatem recurrendi ad tritam Majorum viam, Sanctorumque Theologiam, pro recta Decalogi intelligentia, demonstrant horrenda novaturientium Casuistarum de homicidio dogmata.
•  
  PDF cxliii Caput II. Solâ Dei authoritate hominem licet occidere.
•  
  PDF cxliv Caput III. Divinum præceptum, non occides, generale est; ab eo proinde nullas exceptiones facere licet, nisi quas ipsa fecit divina Authoritas; quæ cùm non nisi tres exceptiones fecisse legatur, alias facere non licet.
•  
  PDF cxlv Caput IV. Principibus & Magistratibus, in bello justo, licitum est hostes occidere, sicut & malefactores Reipublicæ noxios, etiam pro solo furto.
•  
  PDF cxlvi Caput V. Non est licitum privatâ authoritate occidere injustum invasorem vitæ.
•  
  PDF cxlix Caput VI. Solida responsio ad argumenta contraria.
•  
  PDF cl Caput VII. Mulrò minùs occidere licet injustum invasorem bonorum temporalium.
•  
  PDF cliv Caput VIII. Casuistarum argumenta repelluntur.
•  
  PDF clv Caput IX. Occidere non licet injustum invasorem pudicitiæ.
•  
  PDF clvi Caput X. Nec licitum est occidere injustum invasorem honoris & famæ.
•  
  PDF clix Caput XI. Observatio notabilis circa curam honoris & famæ.
•  
  PDF clxiii Caput XII. Nonnullæ aliæ de homicidio & duello propositiones cum execratione rejiciendæ.
•  
  PDF clxiv Caput XIII. Occurritur argumentis, quæ contra præmissa objiciuntur.
•  
  PDF clxvi Caput XIV. Seipsumm directè, & per se occidere nunquam licet.
•  
  PDF clxvii Caput XIV [i.e. XV]. Ne publicâ quidem authoritate, sive jubente Judice, potest malefactor seipsum interficere.
•  
  PDF clxix Caput XVI. Nunquam licitum est innocentem occidere directè, & per se.
•  
  PDF clxxi Caput XVII. Neque ipsi Judici fas est capitis damnare probatum in judicio nocentem, quem privatâ scientiâ certo scit innocentem.
•  
  PDF clxxiii Caput XVIII. Se, vel alium mutilare nunquam licet, nisi quando, & quantùm est necessarium ad salutem totius corporis.
•  
  PDF clxxiv Pars Sexta. Amor refrænans carnis opus, & concupiscentiam. Ad sextum præceptum: Non mœchaberis. Et nonum: Non concupisces uxorem proximi tui.
•  
  PDF clxxiv Caput I. Quisquis sive æstu libidinis abreptus, sive grandis mali metu percussus, plena cum deliberatione & consensu contra sextum agit præceptum, vel aliud quidpiam agit eorum; quibus Apostolus Galat. 5. ait., quòd qui talia agunt, regnum Dei non consequentur, à gratia Dei excidit, mortali illaqueatus crimine.
•  
  PDF clxxvi Caput II. Explicatio sexti & noni præcepti.
•  
  PDF clxxvii Caput III. Morosa delectatio de rebus obscœnis est mortale peccatum contra hoc præceptum.
•  
  PDF clxxix Caput IV. Satisfit objectionibus, earumque occasione variis difficultatibus.
•  
  PDF clxxxi Caput V. Delectatio morosa viduorum ac viduarum de copula in matrimonio habita, imaginata ut præsente, sicut & conjugandorum de habenda, peccatum est mortale, tam ratione objecti, quàm ratione effectûs quem ejusmodi delectationes per se natæ sunt causare.
•  
  PDF clxxxi Caput VI. Ipsis etiam conjugatis mortale est, veneream in carne sua delectationem in absentia compartis, morosis de copula cum comparte cogitationibus, voluntariè excitare.
•  
  PDF clxxxii Caput VII. Morosa delectatio est peccatum ejusdem speciei, cujus est actus illicitus, de quo habetur delectatio.
•  
  PDF clxxxiii Caput VIII. Aspectus impudici & libidinosi haud dubiè sunt peccata mortalia
•  
  PDF clxxxv Caput IX. Verba impudica, seu turpia proferre, obscœnas cantilenas cantare, vel libenter audire, utplurimùm est peccatum mortale contra sextum præceptum, vel propter affectum minùs castum, vel propter periculum turpium cogitationem, vel propter scandalum.
•  
  PDF clxxxv Caput X. Chorearum & saltationum frequentatio adeo periculosa est, ut sine peccato rarò, vel nunquam fiat.
•  
  PDF clxxxvii Caput XI. Malitia osculorum, amplexuum, & tactuum venereorum.
•  
  PDF clxxxviii Caput XII. fornicatio simplex, stuprum, & raptus.
•  
  PDF cxci Caput XIII. Nonnulla observanda ab iis qui ad matrimonium tendunt, ne peccando contra castitatem, contra sextum peccent præceptum.
•  
  PDF cxcii Caput XIV. Peccata conjugum contra sextum præceptum.
•  
  PDF cxciii Caput XV. Adulterium, ejusque gravitas.
•  
  PDF cxcv Caput XVI. Incestus, & gravis malitia ipsius.
•  
  PDF cxcvi Caput XVII. Sacrilegii venerei malitia & gravitas explicantur.
•  
  PDF cxcvii Caput XVIII. Malitia & species peccatorum contra naturam.
•  
  PDF cxcviii Caput XIX. Malitia mollitiei, seu immunditiæ & pollutionis.
•  
  PDF cc Caput XX. Grandis malitia reliquarum specierum peccati contra naturam.
•  
  PDF cci Pars Septima. Amor aliena nec surripiens, nec concupiscens. Ad septimum præceptum: Non furtum facies. Et decimum: Non concupisces rem proximi tui.
•  
  PDF ccii Caput I. Furti definitio ac divisio.
•  
  PDF cciii Caput II. Quantitas requisita ad furtum mortale.
•  
  PDF ccvi Caput III. Casus in quibus mortale est repetitis vicibus sic furari modica, ut exinde tandem excrescat quantitas magna.
•  
  PDF ccviii Caput IV. Satisfit objectionibus quæ fiunt contra dicta capite præcedenti.
•  
  PDF ccix Caput V. Famuli & famulæ domestica non possunt heris occultè surripere, ad compensandam operam suam, quam majorem judicant salario quod accipiunt.
•  
  PDF ccix Caput VI. Occulta nihilominùs compensatio, servatis debitis conditionibus, speculativè videtur licita, sed in praxi non facilè permittenda.
•  
  PDF ccxi Caput VII. Furari nunquam, sive nullo unquam casu est licitum, quia intrinsecè malum: surripere autem alienum, permissum quidem est in extrema necessitate, quando aliter haberi non potest; sed illud extendere indefinitè ad necessitatem gravem, est dare ansam pauperibus ad passim furandum.
•  
  PDF ccxii Pars Octava. Amor in sermone verus, & justus. Ad octavum præceptum: Non loquȇris contra proximum tuum falsum testimonium.
•  
  PDF ccxii Caput I. Falsum testimonium est peccatum mortale gravissimum.
•  
  PDF ccxiii Caput II. Mendacium omne est intrinsecè malum, nulloque omninò casu licitum.
•  
  PDF ccxv Caput III. Natura & malitia detractionis & contumeliæ.
•  
  PDF ccxvi Caput IV. Varii modi detractionis.
•  
  PDF ccxvii Caput V. Varii modi, quibus augetur gravitas detractionis.
•  
  PDF ccxviii Caput VI. Casus, in quibus narratio defectuum proximi solùm est peccatum veniale, vel nullum.
•  
  PDF ccxix Caput VII. Gravia de proximo narrans ex auditu, frequenter, non semper peccat graviter contra justitiam, licèt nullam narratis authoritatem addat.
•  
  PDF ccxx Caput VIII. Occultum crimen proximi revelare tres caus0230 permittunt, scilicet justitia, charitas, necessitas.
•  
  PDF ccxxi Caput IX. a mortali detractione non excusatur, qui vel uni viro prudenti, sine justa necessitate, revelat grave crimen occultum proximi, etiamsi vir ille credatur secretum servaturus.
•  
  PDF ccxxii Caput X. Mortalis detractionis reus est, qui publicæ diffamatum in uno peccati genere, in alio non connexo diffamat.
•  
  PDF ccxxii Caput XI. Non est mortale contra justitiam, nec contra charitatem, nescientibus revelare crimen alicujus, in loco ubi de eo justè diffamatus est, sive per publicam sententiam Judicis, sive per notorietatem facti, vel famæ.
•  
  PDF ccxxiii Caput XII. Mortale est contra justitiam, crimen uno öoco publicum solâ publicitate facti, vel famæ, divulgare in alio loco distanti, ubi aliàs nunquam, vel difficulter sciri potuisset.
•  
  PDF ccxxiv Caput XIII. Non est mortale contra justitiam, crimen uno loco justè publicum per publicam Judicis sententiam, manifestare in alio loco, ubi publicum non est; si tamen absque causa id fiat, in materia gravi, mortale esse videtur contra charitatem.
•  
  PDF ccxxiv Caput XIV. Contra justitiam peccat, qui occultum crimen proximi, uno in loco injustè publicatum, sive isto in loco, sive in aliis scienter nescientibus revelat.
•  
  PDF ccxxiv Caput XV. Peccatum audientis detractorem.
•  
  PDF ccxxv Caput XVI. Mortale est contra justitiam calumniatori, vel detractori, sive in judicio, sive extra, notabile crimen falsum scienter objicere, ad finem defendendi honorem suum, vel famam, etiamsi sic defendi possit, aliter non possit.
•  
  PDF ccxxvii Caput XVII. Ad vitanda gravia tormenta, faljum tibiipsi crimen in judicio imponere ob cujus confessionem sis morte plectendus, mortale peccatum est.
•  
  PDF ccxxviii Caput XVIII. Reus in judicio criminali legitimè interrogatus, fateri tenetur crimen à se verè commissum, etiamsi pro eo confesso sit morte plectendus.
•  
  PDF ccxxix Caput XIX. Nemini licet scripturas publicas ementiri ad innocentiam suam contra testem in justum defendendam; seu quodvis aliud instrumentum amisit, cujus defectu gravissimi momenti litem amissurus est, falsum fabricare ac supponere potest absque gravi peccato.
•  
  PDF ccxxix Caput XX. Octavo præcepto non solùm prohibetur externa locutio contra proximum, sed & interna per dubitationem, suspicionem, opinionem, & judicium temerarium, quorum natura & malitia explicatur.
•  
  PDF ccxxxiv Caput XXI. Regulæ secundùm quas dubia meliorem in partem interpretanda sunt, vel non sunt.
•  
  PDF ccxxxvi Liber Undecimus. Amor Dei ministrum sese exhibens in jejuniis.
•  
  PDF ccxxxvi Caput I. Jejunii definitio, & tria ad illud requisita.
•  
  PDF ccxxxix Caput II. Variæ quæstiones ex dictis resolvuntur, variæ etiam opiniones ob nimiam laxitatem refelluntur.
•  
  PDF ccxli Caput III. Etiam potu jejunium olim violabatur. An etiam hodie? controvertitur. Saltem indistinctè verum non est effatum istud: Liquidum non frangit jejunium.
•  
  PDF ccxliii Caput IV. Nonnullæ aliæ Casuistarum opiniones confutatæ.
•  
  PDF ccxliii Caput V. A sanctis Patribus culpantur, & saltem jejunii meritum perdunt, qui diebus jejuniorum, varia gulæ in cibis & liquoribus irritamenta exquirentes, negotium non agunt domandæ carnis, imò potùs voluptatis.
•  
  PDF ccxliv Caput VI. Similiter à sanctis Patribus, & sacris Canonibus, unanimique Canonistarum, ac plurium magni nominis Theologorum sententia, Christiani hominis officium plenè implere non censentur, qui in Quadragesima, & aliis diebus jejunio consecratis, à petitione non abstinent debiti conjugalis.
•  
  PDF ccxlv Caput VII. Declarantur dies, quibus est jejunandum.
•  
  PDF ccxlv Caput VIII. Declarantur personæ obligatæ ad jejunium.
•  
  PDF ccxlvi Caput IX. Ab ecclesiastici jejunii observantia tres causæ excusant, labor necessarius, infirmatas, ætas, cum jejunio incompatibiles; vel, si mavis, unica causa, moralis scilicet impotentia.
•  
  PDF ccxlix Caput X. Declarantur potestatem habentes in jejuniis dispensandi.
•  
  PDF  Approbatio Theologorum Ordinis.
•  
  PDF  Approbatio sapientissimi Domini Arnoldi Eyben, Cathedralis Ecclesiæ Antuerpiensis Canonici Theologalis, & Thesaurarii, Archipresbyteri Ruralis, ac Librorum Censoris.
•  
  PDF  Approbatio Reverendi Domini Joannis Le Beau Examinatoris Synodalis.
•  
  PDF  Permissio Ordinarii.
•  
  PDF  Errata. Littera P. paginam. C. columnam. L. lineam indigitat. Littera Italica correctionem.
•  
  PDF  Leerseiten
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Back cover
•  
  PDF  Spine
•  
  PDF  Vorderschnitt
•  
  PDF Tomus Tertius. De Sacramentis In Genere Et Specie
•  
  PDF  Front cover
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Title page
•  
  PDF  Sanctissimo Cardinali C. Carolo Borromæo, Ecclesiæ Mediol. Archiepiscopo, Ethices Christianæ, honorisque Sacramentorum adversus eorum profanatores Restauratori Zelosissimo.
•  
  PDF  Admonitio Ad Lectorem.
•  
  PDF  Index Libros simul & Capita Tomi tertii complectens.
•  
  PDF 1 Liber Primus. Amor ad Deum per Sacramenta perducens; sive de Sacramentis in genere.
•  
  PDF 1 Caput 1. Sacramenti natura ac divisio, novæque legis Sacramentorum à Sacramentis Mosaycæ legis discrimen.
•  
  PDF 2 Caput 2. Numerus Sacramentorum novæ legis.
•  
  PDF 4 Caput 3. Sacramentorum novæ legis divisio.
•  
  PDF 4 Caput 4. Omnia novæ legis Sacramenta Christus Dominus immediatè instituit. Non videtur tamen fide certum, sic omnia per seipsum immediatè instituisse, ut pro nonnullis usus non fuerit ministerio Apostolorum, tamquam executorum mandati sui; in eo proinde non agentium virtute & authoritate propriâ & principali (sicut in conditione legum Ecclesiasticarum) sed virtute & authoritate Christi, tamquam causæ principalis; nec suo, sed ipsius nomine, ac mandato. Sic proinde ut tota institutio Christo adscribenda sit.
•  
  PDF 5 Caput 5. Omnia novæ legis Sacramenta perficiuntur rebus tamquam materiâ, verbis tamquam formâ.
•  
  PDF 5 Caput 6. Materiam & formam Sacramentorum novæ legis Christus sic instituit, ut à se institutam Ecclesia immutare non possit, nec immutandi potestatem Christus ipsi reliquerit.
•  
  PDF 7 Caput 7. Sacramentum est nullum, quoties materia, vel forma à Christo instituta, substantialiter mutatur. Secùs si accidentaliter tantùm. Mutationis substantialis modi quinque recensentur.
•  
  PDF 8 Caput 8. Peccat graviter contra religionem & charitatem, qui (citra cogentem necessitatem) sciens & volens, administrat Sacramentum cum materia vel forma solùm probabiliter valida, relictâ eâ, quæ certi valoris est.
•  
  PDF 10 Caput 9. Occurritur argumentis, quæ objiciuntur adversus dicta capite præcedenti.
•  
  PDF 11 Caput 10. Solis hominibus, non Angelis, data est à Christo potestas Sacramenta conficiendi, & administrandi. In quorum tamen ministerio, solus Christus est Minister principalis.
•  
  PDF 12 Caput 11. Ad validam Sacramentorum confectionem necessaria non est fides, nec probitas Ministri; necessaria tamen est interna voluntas ipsius, qua intendat facere quod facit Ecclesia, facere utique Sacramentum.
•  
  PDF 15 Caput 12. Satisfit argumentis in contrarium.
•  
  PDF 18 Caput 13. Tametsi defectum, seu intentionis Ministri, seu materiæ vel formæ, respectu adultorum, quoad gratiæ necessariæ effectum, supplere possit votum Sacramenti: respectu infantium, sine baptismo morientium, non supplet misericordia Dei.
•  
  PDF 19 Caput 14. Opportuna digressio, qua variis exemplis ostenditur, quàm verè, quamque sapienter Pallavicinus dixerit, nostræ de divina misericordia existimationi evagandum non esse extra eos fines, quos Deus per sacras Litteras commonstravit. Qui hos fines ausit prætergredi, specie pietatis in errores labi.
•  
  PDF 21 Caput 15. Ad perficiendum Sacramentum non sufficit habitualis intentio Ministri: nec requiritur actualis: sufficit virtualis.
•  
  PDF 23 Caput 16. Mortaliter haud dubiè peccat Minister, Sacramentum quodcumque administrans cum conscientia peccati mortalis.
•  
  PDF 24 Caput 17. Minister sibi conscius peccati mortalis, tenetur sacramentaliter confiteri, priusquam Sacramentum quodcumque administret, si Confessarii copia non desit, & necessitas statim succurrendì proximo extrmè periclitanti non obsit.
•  
  PDF 26 Caput 18. Peccatori occulto, publicè petenti, Minister negare non debet Sacramentum. Sed illud negare debet peccatori occulto, occultè petenti, sicut & peccatori publico, sive occultè, sive publicè petat. Nec metus mortis excusat administrationem scienter factam indigno; uti nec simulatam Sacramenti administrationem.
•  
  PDF 28 Caput 19. Omnes curam animarum habentes, ad ministrandum Sacramenta sæpè tenentur, cum periculo mortis.
•  
  PDF 30 Caput 20. Momentosa, ex dictis capite præcedenti, Corollaria derivantur.
•  
  PDF 31 Caput 21. Ad validam susceptionem Sacramentorum Baptismi, Pœnitentiæ, Extremæ Unctionis & Matrimonii, requiritur positivus consensus adulti suscipientis. An etiam ad validam susceptionem Confirmationis & Ordinis, necnon ad fructuosam susceptionem Eucharisitæ? controvertitur.
•  
  PDF 32 Caput 22. Ad licitam receptionem Sacramenti vivorum, status gratiæ usque adeò requiritur, ut sacrilegium committat, quisquis dispositionem pro gratia habituali comparanda necessariam scienter omittit, etiam in casu quo necessitas non concedit tempus comparandæ contritioni necessarium.
•  
  PDF 33 Caput 23. Conscientiam habens peccati mortalis, sacramentaliter confiteri tenetur, antequam recipiat Sacramentum vivorum.
•  
  PDF 33 Caput 24. Nullum aliud Sacramentum, à non baptizato validè & fuctuosè recipi, verum est, & secundùm hoc procedendum in praxi, sed dubitabile, non omninò certum in speculatione.
•  
  PDF 34 Caput 25. Licitum subinde est Sacramenta petere & recipere à Ministro malo, etiam hæretico, schismatico, vel aliàs excommunicatio, non tolerato, si mortis necessitas urgeat. Imò & absque necessitate à Ministro malo, tolerato, si copia non sit probi Ministri.
•  
  PDF 35 Caput 26. Sacramenta omnia novæ legis gratiam sanctificantem dignè sumentibus conferunt ex opere operato, sicut & opportuno tempore gratiam actualem (quam vocant) sacramentalem, usui ac fini cujusque Sacramenti propriam, & accomodatam.
•  
  PDF 35 Caput 27. Tametsi sola Sacramenta nortuorum, Baptismus scilicet & pœnitentia, per se, sive ex primaria sua institutione, conferant primam gratiam, reliqua tamen Sacramenta per accidens eam subinde conferunt.
•  
  PDF 37 Caput 28. Sacramenta ejusdem speciei conferunt ex opere operato majorem gratiam meliùs dispositis: æqualiter dispositis (v.g. Baptismus infantibus) æqualem.
•  
  PDF 37 Caput 29. Non omnia Sacramenta fictè suscepta, sublatâ fictione reviviscunt; sed solus Baptismus, & fortè duo alia characterem imprimentia, Confirmatio scilicet, & Ordo, fortè etiam Matrimonium.
•  
  PDF 38 Caput 30. Per nulla Sacramenta, per nullam etiam contritionem, peccata post Baptismum commissa, remittuntur absque ordine ad claves.
•  
  PDF 39 Liber Secundus. Amor regenerans per Baptismum; sive de Sacramento Baptismi.
•  
  PDF 39 Caput 1. Baptismi definitio, divisio, & institutio.
•  
  PDF 40 Caput 2. Baptismi obligatio solùm incœpit post passionem & resurrectionem Christi; imò probabilius, solùm post Evangelium in die Pentecostes solemniter promulgatum.
•  
  PDF 41 Caput 3. Materia remota Baptismi.
•  
  PDF 43 Caput 4. Baptismi materia proxima.
•  
  PDF 44 Caput 5. Forma Baptismi.
•  
  PDF 45 Caput 6. Non valet Baptismus sub expresso solius Christi nomine collatus. Nec Apostoli sic unquam baptizarunt.
•  
  PDF 46 Caput 7. Nunquam valuit Baptismus, sub hac forma collatus: In nomine Patris, & Filii, & Spiritûs sancti. Amen: prætermissis illis: Ego te baptizo.
•  
  PDF 47 Caput 8. Ad Baptismi valorem non solùm exprimenda est Personarum Trinitas, sub propriis & distinctis nominibus personalibus, sed & divinæ naturæ Unitas.
•  
  PDF 48 Caput 9. Referuntur variæ formæ, de quorum valore dubitare quis posset.
•  
  PDF 48 Caput 10. Minister Baptismi.
•  
  PDF 51 Caput 11. Subjectum Baptismi.
•  
  PDF 56 Caput 12. Necessitas & obligatio Baptismi.
•  
  PDF 57 Caput 13. Infantes omnes, etiam fidelium, & piissimorum parentum, sine Baptismo fluminis, & sanguinis morientes, secundùm communem doctrinam veterum Patrum, damnantur ad ignem æternum, tametsi mitissimâ præ cæteris pœna.
•  
  PDF 58 Caput 14. Dispositiones ad Baptismum suscipiendum adultis necessariæ. Ubi fusè de necessitate amoris Dei propter se, ad Baptismum fructuosè recipiendum.
•  
  PDF 61 Caput 15. Triplex effectus Baptismi fluminis. Ubi etiam de effectibus Baptismi flaminis, & sanguinis.
•  
  PDF 63 Caput 16. Ad consequendum dictum effectum Baptismi sanguinis, seu martyrii, necessarius est amor Dei propter se, ita ut martyrium pro Christo, sive ex amore ipsius sustineatur.
•  
  PDF 63 Caput 17. Casus, in quibus Baptismus sub conditione reiterandus est.
•  
  PDF 65 Caput 18. Necessitas, officium & obligatio Patrinorum in Baptismo adhibendorum.
•  
  PDF 66 Caput 19. Obligatio baptizatorum ad servanda promissa baptismalia.
•  
  PDF 69 Liber Tertius. Amor roborans per Confirmationem; sive de Sacramento Confirmationis.
•  
  PDF 69 Caput 1. Sacramenti Conirmationis definitio, seu potiùs descriptio.
•  
  PDF 69 Caput 2. Confirmatio est verum novæ legis Sacramentum.
•  
  PDF 70 Caput 3. Oleum esse de necessitate hujus Sacramentis certum est.
•  
  PDF 70 Caput 4. Balsamum, oleo mixtum, esse de necessitate Sacramenti, non est ita certum.
•  
  PDF 71 Caput 5. Chrysma necessariò esse debet ab Episcopo benedictum. An necessitate Sacramenti? Communis est sententia quòd sic; tametsi non usquequaque certa.
•  
  PDF 72 Caput 6. Unctio chrysmatis fieri debet, ad modum crucis, in fronte. Si quid horum prætermittitur, Sacramentum est nullum: tametsi de eo non omnes conveniant.
•  
  PDF 72 Caput 7. Impositio manûs, vel manuum, verisimilius est essentialis, sive de necessitate Sacramenti.
•  
  PDF 73 Caput 8. Tametsi solus Episcopus sit ordinarius hujus Sacramenti Minister; simplex Sacerdos, ex Summi Pontificis commissione, esse potest Minister extraordinarius illus.
•  
  PDF 75 Caput 9. Non omnia, quæ exprimuntur in forma Latinorum, tradita à Concilio Florentino, sunt de essentia formæ.
•  
  PDF 75 Caput 10. Subjectum Sacramenti Confirmationis.
•  
  PDF 76 Caput 11. Sacramenti Confirmationis effectur.
•  
  PDF 76 Caput 12. Necessitas & obligatio suscipiendi hoc Sacramentum.
•  
  PDF 78 Caput 13. Patrinus Confirmationis.
•  
  PDF 79 Liber Quartus. Amor pascens, sive de sanctissimo Eucharistiæ Sacramento.
•  
  PDF 79 Caput 1. Divinissimi Eucharistiæ Sacramenti multiplex nomen, definitio, institutio.
•  
  PDF 80 Caput 2. Eucharistia unicum est totale Sacramentum specie morali. Unicum etiam vel plura numero moraliter censeri potest, secundum aliam, & aliam considerationem.
•  
  PDF 81 Caput 3. Sanctissima Eucharistia est verum novæ Legis Sacramentum.
•  
  PDF 81 Caput 4. Sanctissimæ Eucharistiæ Sacramentum in re stabili & permanente consistit, ante sumptionem existente, non in ipsa sumptione & usu.
•  
  PDF 82 Caput 5. Eucharistiæ materia est panis triticeus, & vinum de vite.
•  
  PDF 84 Caput 6. Vinum, quod est materia calicis, quâ modicâ permixtum esse debet de necessitate præcepti Ecclesiastici, non de necessitate Sacramenti, nec de necessitate præcepti divini.
•  
  PDF 85 Caput 7. Aqua vino permixta in Christi sanguinem unà cum vino immediatè convertitur.
•  
  PDF 86 Caput 8. Materia consecranda sic physicè & moraliter præsens esse debet consecranti, ut ad sensum pronomine hoc & hic valeat demonstrari.
•  
  PDF 87 Caput 9. Materia consecranda per consecrantis intentionem determinari debet.
•  
  PDF 88 Caput 10. Forma, quâ conficitur venerabile Eucharistiæ Sacramentum, sunt verba Chrsti dicentis: hoc est corpus meum. Et, hic est calix sanguinis mei, novi & æterni Testamenti, mysterium fidei, qui pro vobis, & pro multis effundetur in remissionem peccatorum.
•  
  PDF 91 Caput 11. Consecrationis forma in solis verbis Christi, capite præcedenti relatis, adæquatè consisti, prout omnes Latini tradunt; non in illis, simul & antecedentibus vel subsequentibus Ecclesiæ precibus, quibus Sacerdos rogat Deum, ut panem in corpus, & vinum in sanguinem Christi transmutare dignetur, prout Nicolaus Cabafilas, Marcus Ephesinus, Simeon Tessalonicensis, qliique Græci Recentiores arbitrantur.
•  
  PDF 92 Caput 12. Corpus Christi, factâ consecratione, verè, realiter, & substantialiter continetur sub speciebus panis & vini.
•  
  PDF 92 Caput 13. Catholica veritas, capite superiori afferta, probatur ex perspicuis verbis Salvatoris, hoc Sacramentum instituentis.
•  
  PDF 93 Caput 14. Hæretici negantes Christum verè, realiter, & substantialiter in hoc Sacramento præsentem, contra se habent plana & perspicua Scripturæ verba.
•  
  PDF 93 Caput 15. Habent etiam contra se ligitimam Scripturæ interpretationem.
•  
  PDF 95 Caput 16. Tertiò contra se habent Apostolum Paulum 1. Cor. 10. & 11. Veterisque Testamenti figuras.
•  
  PDF 96 Caput 17. Quartò hæretici contra se habent Traditionem omnium Patrum, declarationemque octo Conciliorum Generalium.
•  
  PDF 101 Caput 18. Quintò hæretici contra se habent perpetuam totius Ecclesiæ Catholicæ fidem, unanimemque Nationum omnium Christianarum consensionem. Unde patet ipsos Novatores esse, alienosque à perpetua Ecclesiæ fide, in quam tota Ecclesia Græca cum Latina consentit, semperque consensit.
•  
  PDF 104 Caput 19. Aliarum Nationum in idem consensus.
•  
  PDF 109 Caput 20. Sextò hæretici contra se habent præscriptionem.
•  
  PDF 113 Caput 21. Hæretici contra se haben rationem Christianam.
•  
  PDF 114 Caput 22. Inania sunt argumenta hæreticorum ex Scriptura.
•  
  PDF 116 Caput 23. Inanitas eorum quæ objiciunt ex Patribus.
•  
  PDF 117 Caput 24. Augustinum totum esse suum, Berengarius & Calvinus in vanum gloriantur.
•  
  PDF 119 Caput 25. Hæreticorum à ratione argumenta digna non sunt Phlosopho, multò minùs Theologo Christiano.
•  
  PDF 120 Caput 26. Corpus & sanguis Christi non sunt realiter & substantialiter in Eucharistia per impanationem; sed per veram realemque transubstantiationem, seu conversionem totius substantiæ panis in substantiam corporis, & totius substantiæ vini in substantiam sanguinis Christi, manentibus dumtaxat speciebus panis & vini.
•  
  PDF 122 Caput 27. Satisfit argumentis contradicentium hæreticorum.
•  
  PDF 125 Caput 28. Transubstantiatis pane & vino in corpus & sanguinem Christi, in hoc mysterio species sacramentales remanent sine substantiali subjecto, tamdiùque Christi corpus & sanguis sub illis remanent, quamdiù substantia panis & vini sub illis remaneret, si per consecrationem ibi esse non desiisset.
•  
  PDF 126 Caput 29. Triplex modus recipiendi hoc Sacramentum.
•  
  PDF 127 Caput 30. Solus homo viator est subjectum capax receptionis, seu sacramentalis, seu spiritualis hujus Sacramenti.
•  
  PDF 127 Caput 31. Non omnes qui recipiunt Echaristiæ Sacramentum, effectum recipiunt Sacramenti.
•  
  PDF 128 Caput 32. Hujus Sacramenti, dignè suscepti, effectus quinque.
•  
  PDF 129 Caput 33. Gravissimorum Doctorum sententià est, quòd ad recipiendum gratiæ augmentum, ultra statium gratiæ, usque adeò requiratur in homine utente ratione, devotio actualis, vel virtualis, ut sine ea accedentes, licèt à peccato mortali sint immunes, si tamen accedant cum peccatis venialibus, in ipsa Communione commissis, tantaque tepiditate & languore, ut iis actualis & virtualis devotio totaliter impediatur, nullum ex sacrosanctæ Eucharistiæ perceptione gratiæ augmentum consequantur.
•  
  PDF 131 Caput 34. Contrariis argumentis obviam itur.
•  
  PDF 132 Caput 35. Decipiuntur multi & valdè multi Christiani, etiam Sacerdotes & Religiosi, qui ex eo quòd abstineant à peccatis mortalibus grossis & visibilibus, existimant se dispositos ad dignam fuctuosamque Communionem, cùm non sint.
•  
  PDF 134 Caput 36. Despositiones à Sanctis requisitæ explicantur, earumque necessitas confirmatur.
•  
  PDF 137 Caput 37. Regulæ secundùm quas determinandum est Confessariis, quid expediat pœnitentibus circa frequentem, vel minùs frequentem S. Eucharistiæ perceptionem.
•  
  PDF 138 Caput 38. Monita Sanctorum, illustriumque Doctorum, circa Communionem, ejusque frequentiam.
•  
  PDF 141 Caput 39. Allatis Sanctorum monitis omninò consentanea sunt Regulæ viginti novem, circa S. Communionem tradita ab Illustrissimo, pariterque sapientissimo D. Guidone de Seve, Episcopo Atrebatensi, in suo Decreto de die 5. Augusti 1695.
•  
  PDF 143 Caput 40. Ad judicandum, num pœnitens habeat dispositiones à Patribus requisitas, præsertim amorem, de quo capite 38. vel etiam gratiam sanctificantem, attendendum non quid dicat, sed quid faciat; nec tam habenda est ratio sterilium cogitationum, resolutionum, desideriorum, vel momentanearum affectionum ipsius, quàm ad opera, mores & vitam.
•  
  PDF 145 Caput 41. Idipsum ostenditur ex communi sensu omnium hominum, inaneque ostenditur effugium Recentiorum, aientium, de vera contritione, veraque Communione judicandùm ex operibus internis, non externis.
•  
  PDF 147 Caput 42. Ad Communionem indignè & infructuosè accessisse probantur, qui post Communionem in consueta crimina aquè citò, facilè & frequenter relapsi sunt, ut antè.
•  
  PDF 150 Caput 43. Amplius ostenditur, eos qui Pœnitentiæ & Eucharistiæ Sacramenta fructuosè recipiunt, citò & facilè in crimina non relabi.
•  
  PDF 153 Caput 44. Ex dictis confutantur propositiones 1. 2. 3. 4. 5. 6. & 11. capite 34. recensitæ, Adversariorumque objecta dissolvuntur.
•  
  PDF 154 Caput 45. Confutantur propositiones, septima permittens, & octava consulens Communionem Sacerdotibus & Laicis confessis, ipso die commissæ fornicationis, vel adulterii, vel sodomiæ, vel bestialitatis.
•  
  PDF 158 Caput 46. Ampliùs duæ illæ propositiones confutantur quadruplici ratione. Quarum 1a. petitur ex enormitate magna fornicationis, & aliorum peccatorum carnis in Sacerdote. 2a. ex eo quòd sanctitati Corporis Christi magnoperè adversentur. 3a. ex insito Christianis animis sensu communi, quo apprehenditur velut quidpiam valdè indignum, quòd Sacerdos ab ara Veneris & diaboli post paucas horas ad aram Christi transeat, ad ibi exercendum Sacerdotis officium. 4a. ex difficili & rara, neque ex pauculis gemitibus ...
•  
  PDF 161 Caput 47. Secundùm ordinariam gratiæ œconomiam, rara & difficilis est Sacerdotum (in fornicationem lapsorum) plena conversio, sive ex toto corde; ideòque citò & facilè non præsumenda; nec promissionibus ipsorum fides (sine cautione dignorum pœnitentiæ fuctuum) adhibenda; nec (sine ea cautione) ipsis absolutio; muliò minùs Communio, & Missæ celebratio concedenda.
•  
  PDF 163 Caput 48. Non ideò Sacerdoti, taliter lapso, pauculis post forniactionem nocte commissam horis, impartienda est absolutio, nec permittenda celebratio, quòd ex statuto Ordinis debeat celebrare, vel in die festo Parochi ministerium exhibere populo, alioqui Missam non audituro: etiamsi sermo sit de Sacerdote vitæ hactenùs probatæ, cui infeliciter, primâ jam vice, ruina ista acciderit.
•  
  PDF 165 Caput 49. Confutatur adhuc propositio nona, quoad id quod dicit de pollutione voluntaria, & ostenditur sacram Communionem ne quidem eam confitentibus consulendam, imò nec permittendam ipso die voluntariæ pollutionis.
•  
  PDF 167 Caput 50. Confutatur propositio nona: Communio multò magis consulenda est conjugatis, ipso die copulæ habitæ causâ voluptatis.
•  
  PDF 168 Caput 51. Confutatur propositio decima: Extra culpam est quisquis Eucharistiam sumit, sibi non conscius peccati mortalis.
•  
  PDF 168 Caput 52. Nullus sibi conscius peccati mortalis, quantumvis sibi contritus videatur, absque præmissa sacramentali Confessione ad sacram Eucharistiam accedere debet: dummodò non desit copia Confessoris. Quòd si necessitate urgente, Sacerdos absque previa Confessione celebraverit, quamprimùm confiteatur.
•  
  PDF 170 Caput 53. Legitimè confessus omnia mortalia, memoria occurrentia, si posteà ante Communionem recordetur alicujus mortalis, in Confessione inculpatè obliti, tenetur pro illo ante Communionem redire ad Confessarium si commodè possit.
•  
  PDF 171 Caput 54. Tametsi indefinitè sacrilegi non sint, qui ad sacram Communionem accedunt, antequam condignam de delictis suis pœnitentiam egerint: ex communi tamenn SS. Patrum, gravissimorumque Theologorum sententia, nemo lethalium, saltem graviorum reus, & maximè carnis, tametsi confessus, ad sacram Communionem accedere debet, nisi præmissis per aliquod tempus pœnitentiæ, seu pietatis operibus expurgatoriis.
•  
  PDF 173 Caput 55. Nullus post cibum vel potum, quàmlibet minimum, licitè sacram Eucharistiam sumit, nisi in casibus ab Ecclesia vel à jure admissis.
•  
  PDF 176 Caput 56. Nec parvulis, nec adultis sacratissimi Eucharistiæ Sacramenti perceptio, in re, necessaria est necessitate medii, nec parvulis in voto. An adultis necessaria sit in voto, necessitate medii, ad hoc ut acceptam gratiam conservent, in eaque contra tentationes perseverent? incertum. Saltem ipsis necessaria est necessitate præcepti divini, si sufficienti ad hoc ratione utantur.
•  
  PDF 178 Caput 57. Nec divino Communionis præcepto, nec Ecclesiastico satisfit per Communionem sacrilegam.
•  
  PDF 178 Caput 58. Satisfit nonnullis quæstionibus concernentibus præceptum Concilii Lateranensis, cap. omnis utriusque sexûs, statuentis, ut omnis utriusque sexûs fidelis, postquàm ad annos discretionis pervenerit, suscipiat reverenter, ad minus in Pascha, Eucharistiæ Sacramentum: nisi fortè, de proprii Sacerdotis consilio, ob aliquam rationabilem causam ad tempus, ab hujusmodi perceptione duxerit abstinendum.
•  
  PDF 180 Caput 59. Ad satisfaciendum Communionis præcepto, seu divino, seu Ecclesiastico, Laici non tenentur sub utraque specie communicare.
•  
  PDF 181 Caput 60. Minister validè conficiens hoc Sacramentum est omnis & solus Sacerdos ritè ordinatus. Ad quem etiam solum, velut Ministrum ordinarium, spectat distributio illius. Non ad Diaconum, nisi ex commissione Sacerdotis, in casu necessitatis.
•  
  PDF 182 Caput 61. Sacerdos negare debet hoc Sacramentum pueris, nondum rationis usum adeptis, & amentibus à nativitate. Eam tamen per modum Viatici dare potest in amentiam & phrenesim lapsis post rationis usum, si absit periculum irreverentiæ, illudque petierint, dum ratione utebantur. Ubi etiam de surdis, mutis, cacis, & energumenis.
•  
  PDF 182 Caput 62. Peccatoribus publicis, sive publicè, sive occultè petentibus, Sacerdos negare debet Communionem, nisi sufficientia dederint signa pœnitentiæ, eaque publica, si publicè petant. Occulto verò peccatori, publicè petenti, Sacerdos negare non potest.
•  
  PDF 183 Caput 63. Eucharistia non solùm est Sacramentum, sed & verum & propriè dictum sacrificium.
•  
  PDF 184 Caput 64. Hæreticorum objecta dissolvuntur.
•  
  PDF 185 Caput 65. Sacrificium Echaristicum in ultima cœna Christus instituit.
•  
  PDF 185 Caput 66. In sola utriusque speciei consecratione consistit essentia sacrificii Eucharistici.
•  
  PDF 186 Caput 67. Sacrificum Eucharisticum, seu Missæ, non solum est latreuticum & regratiatorium, sed & propitiatorum, & impetratorium pro vivis & defunctis.
•  
  PDF 187 Caput 68. Sacrificium Eucharisticum, seu Missæ, tametsi ex parte primarii offerentis, reique principaliter oblata, sit valoris infiniti; effectus tamen ipsius, tam ex opere operatio, quàm per modum impetrationis, est simpliciter finitus.
•  
  PDF 187 Caput 69. Notabilia de applicatione fructûs sacrificii Eucharistici.
•  
  PDF 188 Caput 70. Ostenditur pro quibus sit vel non sit licitum offerre sacrificium.
•  
  PDF 189 Caput 71. Intentio, quâ sacrificii Missa fructum applicat Sacerdos, non debet necessario esse acutalis, vel virtualis, dum celebrat, sed sufficit habitualis.
•  
  PDF 190 Caput 72. Exhibentur Decreta S. Congregationis, authoritate Urbani VIII. edita, circa celebrationem Missarum.
•  
  PDF 192 Caput 73. Varii casus resolvuntur circa Capellanias & Missas ex fundatione.
•  
  PDF 193 Caput 74. Casus circa stipendia Missarum, & Missas ex stipendio.
•  
  PDF 197 Caput 75. Episcopi in Synodo Diœcesana, Abbates & Generales Ordinum in suis Capitulis generalbus (secundùm Tridentinum sess. 25.c.4. de reform.) ad minorem numerum reducere poterant Missas, quarum eleemosyna adeò tenuis est, ut non facilè inveniatur, qui velit huic se muneri subjicere. Verùm hanc ipsi facultatem sustulit S. Congregatio Concilii sæpius citata, quoad onera Missarum post Tridentinum, vel in limine fundationis imposita.
•  
  PDF 198 Caput 76. Quilibet Sacerdos, etiam curam animarum non habens, neque ex stipendio obligatus, ratione muneris sacerdotalis per se loquendo tenetur sub gravi culpa aliquoties in anno Missam celebrare.
•  
  PDF 198 Caput 77. Omni die, præterquàm Parasceves, celebrare licet, sed non omni horâ. Nec plusquam semel in die, excepto die Nativitatis Domini.
•  
  PDF 199 Caput 78. Seclusâ particulari consuetudine, vel privilegio, regulariter celebrare non licet ante auroram, nec post meridiem.
•  
  PDF 199 Caput 79. Regulariter, & secluso privilegio, celebrare non licet nisi in Ecclesia consecrata, vel saltem benedicta, vel in Oratorio ad Dei cultum dedicato, per Episcopum designando, & ab ipso visitando.
•  
  PDF 200 Caput 80. Celebrare in Ecclesia violata, seu polluta, per se gravis est culpa.
•  
  PDF 201 Caput 81. Ad celebrandum sub mortali requiritur Altare ab Episcopo consecratum, saltem portatile. Requiritur item ornatus Altaris ab Ecclesia præscriptus.
•  
  PDF 202 Caput 82. Sub mortali etiam requiruntur vasa sacra, & vestes benedictæ, amictus scilicet, alba, cingulum, manipulus, stola, patena.
•  
  PDF 202 Caput 83. Nonnulla alia requisita ad debitè celebrandum.
•  
  PDF 203 Liber Quintus. Amor reconcilians per Pœnitentiam; sive de Virtute & Sacramento Pœnitentiæ.
•  
  PDF 203 Caput 1. Summi momenti est, in administratione vel usu hujus Sacramenti non errare.
•  
  PDF 204 Caput 2. Controversiæ circa usum administrationemque Sacramenti Pœnitentiæ, nimia hodie cum animositate & commotione agitatæ.
•  
  PDF 207 Caput 3. Ob grassantem hodie licentiam, quâ strictioris viæ, seu Theologiæ Sanctorum sequaces, à sectatoribus viæ laxioris, velut Novatores, Jansenistæ, Rigoristæ, &c. perperam traducuntur, non debent, qui zelum Dei & veritatis habent, ab incœpto desistere.
•  
  PDF 208 Caput 4. Ostenditur animositates illas, & commotiones, neque ex vero zelo procedere, neque ex sincero veritatis amore; indeque plurimorum salutem impediri.
•  
  PDF 209 Caput 5. Animarum saluti non sola illa calumniandi, zelososque Confessarios & Scriptores difffamandi licentia plurimùm officit; sed & magna illa luxuriantium ingeniorum licentia, per quam in rebus ad salutem, atque imprimis ad veram pœnitentiam pertinentibus, variæ opiniones irrepserunt; quæ in operis decursu ideò refelluntur, quia magnorum Theologorum judicio nimis laxæ, Sanctorumque doctrinæ videntur adversæ.
•  
  PDF 212 Caput 6. In hisce disceptationibus utrimque cavendus est excessus, tam scilicet laxitatis, quàm austeritatis.
•  
  PDF 214 Caput 7. Majus est hodie periculum excedendi per laxiorem, quàm per severiorem administrationem Sacramenti Pœnitentiæ.
•  
  PDF 215 Caput 8. Moderni Pontifices, Sanctique hujus & præcedentis sæculi, magis conquesti sunt de pernicie animarum, per dilatatam, quàm per coangustatam cæli viam inducta.
•  
  PDF 216 Caput 9. Sancti Patres in hisce disceptationibus assumendi Judices.
•  
  PDF 216 Caput 10. Post sanctos Patres, traditionem, Ecclesiæque hisce de rebus sensum, discere nos oportet potissimùm ab Episcopis, aliisque Prælatis, qui primas in Ecclesia partes obtinent.
•  
  PDF 217 Caput 11. Invectivæ Sanctorum, veterum ac novissimorum, necnon gravissimorum Cardinalium & Episcoporum adversus assertam per propositiones cap. 5. enarratas facilitatem absolvendi reos gravium criminun, consuetudinarios, recidivos, &c. priusquàm magnis precibus, gemitibus, aliisque laboriosæ pœnitentiæ ac pietatis operibus justo tempore pulsaverint ad fores divinæ misericordiæ, ad impetrandam plenæ conversionis gratiam. Cujus facilitatis praxim Sancti vocant misericordiam falsam, veram crudelitatem, ...
•  
  PDF 228 Caput 12. De gratia, seu dono pœnitentiæ, Deique erga peccatores misericordia, Authores propositionum cap. 5. recensitarum philosophantur ex sensu suo; non ex divina Scriptura, neque ex traditione: ex quibus discere ac definire nos oportet, qualem erga peccatores misericordiam Deus exerceat.
•  
  PDF 229 Caput 13. Specialiter quoad hoc redarguuntur Steyartius, & Author Pentalogi Diaphorici.
•  
  PDF 232 Caput 14. Tametsi Ecclesia nunquam dubitaverit de tanta Dei in condonandis peccatis misericordia, ut peccatores quoscumque, quamlibet multorum & enormium criminum reos, toties in gratiam recipiat, quoties ad ipsum toto corde conversi pœnitent sicut oportet. Nunquam etiam dubitaverit de data sibi ab unigenito Filio Dei potestate toties remittendi peccata, post baptismum commissa, quoties debita cum dispositione suis ea clavibus subjiciuntur. Non ideò unquam credidit, absolutionem à se impartiendam ...
•  
  PDF 233 Caput 15. Rei grandium criminum, v.g. fornicationis, olim sacramentaliter non absolvebantur, nisi post actam pœinitentiam canonicam.
•  
  PDF 233 Caput 16. Quando speciales ob causas, v.g. ob mortis periculum, ante actam pœnitentiam canonicam, dictis peccatoribus absolutio data fuit, absolutionis istius valorem & fructum Patres in dubium revocaverunt.
•  
  PDF 234 Caput 17. Compendiosè describitur pœnitentia canonica, olim præscripta reis gravium criminum, quatuorque illius gradus, seu stationes, variaque manuum impositiones super pœnitentibus.
•  
  PDF 235 Caput 18. Absolutio sub finem tertiæ vel quartæ stationis, non ante, regulariter data fuit.
•  
  PDF 238 Caput 19. Confutantur Juniores, aientes, absolutionem, dilatam ad finem usque substrationis, vel consistentiæ, non fuisse sacramentalem pro foro interno; sed cæremonialem, pro foro externo dumtaxat.
•  
  PDF 242 Caput 20. Sola absolutio sacramentalis criminum publicorum, canonicâ pœnitentiâ mulctatorum, ad finem usque prostrationis, seu tertiæ stationis, regulariter dilata non fuit; verùm & occultorum.
•  
  PDF 245 Caput 21. Ab eo tempore, quo pro peccatis dumtaxat publicis acta fuit pœnitentia publica, pro occultis occulta (id est à sæculo circiter septimo) quemadmodùm peccatores publici olim absoluti regulariter non fuerunt, nisi post actam pœnitentiam publicam; ita nec occulti nisi post occultam.
•  
  PDF 245 Caput 22. Ex illa Ecclesiæ praxi facilè videt, quisquis oculos habet, veram in remittendis retinendisque peccatis misericordiam & benignitatem, seu divinæ benignitatis & misericordiæ imitationem, omnem non excludere rigorem, nec tantam in peccatoribus absolvendis, pœnitentiisque injungendis exigere remissionem, quantam hodie, juxta opiniones cap. 5. relatas, plurimi practicant Confessarii.
•  
  PDF 247 Caput 23. Tametsi in curandis animarum morbis, sive in absolutionibus impartiendis, & pœnitentiis injungendis, animarum Medicus, seu Confessarius, hodie ad amussim sequi non debeat veteris Ecclesiæ morem; aliquousque tamen imitari debet. Eodem quoque, quo veteres Patres, spiritu debet esse animatus, id est eundem in finem collimare, easdemque, quas ipsi, rationes sibi proponere.
•  
  PDF 248 Caput 24. Rationes principales, ob quas laboriosam olim pœnitentiam, ante gravium criminum absolutionem, Patres exegerunt, demonstrant aliquid de rigore illo adhuc hodie retinendum, ad consequendos fines, quos sibi veteres Patres proposuerunt: dummodò non damnetur Ecclesiæ modernæ praxis, juxta quam Confessarii, ante peractam satisfactionem, iis hodie absolutionis beneficium impartiuntur, quos juxta diviniæ Scripturæ & Sanctorum regulas, judicant plenè conversos.
•  
  PDF 250 Caput 25. Peccatoribus misericors & justus Dominus peccata non remittit, nisi plenè sive toto corde conversis: semiplena proinde conversio, seu displicentia de peccatis, ad peccatorum veniam non sufficit, se plena requiritur.
•  
  PDF 251 Caput 26. Explicatur peccatoris plena conversio, ostenditurque quòd sit totius hominis interioris exteriorisque mutatio.
•  
  PDF 252 Caput 27. Ex sanctis Doctoribus explicatur plena sese emendandi voluntas, ad plenum conversionem requisita.
•  
  PDF 254 Caput 28. Explicatur & plenum peccati oidum, ad eandem necessarium.
•  
  PDF 255 Caput 29. Pleni odii peccatorum, plenæque proinde conversionis, seu pœnitentia signa, seu effectus ex Apostolo 2. Cor. 7. recensentur.
•  
  PDF 256 Caput 30. Pœnitentia vera & plena, magnorum præsertim peccatorum, de peccatis commissis pœnax exigere, & laboriosa esse debet.
•  
  PDF 258 Caput 31. Pro admissis post baptismum criminibus, præsertim gravioribus,, non sufficit dolor parvus & remissus, sed magnus requiritur atque intensus.
•  
  PDF 264 Caput 32. Seipsos decipiunt multi, & valdè multi, qui sese plenè conversos existimant, cùm non sint.
•  
  PDF 267 Caput 33. Pauci peccatores, maximè consuetudinarii, & frequenter recidivi, post grania crimina, assumere volunt media, sibi ad curandos animarum suarum morbos, cavendumque relapsum necessaria.
•  
  PDF 269 Caput 34. Pauci etiam magni peccatores, maximè recidivi, & consuetudinarii, salutarem & convenientem, pro facultate sua, admissorum criminum multitudine & gravitate satisfactionem acceptare volunt, atque ex hoc etiam capite pauci ex ipsis verè sunt ac plenè conversi.
•  
  PDF 269 Caput 35. Plenam magnorum peccatorum, post baptismum labsorum, præsertim consuetudinariorum, facilèque & ciitò relabentium conversionem raram esse, testantur Sancti, Scriptoresque gravissimi.
•  
  PDF 270 Caput 36. Pœnitentiam ad fincem usque vitæ dilatam valdè suspectam habuerunt sancti Patres.
•  
  PDF 271 Caput 37. Plena conversio magnorum peccatorum, maximè consuetudinariorum, facilèque & citò reincidentium in crimina (præsertim tenacia, cujusmodi sunt fornicatio, pollutio voluntariè procurata, & similia) esse non solet repentina, nec tempore perfici brevissimo; sed imperfectè primùm concipi, deinde paulatim magis magisque augeri & firmari, tandemque ad necessariam plenitudinem perduci.
•  
  PDF 281 Caput 38. Plena magnorum peccatorum, maximè consuetudinariorum, &c. conversio, secundùm ordinariam divinæ gratiæ œconomiam facilis non est, sed difficilis, difficiliorque in Sacerdote lapso, quam in Laico.
•  
  PDF 286 Caput 39. Ad plenam conversionem magni peccatoris magna requiritur Dei gratia & misericordia, precibus magnis ordinariè impetranda.
•  
  PDF 288 Caput 40. Magnam illam gratiam, seu plenæ pœnitentiæ donum, Deus præstat quidem omnibus petentibus, quomodo & quantùm res tanta petenda est (humili utique, ferventi & perseveranti oratione;) pauci tamen ex magnis peccatoribus, maximè consuetudinariis & frequenter relabentibus, gratiam illam & donum obtinent, quia pauci petunt, quomodò & quantùm res tanta petenda est.
•  
  PDF 291 Caput 41. Ad magnam illam gratiam misericordiamque impetrandam, magnis peccatoribus, maximè consuetudinariis, ac recidivis, ordinariè non sufficit vox ad Deum clamans, sed requiritur & manus, & animus, magnis gemitibus, pœnitentiæque laboribus, ad fores divinæ misericordiæ pulsans: id est orationi jungendæ sunt interna externaque pœnitentiæ opera; non ut satisfactoria pro pœna temporali, quæ solvenda superest, culpâ remisiâ; sed ut impetratoria gratiæ conversionis, remissionisque culpæ mortiferæ, ...
•  
  PDF 318 Caput 42. Ex doctrina capitibus superioribus demonstrata infertur primò, nimis laxam videri regulam administrandi Sacramentum Pœnitentiæ, quam tradit Author libri, cui titulus: Praxis solida, & per Ecclesiam communissima, remittendi & retinendi pecccata.
•  
  PDF 319 Caput 43. Infertur secundò, ad fundandum prudens judicium de dispositione magnorum peccatorum, maximè consuetudinariorum, facilèque & citò relabentum, fallacia, insufficientiaque esse plenæ conversionis signa, quæ proferunt Reymackers, Author tempestatis novaturientis, aliique Juniores: præsertim si non semel ea præstiterint absque ullo promissæ emeridaitionis effectu.
•  
  PDF 321 Caput 44. Tertiò infertur æquitas ac justitia censuræ, quâ Illustrissimus D. Guido de Seve, laudatissimus Episcopus Atrebatensis, & unus supra triginta Episcopi cumipso, propsitionem hanc: Confessarius habet rationabile seu sufficiens motivum credendi, quòd pœnitens sit verè contritus (post relapsus, aut adhuc in habitu peccati, vel in occasione proxima existens) quando pœnitens attestatur, se verè esse contritum, & Confessario clarè & manifestè non constat contrarium: hand (inquam) propositionem ...
•  
  PDF 323 Caput 45. Quartò infertur, Assertores suprà memoratæ propositionis, à sapientissimo Domino Episcopo Atrebatensi meritissimâ censurâ notatæ, abuti sententiâ istâ Angelici Doctoris: In foro conscientiæ creditur homini pro se, & contra se.
•  
  PDF 323 Caput 46. Quintò infertur, des sufficienti conversione, seu contritione magni peccatoris, maximè citò & facilè relabentis, vel consuetudinarii, ordinariè prudenter non judicari ex solis verbis, quibus dolere se,, emendationemque promittere dicit, etiamsi verbis illis adjungat gemitus, tunsionem pectoris, lachrymasque momentaneas, aliaque ejusmodi signa: præsertim si Confessarius non semel expertus fuerit, signa illa hactenùs sterilia fuisse, id est absque fructu melioris vitæ.
•  
  PDF 324 Caput 47. Infertur sextò, consuetudinarium non ideò protinùs judicandum plenè conversum, adeòque satis dispositum ad absolutionem, vel primò quòd sint primæ vices, quibus confitetur, à tempore quo peccare incœpit, & jam se humiliter de peccatis accuset, totoque corde de iis se dolere affirmet. Vel secundò quòd aliquoties jam antè confessus, à Confessario nunquam specialiter fuerit admonitus, nec ulla unquam ad consuetudinem extirpandam remedia fuerint ipsi præscripta: nunc autem ad ea se paratum ...
•  
  PDF 325 Caput 48. Infertur septimò, signa ex quibus prudenter judicatur de sufficienti dispositione magni peccatoris, maximè consuetudinarii, vel facilè & citò relapsi, esse pœnitentiæ opera, cum vitæ emendatione conjuncta. Quod probatur primò ex Evangelica regula, ex fructibus eorum cognoscetis eos, Matth. 7. quâ sicut falsi Prophetæ, sic falsi pœnitentes discernuntur à veris, & non plenè conversi à plenè conversis: & contrà.
•  
  PDF 327 Caput 49. Pobatur secundò ex aliis verbis Salvatoris ibidem: Non omnis qui dicit mihi, Domine, Domine, &c.
•  
  PDF 327 Caput 50. Probatur tertiò ex similitudine arboris, de qua ibidem.
•  
  PDF 327 Caput 51. Probatur quartò ex plerisque aliis comparationibus, parabolisque, tam ex Matth. 7. quàm ex Luc. 8. desumptis, ex quibus vera pœnitentia à falsa, plenaque à non plena discernitur.
•  
  PDF 329 Caput 52. Probatur quintò ex Joan. 14. Siquis diligit me, sermonem meum servabit, &c.
•  
  PDF 329 Caput 53. Probatur sextò ex Jacobi 2. Quid prodest, si fidem dicat quis se habere; opera autem non habeat. .... Ostende mihi fidem tuam sine operibus; & ostendam tibi ex operibus fidem meam. Fides sine operibus mortua est.
•  
  PDF 330 Caput 54. Septimò ex Conciliis, Nicæno, Ancyrano, &c.
•  
  PDF 330 Caput 55. Octavò ex SS. Patribus, Cypriano, Basilio, Nazianzeno, Nysseno, Ambrosio, Chrysostomo, Augustino, ad fidem dictus peccatoribus adhibendam, absolutionemque impartiendam, non linguam tantùm, sed manus etiam & opera, velut signa plenam conversionem probantia, requirentibus.
•  
  PDF 331 Caput 56. Nonò, ex eo quòd laudatis Patribus concinant Innocentius I. Gregorius Magnus, Cæcarius Arelatensis, Ivo Carnotensis, Bernardus, Thomas Cantuariensis, Thomas Villanovanus, &c.
•  
  PDF 333 Caput 57. Decimò ex mandato Innocentii XI. facto Procuratoribus Generalibus Ordinum Mendicantium, quo per eos Provinciis notificari jussit, ut Confessarii ex fructibus pœnitentes dijudicarent, nec eos consuetudinarios absolverent, qui post tertiam & quartam admonitionem sese non emendarent.
•  
  PDF 333 Caput 58. Undecimò, praxis veteris Ecclesiæ demonstrat, plenam magnorum peccatorum conversionem pœnitentiæ operibus esse probandam.
•  
  PDF 334 Caput 59. Duodecimò, idipsum demonstrat communis hominum sensus.
•  
  PDF 334 Caput 60. Decimò-tertiò, id etiam ratio demonstrat.
•  
  PDF 334 Caput 61. Decimo quartò, proptereà SS. Patres censuerunt, magnis peccatoribus non esse annuendum, dum medicinæ & ligaturæ impatientes, tamquam sanati, statim solvi, & ad altare mitti volunt.
•  
  PDF 334 Caput 62. Ex his omnibus tandem infertur, centumque & duodexim argumentis probatur, absolutionem mox impendendam non esse magnis peccatoribus, præsertim consuetudinariis, vel facilè ac citò relabentibus, qui absque præviis pœnitentiæ operibus præparatoriis, absque etiam vitæ emendatione, ad confessionem accedunt; sed ipsis, tamquam non conversis, vel saltem de insufficienti conversione suspectis, absolutionem differendam. Ad cujus probationem quinquaginta priora argumenta proferuntur.
•  
  PDF 336 Caput 63. Argumentum quinquagesimum primum, & quinquagesimum secundum.
•  
  PDF 337 Caput 64. Argumentum quinquagesimum tertium & quinquagesimum quartum.
•  
  PDF 339 Caput 65. Argumentum quinquagesimum quintum. Peccatores, post Confessionem Communionemque facilè, citò ac frequenter ad vomitum redeuntes, justissimum, atque in divina Scriptura & Patribus fundatissimum Confessario timorem incutiunt, ne ipsos Deus, ob supinam suæ salutis incuriam, dereliquerit, plenæ saltem conversionis gratiam subtrahendo. Ipsorum ergo conversionem, saltem plenam, justissime habet suspectam.
•  
  PDF 340 Caput 66. Argumentum quinquagesimum sextum. Timorem illum vehementer auget incuriæ illi addita perfidia magna in violando toties promissa Deo facta, totiesque irritum faciendo pactum, cum ipso solemniter initum.
•  
  PDF 341 Caput 67. Argumentum quinuqagesimum septimum. Eundem timorem superauget ingratitudo stupenda, post tot gratias, & Sacramenta suscepta.
•  
  PDF 343 Caput 68. Argumentum quinquagesimum octavum. Ampliùs adhuc timorem illum auget Dei irrisio & contemptus.
•  
  PDF 343 Caput 69. Argumentum quinquagesimum nonum. Eundem denique timorem vehementiorem rursus efficit præsumptio de misericordia Dei, seu abusus illius ad peccatum, circumstantias antè memoratas frequenter concomitans.
•  
  PDF 344 Caput 70. Argumentum sexagesimum. In consuetudinariis, facilèque, citò ac frequenter in crimina relabentibus, vitam proinde cadendo & confitendo transigentibus, plura vehemtioraque signa sunt reprobationis, nulla vel modica prædestinationis: vehemens ergo suspicio est, Confessiones Communionesque ipsorum utplurimùm laborare defectu debitæ dispositionis.
•  
  PDF 347 Caput 71. Argumentum sexagesimum primum. Tam justa suspicio est, ipsorum pœnitentiam, dum conftentur, vel esse fictam, vel non esse plenam ac sufficientem, quàm justa suspicio est, ipsorum Confessionem, & Communionem, esse infuctuosam. Atqui de hoc justissima suspicio est. Ergo, &c.
•  
  PDF 347 Caput 72. Argumentum sexagesimum secundum. Juxta sacros textus, meritò suspecta est magnorum criminum pœnitentia, à qua facile & citò receditur.
•  
  PDF 348 Caput 73. Argumentum sexagesimum tertium. Eorumdem pœnitentiam vel falsam, vel nonplenam, vel suspectam, veteres habuerunt Patres, & Ecclesia antiqua.
•  
  PDF 348 Caput 74. Argumentum sexagesimum quartum. Eorum pœnitentiam falsam, vel suspectam habuerunt Hermas & Clemens Alexandrinus.
•  
  PDF 348 Caput 75. Argumentum sexagesimum quintum. Idem censent Tertullianus, & Ambrosius.
•  
  PDF 349 Caput 76. Argumentum sexagesimum sextum. Similiter Chrysostomus & Gregorius Nyssenus.
•  
  PDF 349 Caput 77. Argumentum sexagesimum septimum. Similiter Augustinus & Gelasius Papa.
•  
  PDF 350 Caput 78. Argumentum sexagesimum octavum. Similiter etiam Gregorius Magnus, & Isidorus.
•  
  PDF 350 Caput 79. Argumentum sexagesimum nonum. Ex Concilius Toletano III. sub S. Leandro, & Romano ac Britannico, sub Gregorio VII.
•  
  PDF 351 Caput 80. Argumentum septuagesimum. Ex ipsomet Gregorio VII. & D. Anselmo.
•  
  PDF 351 Caput 81. Argumentum septuagesimum primum. Ex notione seu descriptione pœnitentiæ, à sanctis unanimiter Patribus tradita, & recepta: Pœnitentia est mala præterita plangere, & plangenda iterùm non committere.
•  
  PDF 352 Caput 82. Argumentum septuagesimum secundum. Ex istis aliis Sanctroum pronuntiatis: Inanis est pœnitentia, quam sequens coinquinat culpa. Vulnus iteratum fanatur tardiùs. Frequenter peccans, & lugens, vix veniam meretur. Nihil prosunt lamenta, si replicantur peccata. Nihil valet veniam à malis poscere, & mala denuò iterare.
•  
  PDF 352 Caput 83. Argumentum septuagesimum tertium. Ab infirmatibus & vulneribus corporis SS. Patres arguunt ad infirmitates & vulnera animæ, simileque de istes ac de illis judicium ferunt. Atqui gravis inrimitas corporis sufficienti remedio curata non censetur, dum facilè & citò redit. Ergo similiter, &c.
•  
  PDF 353 Caput 84. Argumentum septuagesimum quartum. Patribus antiquis succinunt Sancti novissimi. Imprimis Bernardus serm. 1. de Resurrect.
•  
  PDF 353 Caput 85. Argumentum seputagesimum quintum. Ex eodem Mellistuo Doctore serm. 2. de Assumptione B. Mariæ, aliisque sententiis ipsius, præcedens argumentum roborantibus.
•  
  PDF 354 Caput 86. Argumentum septuagesimum sextum. Ex Petro Blesensi, & S. Aelredo.
•  
  PDF 359 Caput 87. Argumentum septuagesimum septimum. Ex eo quòd Henneguieri, aliorumque Adversariorum opinio non stet cum variis aliis documentis S. Thomæ.
•  
  PDF 360 Caput 88. Argumentum septuagesimum octavum. Ex S. Vincentio Ferrerio.
•  
  PDF 360 Caput 89. Argumentum septuagesimum nonum. Ex S. Thoma Villanovano.
•  
  PDF 361 Caput 90. Argumentum octuagesimum. Ex S. Carolo Borromæo.
•  
  PDF 363 Caput 91. Argumentum octuagesimum primum. Ex aliis Regulis, traditis ab eodem S. Carolo.
•  
  PDF 364 Caput 92. Argumentum octuagesimum secundum. Ex magna authoritate illius doctrinæ S. Caroli in Ecclesia.
•  
  PDF 364 Caput 93. Argumentum octuagesimum tertium. Ex S. Francisco Xaverio.
•  
  PDF 365 Caput 94. Argumentum octuagesimum quartum. Ex S. Francisco Salesio.
•  
  PDF 365 Caput 95. Argumentum octuagesimum quintum. Ex Concilio Tridentino.
•  
  PDF 365 Caput 96. Argumentum octuagesimum sextum. Ex Innocentio XI. propositionem hanc 60. ut minimùm tanquam scandalosam, & in praxi perniciosam damnante: Pœnitenti habenti consuetudinem peccandi contra legem Dei, naturæ aut Ecclesiæ, etsi emendationis spes nulla appareat, nec est neganda, nec differenda absolutio; dummodo ore proferat se dolere, & proponere emendationem.
•  
  PDF 367 Caput 97. Argumentum octuagesimum septimum. Ex tribus primis propositionibus, ab eodem Innocentio XI. proscriptis.
•  
  PDF 368 Caput 98. Argumentum octuagesimum octavum. Ex variis Censuris gravissimorum Galliæ Episcoporum.
•  
  PDF 368 Caput 99. Argumentum octuagesimum nonum. Ex præclara Censura, sapientissimisque de pœnitentia regulis Illistrissimi D. Guidonis de Seve, laudatissimi Episcopi Atrebatensis, adversus propositiones septem P. Jacops.
•  
  PDF 369 Caput 100. Argumentum nonagesimum. Ex casibus, in quibus negandam vel differendam absolutionem, sapientissimi docent Cardinales, & Episcopi.
•  
  PDF 371 Caput 101. Argumentum nonagesimum primum. Ab authoritate Cardinalium, pietate & eruditione insignium.
•  
  PDF 371 Caput 102. Argumentum nonagesimum secundum. Ab authoritate Concilii Provincialis Pragensis anni 1605. posteà recusi anno 1650. jussa Cardinalis ab Harrach, Archiepiscopi Pragensis; sicut & ab authoritate Ritualium & Manudium plurimarkum Diœceseon, & plusquàm octoginta Episcop.
•  
  PDF 372 Caput 103. Argumentum nonagesimum tertium. Ab authoritate plusquàm mille quingentorum Parochorum primariarum Urbium Regni Galliarum, ex quibus valdè multi fuerunt doctrinâ & virtute præclari.
•  
  PDF 373 Caput 104. Argumentum nonagesimum quartum. Ex numerosissimo agmine insignium Theologorum, stantium pro assertione nostra.
•  
  PDF 374 Caput 105. Argumentum nonagesimum quintum. Ex eo quòd eidem assertioni nostra, præter Doctores Sæculares, suffragentur quamplurimi Regulares spectatæ probitatis, & eruditionis, ex omni Ordine, etiam Societatis Jesu.
•  
  PDF 377 Caput 106. Argumentum nonagesimum sextum. Ex eo quòd eandem assertionem nostram tradant illustriores Concionatores, Ascericique Scriptores omnes, vel ferè omnes.
•  
  PDF 377 Caput 107. Argumentum nonagesimum septimum. Specialiter ex Cantipratano, & Ludovico Granatensi.
•  
  PDF 378 Caput 108. Argumentum nonagesimum octavum. Ex eo quòd prudentia Confessario non permittat fidem adhibere consuetudinariis, ac recidivis, se toto corde contritos asserentibus, quamdiù se non emendant.
•  
  PDF 379 Caput 109. Argumentum nonagesimum nonum. Ex eo quòd id non solùm sit contra regulas prudentiæ; sed & contra zelum, & curam salutis peccatorum illorum.
•  
  PDF 379 Caput 110. Argumentum centesimum. Ex eo quòd id pariter sit contra religionem Sacramenti Pœnitentiæ.
•  
  PDF 380 Caput 111. Argumentum centesimum primum. Ex eo quòd insuper sit contra officium boni Judicis, Medici, & Doctoris, quod Confessarius gerit.
•  
  PDF 380 Caput 112. Argumentum centesimum secundum. Ex eo quòd incredibile sit, Christum voluisse, ut sui in administrando Pœnitentiæ Sacramento Ministri, omnibus prudentiæ luminibus renuntiantes, id verum esse credant, quod rationi & prudentiæ de falsitate suspectissimum est. Talè verò est testimonium consuetudinarii, & recidivi, toto se corde dolere, emendationemque promittere asserentis, dum nullum alius præbet suæ sinceritatis indicium, nisi sola verba, vel alia ejusmodi signa, quæ sapè hactenùs ...
•  
  PDF 381 Caput 113. Argumentum centesimum tertium. Ex eo quòd sancti Patres censuerint, Sacramentalem Judicem, gravioris criminis reo credere non oportere, dum ligaturæ impatiens, tamquam sanatus, statim solvi vult, ad cælestemque mensam involare.
•  
  PDF 382 Caput 114. Argumentum centesimum quartum. Ex modo quo veteres SS. Patres processerunt in determinandis nonnullis casibus, magnorum peccatorum reconciliationem concernentibus.
•  
  PDF 382 Caput 115. Argumentum centesimum quintum. Ex eo quòd opera ad probandam magnorum peccatorum pœnitentiam adeò necessaria existimarint SS. PP. ut pœnitentiam ipsorum, ad finem vitæ dilatam, habuerint valdè dubiam & suspectam; eò quòd eam probare non possent per opera, sed per verba dumtaxat & gemitus.
•  
  PDF 383 Caput 116. Argumentum centesimum sextum. Ex eo quòd pœnitentia eorum, qui confessa crimina facilè, citò ac frequenter repetunt, majorem habeat apparentiam pœnitentiæ theatralis, quàm solidæ & veræ.
•  
  PDF 383 Caput 117. Argumentum centesimum septimum. Ex eo quòd,, secundùm doctrinam Sanctorum, absque cautione operum, credendum non sit existentibus in occasione proxima peccati mortalis, eam se deserturos pollicentibus, posteaquàm fidem de eo datam servare neglexerunt. Cur ergo potiùs, absque cautione operum, credendum est consuetudinariis, & recidivis, emendationem pollicentibus, posteaquàm fidem de eo datam non servarunt, sed neglexerunt?
•  
  PDF 384 Caput 118. Argumentum centesimum octavum. Ex Rituali Romano, dicente, Videat diligenter Sacerdos quando & quibus conferenda, vel neganda, vel differenda sit absolutio,, ne absolvat eos qui talis beneficii sunt incapaces: quales sunt, qui nulla dant signa sufficientia doloris ex toro corde, & vitam in melius emendare nolunt. Signa verò illa non magis dant consuetudinarii & recidivi, de quibus agimus, quàm bonorum alienorum detentores injusti, qui ea non restituunt, cùm possint, etsi restituere non semel ...
•  
  PDF 386 Caput 119. Argumentum centesimum nonum. Ex eo quòd facilitas fidem adhibendi, absolutionemque statim impendendi magnis peccatoribus, maximè consuetudinariis & recidivis, in verbo ipsorum, causa sit ingentium malorum.
•  
  PDF 387 Caput 120. Argumentum centesimum decimum. Ex eo quòd ingentia mala illa per se sequantur ex nimia illa facilitate credendi, & absolvendi, ideòque juxta doctrinam Sanctorum Confessariis imputentur.
•  
  PDF 387 Caput 121. Argumentum centesimum undeximum. Ex eo quòd nulla mala per se sequantur ex praxi contraria, dictis utique peccatoribus non credendi, nec absolutionem impedendi, nisi per opera pœnitentiæ probatis, & emendatis: quin ingentia potiùs bona ex ea per se sequuntur. Sola proinde per se tuta est. Et ideò sola in praxi sequenda.
•  
  PDF 390 Caput 122. Argumentum centesimum duodecimum. Ex eo quòd easdem ob rationes improbanda sit nimis festina absolutio magnorum peccatorum, maximè consuetudinariorum, & recidivorum, ob quas improbatur nimis festinus baptismus adultorum. Cùm similia mala proveniant in illo, sicut in isto casu.
•  
  PDF 391 Caput 123. Magnus peccator, corde sincero, voluntateque non languidâ, sed forti quærens animæ suæ bonum, indilatam non quærit peccatorum suorum absolutionem, nec Confessarium nimis indulgentem.
•  
  PDF 393 Caput 124. Variis casibus absolutio differri potest, licèt sufficienter existimetur contritus.
•  
  PDF 394 Caput 125. Ex dictis demonstratur, sententiam nostram à nonnullis ei adversantibus, sub horrida larva per imposturam repræsentari.
•  
  PDF 395 Caput 126. Observatio præambula ad solutionem argumentum, quæ ab Adversariis objiciuntur, ex qua argumentorum illorum imbecillitas generaliter ostenditur.
•  
  PDF 395 Caput 127. Ex dictis populares difficultates, quæ objici solent, in pulverem rediguntur.
•  
  PDF 401 Caput 128. In pulverem pariter rediguntur argumenta novissima Martini Steyaert, Henneguieri, Caroli ab Assumptione, &c. illudque imprimis palmare, quod petunt ex Luc. 17.
•  
  PDF 404 Caput 129. Residua eorumdem argumenta straminea esse ostenditur.
•  
  PDF 407 Caput 130. Nulla ex assertione nostra, sive ex praxi illius, inconvenientia confextaria sunt.
•  
  PDF 413 Caput 131. Definitio virtutis pœnitentiæ.
•  
  PDF 414 Caput 132. Nullum est peccatum tam grande, quod per pœnitentiam dilui non possit.
•  
  PDF 415 Caput 133. Peccata remissa per pœnitentiam, per delictum subsequens non redeunt.
•  
  PDF 415 Caput 134. Merita per mortale subsequens mortificata, per pœnitentiam reviviscunt.
•  
  PDF 417 Caput 135. Sine voto Sacramenti Pœnitentiæ, per virtutem Pœnitentiæ in nova Lege peccata non remittuntur.
•  
  PDF 417 Caput 136. Definitio & institutio Sacramenti Pœnitentiæ.
•  
  PDF 419 Caput 137. Sacramenti Pœnitentiæ partes declarantur.
•  
  PDF 419 Caput 138. Contritionis definitio ac divisio.
•  
  PDF 420 Caput 139. Cùm ad minus probabilis sit sententia, asserens necessitatem amoris Dei propter se, saltem affectivè super omnia, ad justificationem in Sacramento Pœnitentiæ (prout ex dicendis manifestè constabit) eaque tutior sit, & periclitetur valor Sacramenti, si absque amore illo Sacramentum suscipiatur: sententia illa ab omnibus certissimè usque adeò sequenda est in praxi, ut ne Assertores quidem contrariæ opinionis sine dicto amore quemquam (circa necessitatem) absolvere licitè possint, ne Sacramentum ...
•  
  PDF 424 Caput 140. Attritionis ex solo gehennæ metis conceptia cum Sacramento insufficentia, communi Doctorum, & Scholæ Principum calculo tradita fuit ante Concilium Tridentinum.
•  
  PDF 430 Caput 141. Necessitatem amoris, sive doloris propter Deum offensum, insufficientiamque proinde attritionis purè formidolosæ ad justificationem in Sacramento Pœnitentiæ, ab initio Scholastices ad usque Concilium Tridentinum, per quinque proinde sæcula, ab omnibus, vel ferê omnibus Doctoribus traditam fuisse, adhuc specialiter demonstratur, referendo per singula sæcula Doctores, qui eam tradiderunt.
•  
  PDF 460 Caput 142. Catecheses ab Ecclesiis & Præsulibus Germaniæ, Hispaniæ, Italiæ, Galliaæ, Poloniæ, & Belgii, adversus hæreticos editæ, paartim proximè ante Tridentinum, partim ipso Tridentini tempore, partim proximè post illud, formidolosa attritionis insufficientiam, divinæque dilectionis necessitatem pariter adstruunt.
•  
  PDF 464 Caput 143. Asserta à Majoribus formidolosæ attritionis insufficientia, divinique amoris necessitas ad justificationem, in Sacramento Pœnitentiæ, ex sacris Oraculis probatur, atque imprimis ex primo maximoque mandato.
•  
  PDF 466 Caput 144. Secunda, tertia, quarta & quinta probatio ex aliis sacris textibus, & exemplis.
•  
  PDF 467 Caput 145. Eandem necessitatem probant omnia divinæ Scripturæ testomonia, veteris ac novi Testamenti, quibus peccatoris ad Deum conversio ex toto corde ad peccatorum remissionem exigitur.
•  
  PDF 468 Caput 146. Eandem necessitatem docet Apostolus Paulus.
•  
  PDF 469 Caput 147. Eandem docet Apostolus & Evangelista Johannes, sicut & Apostolorum Princeps Petrus.
•  
  PDF 470 Caput 148. Argumentum ex Rom. 8. 15. quo prorsus sufflaminatur conficta ab Adversariis quibusdam prærogativa exemptionis Christianorum à necessitate benevolæ Dei super omnia dilectionis.
•  
  PDF 473 Caput 149. Eandem divini amoris necessitatem ad justificationem probat Traditio Sanctorum omnium à sæculo primo, usque in præsens.
•  
  PDF 480 Caput 150. Nullam veri speciem, nec probabiliatem habent ea quæ Pinterellus, Abellius, Slaughterus aliique afferunt de formidolosæ attritionis sufficientia, vel à Tridentino definita, vel verbis adeò perspicuis declarata, ut mens ipsius pro illa sufficientia & perspicua.
•  
  PDF 480 Caput 151. Sufficientiam attritionis purè formidolosa à Tridentino definitam non esse, sex aliis argumentis ad oculum demonstratur.
•  
  PDF 482 Caput 152. Demonstratur sophisticum & inane esse palmare Argumentum, quo servilis attritionis sufficientiam reformato Tridentini Decreto sess. 14.c.4. definitam Adversarii prætendunt.
•  
  PDF 483 Caput 153. Adversariorum instantiæ dissipantur.
•  
  PDF 485 Caput 154. Tametsi nihil hac in parte Tridentinum definierit, sive pro una, sive pro altera parte; ex ipso nihilominùs longè efficaciora argumenta depromuntur pr servilis attritionis insufficientia, quàm pro sufficientia.
•  
  PDF 485 Primum pro insufficientia servilis attritionis argumentum ex sess. 6.c.6.
•  
  PDF 487 Caput 155. Secundum Argumentum ex cap. 7. ejusdem sess. 6.
•  
  PDF 487 Caput 156. Argumentum tertium ex sess. 14.c.1. ubi pœnitentia declaratur necessaria ad justificationem, etiam cum Sacramento.
•  
  PDF 490 Caput 157. Ingeniosi Recentioris ad superiora argumenta responsiones prostigantur.
•  
  PDF 491 Caput 158. Argumentum quartum ex sessione 14.c.4. ex definitione utique contritionis in genere, quam Concilium ibi tradit.
•  
  PDF 491 Caput 159. Argumentum quintum, ex eo quòd Tridentinum ibidem exigat propositum non peccandi de cætero, sive novæ vitæ propositum.
•  
  PDF 492 Caput 160. Argumentum sextum, ex eo quòd Tridentinum eâdem sess. 14.c.4. postulet ad contritionem, etiam imperfectam, quæ attritio dicitur, ut voluntatem peccandi excludat: Ad quod Dei propter se amor, seu charitas, saltem generaliter accepta, juxta doctrinam Sanctorum requiritur.
•  
  PDF 493 Caput 161. Doctrina illa Sanctorum ratione multiplici illustratur & roboratur.
•  
  PDF 496 Caput 162. Occurritur iis, quæ Adversarii opponunt Argumento sexto.
•  
  PDF 498 Caput 163. Specialiter occurritur iis quæ opponunt Franciscus Simonis, & Richardus Arsdekin. Quorum hac in parte excessus redarguuntur, ostenditurque consonantia doctrinæ nostræ cum doctrina Romanæ Ecclesiæ, nonnullas propositiones per Alexandrum VIII. proscribentis.
•  
  PDF 503 Caput 164. Argumentum septimum ex Tridentinis Patribus, magnique nominis Theologis, qui sessioni 14. interfuerunt, divinique amoris necessitatem, & formidolosæ attritionis insufficientiam post illam docuerunt, nemine aliorum Tridentinorum Patrum, Theologorumvè, Tridentinam definitionem ipsis objiciente.
•  
  PDF 509 Caput 165. Argumentum 8. ex eo quòd eandem insufficientiam, divinæque dilectionis necessitatem, cum S. Thoma Villanovano (qui post sess. 14. in doctrina sua perstitit, mortuus anno 1556.) post Tridentinum, vel certè post illius sessionem 14. tradiderint innumeri, omnis statûs, & Ordinis, præstantissimi Catholicissimique Scriptores, scilicet Cardinales, Archiepiscopi, Episcopi, Doctores & Theologi. Quos omnes circa Tridentini mentem perspicuè errasse, vel apertæ definitioni ipsius contradixisse, ...
•  
  PDF 527 Caput 166. Patronorum servilis attritionis argumenta solvuntur.
•  
  PDF 527 Caput 167. Ex Scriptura ostenditur, quòd necessitas amoris Dei propter se, frustraneum non reddat Pœnitentiæ Sacramentum.
•  
  PDF 528 Caput 168. Idipsum ostenditur ex sanctis Patribus.
•  
  PDF 531 Caput 169. Tametsi contritio perfecta cum Sacramento requireretur (quod non concedimus) non ideò frustraneum esset Pœnitentiæ Sacramentum.
•  
  PDF 532 Caput 170. Non omnis contritio ex Dei propter se amore, etiam super omnia, est contritio perfecta. Nec omnis dilectio Dei propter se super omnia, est dilectio perfecta.
•  
  PDF 539 Caput 171. Contrariis occuritur argumentis.
•  
  PDF 544 Caput 172. Contritio perfecta cum Sacramento non requiritur.
•  
  PDF 545 Caput 173. Perfectæ contritionis ab imperfecta, seu attritione discrimen.
•  
  PDF 546 Caput 174. Non omnis Dei propter se amor, vel ex amore dolor, cum Sacramento sufficiens ad justificationem unius peccatoris, sufficit ad justificationem cujuscumque peccatoris.
•  
  PDF 546 Caput 175. Artritio ex Dei propter se super omnia amore, licèt imperfecto, ex speciali Dei misericordia, meritoque Passionis Christi, absque actuali susceptione Sacramenti (licèt non absque voto ipsius) justificat in articulo mortis, dum actualem susceptionem excludit impossibilitas, non voluntas.
•  
  PDF 547 Caput 176. Satisfit argumentis, quæ contra assertionem Capitis præcedentis objiciuntur.
•  
  PDF 548 Caput 177. Contritio, vel attritio naturalis non sufficit, etiam cum Sacramento.
•  
  PDF 549 Caput 178. Contritio, post mortale commissum, est sub gravi præcepto, statim atque peccator, ad se reversus, commissum à se peccatum recogitat, ita ui graviter peccet, qui diu differt.
•  
  PDF 550 Caput 179. De singulis peccatis mortalibus necessaria est contritio perfecta, vel imperfecta. Non tamen necesse est quòd pro numero peccatorum sit numerus contritionem; sed sufficit unus contritionis motus, ex motivo omnibus communi ad omnia (virtualiter saltem) se extendens.
•  
  PDF 551 Caput 180. Necesse non est quòd contritio præcedat Confessionem; sed sufficit quòd præcedat, vel commitetur absolutionem.
•  
  PDF 551 Caput 181. Momentosæ de contritione quæstiones resolvuntur.
•  
  PDF 552 Caput 182. Ne venialia quidem absque perfecta vel imperfecta contritione remitti queunt, sive per Sacramenta, sive per Sacramentalia.
•  
  PDF 553 Caput 183. Ne in altero quidem sæculo, venialia absque Contritione remittuntur.
•  
  PDF 554 Caput 184. Confessionis sacramentalis natura, præceptumque divinum.
•  
  PDF 554 Caput 185. Præter divinum Confessionis præceptum, de ea quoque datur præceptum Ecclesiasticum, obligans ad Confessionem ultra annum non differendam. Cui non satisfacit, qui facit Confessionem voluntariè nullam.
•  
  PDF 555 Caput 186. Conditiones, seu qualitates bonæ Confessionis.
•  
  PDF 555 Caput 187. Materialis integritas Confessionis non est universim necessaria, sed sola integritas formalis.
•  
  PDF 557 Caput 188. Ad Confessionem formaliter integram, præter declarationem circumstantiarum variantium speciem, necessaria est declaratio circumstantiarum notabiliter aggravantium intra eamdem speciem.
•  
  PDF 559 Caput 189. Ad hoc ut Confessio formaliter integra sit, peccata dubia necessariò confitenda sunt ut dubia.
•  
  PDF 561 Caput 190. Mortalia, confessa ut dubia, si postmodum occurrant ut certa, confitenda sunt ut certa.
•  
  PDF 561 Caput 191. Duæ sunt causæ excusantes ab integritate materiali Confessionis: videlicet impotentia physica, & moralis.
•  
  PDF 562 Caput 192. Datur Confessio valida & informis, etsi non detur Pœnitentiæ Sacramentum validum & informe. Qua in re paradoxa Neoterici cujusdam opinio confutatur.
•  
  PDF 564 Caput 193. Casus invalidæ, adeòque iterandæ Confessionis. Et qualiter tunc iteranda sit.
•  
  PDF 564 Caput 194. Confessio ore, seu voce humanâ, regulariter fieri debet, tametsi hoc non sit de necessitate Sacramenti.
•  
  PDF 565 Caput 195. Confessio inter absentes per epistolam fieri non potest.
•  
  PDF 566 Caput 196. Moribundus, qui absente Confessario confessionem petiit, si interim amissâ loquelâ, & sensuum usu, nullum in præsentia ipsius signum dare valeat, potest & debet absolvi.
•  
  PDF 566 Caput 197. Moribundus, sensibus repentè destitutus, tametsi confessionem non petierit, nec aliud pœnitentiæ signum speciale dederit, si tamen piè & christiane vixerit, absolvi potest, & debet, saltem sub conditione.
•  
  PDF 575 Caput 198. Ægrotis in periculo mortis significanda est pœnitentia, seu satisfactio, quam implere debeant si convaluerint, impositâque interim ea quam facilè tunc implere possunt, absolvi debent.
•  
  PDF 575 Caput 199. Satisfacti pro peccatis jure divino necessaria est.
•  
  PDF 576 Caput 200. Satisfactio non solùm necessaria est ad satisfaciendum Ecclesiæ, sed & divinæ justitiæ, nec ad remissionem pœnarum temporalium dumtaxat, se (saltem in voto) necessaria quoque est ad remissionem lethalis culpæ, pœnæque æternæ.
•  
  PDF 576 Caput 201. Quòd satisfactio pœnitentibus in Sacramento Pœnitentiæ imponatur, divinæ est institutionis, non humanæ usurpationis.
•  
  PDF 577 Caput 203. Abjicienda quoque hæc plurimum Juniorum propositio: nulla, vel modica satisfactio imponenda est, dum pœnitens confitetur ad lucrandum Jubilæum, vel aliam Indulgentiam plenariam.
•  
  PDF 579 Caput 204. Ampliùs opinio illa confutatur ex Patribus, Conciliis, & Ecclesiæ, seu Rimanorum Pontificum sensu.
•  
  PDF 581 Caput 205. Laudatis Pontificibus accedum novissimi Pontifices, Cardinales, Episcopi, Theologique gravissimi.
•  
  PDF 583 Caput 206. Confessarius tenetur, per se loquendo, pœnitentibus imponere, & pœnitentes acceptare pœnitentiam, seu satisfactionem gravitati multitudinique criminum proportionatam.
•  
  PDF 590 Caput 207. Confutatur opinio Arsdekini Theol. tripart. tom. 2.p.2. tract. 3. cap. 5. ad quæstionem: quanta pœnitentia videatur proportionata pro uno mortali ordinario, respondentis: justam satis pœnitentiam esse v.g. Coronam quinque Decadum.
•  
  PDF 592 Caput 208. Imposita pœnitentia, secundùm Theologiam Sanctorum, peccatis ex adverso debet respondere.
•  
  PDF 594 Caput 209. Pœnitentiam gravem, pro mortalibus à Confessario impositam, pœnitens suscipere & implere tenetur sub mortali. Imò si pro iis leviorem Confessarius imposuerit, pœnitens ad ampliorem peragendam obligatur.
•  
  PDF 595 Caput 210. Pœnitentiam ab uno Confessario impositam alius Confessarius mutare non potest, nisi causâ cognitâ, & graves ob causas.
•  
  PDF 595 Caput 211. Pœnitentia imponenda est per modum præcepti, non ex roto per modum consilii.
•  
  PDF 595 Caput 212. In pœnitentiam imponi potest opus aliàs præceptum. Etiam oratio, eleêmosyna, &c. pro defunctis.
•  
  PDF 596 Caput 213. Pœnitens, antequam sit justificatus, pro peccatis suis satisfacere potest, dummodò deposuerit affectum ad mortale peccatum, operaque satisfactoria faciat corde contrito, & satagente per opera illa amissam Dei gratiam recuperare.
•  
  PDF 596 Caput 214. Abolutè & universim necessarium non est ut imposita satisfactio ante sacramentalem absolutionem impleatur.
•  
  PDF 597 Caput 215. Confessarius pœnitentem obligare potest ad satisfactionem ex parte, vel ex toto implendam ante absolutionem, dum id ipsius curationi spirituali judicat expedire.
•  
  PDF 597 Caput 216. Absolutionis sacramentalis natura exponitur.
•  
  PDF 598 Caput 217. Forma Sacramenti Pœnitentiæ indicativa, quâ Latina Ecclesia modò utitur, haud dubiè optima est. Sed non edeò irrita est forma deprecatoria, quâ Ecclesia usu fuisse videtur per multa sæcula.
•  
  PDF 600 Caput 218. Sensus horum verborum, Absolvo te à peccatis tuis.
•  
  PDF 601 Caput 219. Absolutio illicitè & invalidè datur absenti.
•  
  PDF 601 Caput 220. Absolutio sub conditione de præsenti, si sis contritus, si sincerum habes te emendandi vel restituendi propositum, &c. illicita est. Sub conditione de futuro est invalida.
•  
  PDF 601 Caput 221. Absolutio à censuris præcedere debet absolutionem à peccatis.
•  
  PDF 601 Caput 222. Obviis quibuscumque, tametsi sua peccata confitentibus, absolutio impartienda non est; sed neganda omnibus, quorum nulla vel ficta est conversio.
•  
  PDF 603 Caput 223. Absolutio (extra mortis articulum) differenda est iis, quorum contritio, spectatis omnibus dubia & incerta est. Nec ad eam impenendum sufficit quæcumque de ea probabilitas, si in contrarium sit æqualis vel major probabilitas.
•  
  PDF 604 Caput 224. Solus Sacerdos à peccatis absolvere potest, Pœnitentiæque Sacramentum administrare.
•  
  PDF 605 Caput 225. Nullius momenti est absolutio, quam Sacerdos in eum profert, in quem ordinariam aut delegatam non habet jurisdictionem.
•  
  PDF 605 Caput 226. Exponitur ordinaria & delegata absolvendi potestas.
•  
  PDF 606 Caput 227. Approbatio Episcopi ad absolvendum non requiritur in articulo mortis: in quo proinde simplex Sacerdos validè potest morbundum absolvere, etiam præsente approbato. An etiam licitè? ex textu Tridentini videtur clarè inferri quòd sic.
•  
  PDF 607 Caput 228. Nullus Sacerdos, etiam regularis (extra mortis articulum) confessiones sæcularium, etiam Sacerdotum, potest audire, nisi aut Parochiale Beneficium, aut ab Episcopo per examen ( si illi videbitur necessarium) approbationem obtineat.
•  
  PDF 608 Caput 229. Vnius Episcopi approbatio non sufficit ad hoc ut Sacerdos, etiam Regularis, sæcularium confessiones ubique audire possit.
•  
  PDF 608 Caput 230. Ad audiendas sæcularium confessiones, non sufficit approbatio obtenta ab Episcopo pœnitentis; sed necessaria est approbatio obtenia ab Episcopo loci, ubi audienda est confessio.
•  
  PDF 608 Caput 231. Ad audiendas sæcularium confessiones, necessaria est approbatio obtenta: non sufficit petita, & injustè negata.
•  
  PDF 608 Caput 232. Regularis approbatus ad tempus limitatum,, eo elapso,, confessiones sine nova approbatione audire nequit, sive justè, sive injustè fuerit limitatus.
•  
  PDF 609 Caput 233. Regularis usque ad revocationem approbatus, revocatione, seu justè, seu injustè factâ, debet à confessionibus audiendis desistere.
•  
  PDF 609 Caput 234. Prælatus, & Confessarii Regulares, non approbati ab Episcopo, in Monasteriis & Collegiis suis audire possunt confessiones illorum sæcularium, qui ibi sunt verè de familia, & continus commensales. Non autem illorum, qui tantùm ipsis deserviunt.
•  
  PDF 610 Caput 235. Ne venialium quidem confessiones à sæcularibus factas, audire licet Sacerdoti, sive sæculari, sive regulari, ab Episcopo non approbato.
•  
  PDF 610 Caput 236. Sacerdotum, sive sæcularium, sive regularium, approbationes Episcopi certis limitibus circumscribere possunt, & ad certas personas, loca, vel tempora coarctare, si non adeò idonei reperti fuerint.
•  
  PDF 610 Caput 237. Clausula in approbationibus Episcoporum Belgii apponi solita, quâ Regularibus facultatem confessiones audiendi concedunt, de consensu eorum, quorum interest, utique Parochorum,, censena non est taxativa, seu limitativa, sed modalis: ita ut non designet conditionem sinde qua non; sed modum convenienter utendi dictâ facultate, ad evitandas dissensiones, & rixas, inter Confessarios Regulares & Parochos.
•  
  PDF 611 Caput 238. Confessarii Ordinum Mendicantium, in Diœcesibus, in quibus sunt approbati, confessiones audire possunt quorumcumque sæcularium ad se accedentium, etiam extraneorum, deque alia Dœcesi existentium.
•  
  PDF 611 Caput 239. Per confessionem, quovis tempore, etiam Paschali, factam Mendicantibus approbatis, impletur præceptum annuæ confessionis.
•  
  PDF 611 Caput 240. Confessarii Ordinum Mendicantium nec intra, nec extra Italiam, absolvere possunt a casibus, & censuris, quos & quas Episcopi sibi reservant; nisi ad id specialem ab ipsis licentiam acceperint.
•  
  PDF 611 Caput 241. Sacerdotes Regulares, quàmlibet ab Episcopis approbati, fratres suos validè absolvere non possunt, nisi ad id à Superioribus suis deputati fuerint.
•  
  PDF 611 Caput 242. Sacerdotes Regulares, quàmlibet amplam habentes à Sede Apostolica licentiam, absolvendi quoscumque fideles, à casibus quantumcumque enormibus, etiam Sedi Apostolica reservatis, sicut in vim licentiæ hujusmodi absolvere non possunt sæculares à casibus sibi ab Episcopo reservatis; ita nec absolvere fratres suos à casibus reservatis Superioribus suis.
•  
  PDF 612 Caput 243. Observanda circa absolutionem injicientium manus violentas in Clericos, vel Religiosos.
•  
  PDF 613 Caput 244. Peccatum habens reservatum, non potest, extra mortis articulum, confiteri Sacerdoti non habenti potestatem in reservata, neque his sive à reservatis, sive à non reservatis ipsum absolvere.
•  
  PDF 613 Caput 245. Confessarius, qui, non obtentâ ad id facultate, absolvere audet, vel præsumit à casibus Sedi Apostolicæ, vel sibi ab Episcopo reservatis, excommunicationem ipso facto incurrit.
•  
  PDF 613 Caput 246. Confessarius, qui id seu scienter fecit, seu ignoranter, pœnitentem ad confessionem, si possit, revocare tenetur, obtentâque facultate absolvere; vel certè monere de errore, ut Superiorem adeat, seu habentem facultatem. Sie neutrum possit, pœniteat, Deoque negotium commendet.
•  
  PDF 613 Caput 247. Facultas ab Episcopo obtenta, absolvendi à casibus ipsi reservatis, non cessat, mortuo Episcopo.
•  
  PDF 613 Caput 248. Confessarius, tam sæcularis, quàm regularis, (alias non habens potestatem in reservata) in Diœcesi in qua est approbatus, pœnitentes ex alia Diœcesi ad se accedentes, absolvere potest à casibus in illa Diœcesi reservatis, si reservati non fuerint in diœcesi, in qua est approbatus, nisi eosdem pœnitentes noverit in fraudem reservationis, ad alienam Diœcesim pro absolutione abtinenda migrasse.
•  
  PDF 613 Caput 249. Tametsi Confessarius, habens facultatem absolvendi à casibus S. Pontifici reservatis, a censuris etiam absolvere possit; Confessarius tamen, habens facultatem absolvendi à casibus Episcopo reservatis, non ideò potest absolvere à censuris ipsi reservatis.
•  
  PDF 614 Caput 250. Invalida est confessio facta Sacerdoti hæretico, schismatico, notoriè excommunicato, suspenso, irregulari.
•  
  PDF 614 Caput 251. Valdè periculosum est, juxta doctrinam Sanctorum, confessionibus audiendis se ingerere, absque signis vocationis divinæ.
•  
  PDF 614 Caput 252. Variæ in Confessario dotes, seu qualitates requiruntur, ad istud ministerium vitè obeundum.
•  
  PDF 615 Caput 253. Oportet Confessarium esse instructum triplici scientiâ, Judicis, Medici, & Doctoris, saltem in gradu convenienti & mediocri, etsi non sublimi & eminenti. Pœnitentem verò oportet conformare se opinioni Confessoris, non contrà.
•  
  PDF 617 Caput 254. Explicatur prudentia, quâ pollere debet Confessarius.
•  
  PDF 618 Caput 255. Prudentia Confessarii in monitione errantium.
•  
  PDF 619 Caput 256. Prudentia Confessarii in ordine ad pueros sibi confidentes.
•  
  PDF 620 Caput 257. Prudentia Confessarii in ordine ad rudes, fidei mysteria ignorantes.
•  
  PDF 620 Caput 258. Prudentia Confessarii in ordine ad hæreticos, ad Ecclesiam redeuntes.
•  
  PDF 620 Caput 259. Prudentia Confessarii in ordine ad recidivos & consuetudinarios.
•  
  PDF 621 Caput 260. Prudentia Confessarii in ordine ad discernendas occasiones, relapsis sub mortali vitandas.
•  
  PDF 623 Caput 261. Prudentia Confessarii in ordine ad perjuros & blasphemos.
•  
  PDF 624 Caput 262. Prudentia Confessarii in ordine ad deditos voluptatibus obscœnis.
•  
  PDF 625 Caput 263. Prudentia Confessarii erga tepidos, suæque perfectionis adeò incurios, ut licèt nulla mortalia committere videantur, nulla etiam Christianæ vitæ signa demonstrent.
•  
  PDF 626 Caput 264. Prudentia Confessarii in loquendo de auditis in confessione.
•  
  PDF 627 Caput 265. Violatio sigilli confessionis semper est mortali peccatum, seu mortalia, seu venialia dumtaxat peccata in specie Confessarius revelet.
•  
  PDF 627 Caput 266. Sigillum confessionis non violat Confessarius, nec secretum prodit, absolutionem negando quibus oportet, vel eam differendo, ad hoc ut pœnitens ad eam, sicut & ad Communionem, per dignos pœnitentiæ fructus interim se disponat.
•  
  PDF 627 Caput 267. Sigilli confessionis obligatio oritur ex omni & sola confessione sacramentali, saltem inchoata, etiamsi absolutio secuta non sit, ob defectum doloris vel propositi emendationis.
•  
  PDF 628 Caput 268. Personæ obligatæ sigillo.
•  
  PDF 628 Caput 269. Materia cadens sub sigillum.
•  
  PDF 629 Caput 270. Sacerdos, cui facta est confessio, potest de licentia expressa pœnitentis, de rebus in confessione auditis cum eo colloqui, & cum qualibet alia persona.
•  
  PDF 629 Caput 271. Illicitus est omnis usus scientiæ confessionis, extra confessionem, per quem confessio redditur odiosa, vel qui sit cum pœnitentis gravamine, vel incommodo, confessioni extrinseco.
•  
  PDF 631 Liber Sextus. Amor ungens ad extremam cum diabolo luctam. Sive de Sacramento Extremæ Unctionis.
•  
  PDF 631 Caput 1. Extrema Vnctio verum est novæ legis Sacramentum à Christo institutum.
•  
  PDF 632 Caput 2. Materia & forma hujus Sacramenti.
•  
  PDF 632 Caput 3. Minister hujus Sacramenti.
•  
  PDF 633 Caput 4. Subjectum hujus Sacramenti.
•  
  PDF 634 Caput 5. Quadruplex effectus hujus Sacramenti.
•  
  PDF 634 Caput 6. Enumerati effectus tales ac tanti sunt, ut ex iis meritò inferatur, lethalis peccati reos esse, qui, à Pastore moniti,, negligunt Sacramentum istud suscipere. Reos item Pastores, qui, rogati, negligunt ovibus suis illud administrare. Ad quod subn mortali tenentur, etiam cum vitæ suæ periculo.
•  
  PDF 635 Liber Septimus. Amor ordinans Ministros Ecclesiæ Militantis. Sive de Sacramento Ordinis.
•  
  PDF 636 Caput 1. Ordinis definitio.
•  
  PDF 636 Caput 2. Ordo est verum novæ legis Sacramentum.
•  
  PDF 636 Caput 3. Divisio Ordinis.
•  
  PDF 637 Caput 4. Minores Ordines, & Subdiaconatum verè & propriè esse Sacramentum, plerique magni Theologi probabiliter affirmant. Alii probabiliùs negant.
•  
  PDF 637 Caput 5. Episcopus, Presbyteratus, & Diaconatus, haud dubiè sunt Sacramentum.
•  
  PDF 638 Caput 6. Minorum Ordinum materia, forma, & officium.
•  
  PDF 638 Caput 7. Materia, forma, & officium Subdiaconatûs.
•  
  PDF 638 Caput 8. Materia, forma, & officium Diaconatûs.
•  
  PDF 639 Caput 9. Materia & forma Presbyteratûs.
•  
  PDF 640 Caput 10. Differentia Presbyteratûs ab Episcopatu.
•  
  PDF 641 Caput 11. Fidei dogma est, præter Sacerdotium spirituale & internum, Christianis omnibus commune; aliud esse Sacerdotium externum & visibile, in ultima Cœna à Christo Domino institutum, ad sacrificiandum & offerendum Deo corpus & sanguinem suum.
•  
  PDF 643 Caput 12. Sacerdotalis Ordinis officium, dignitas & escellentia.
•  
  PDF 644 Caput 13. Sanctitas vitæ Sacerdotibus necessaria.
•  
  PDF 645 Caput 14. Sacramenti Ordinis Minister ordinarius solus est Episcopus.
•  
  PDF 647 Caput 15. Episcopus ordinans debet esse proprius Episcopus ordinandi, vel saltem ad licitam Ordinationem requiritur ipsius licentia, de qua constet per litteras dimissorias ab eo concessas. Tametsi valida sit Ordinatio ab Episcopo non proprio, facta sine licentia ipsius.
•  
  PDF 648 Caput 16. Proprius Episcopus Regularium est ille, in cujus Diœcesi situm est Monasterium, ubi suorum Superiorum mandato degunt. Ubi cum discretione defenduntur privilegia Mendicantium quoad Ordines.
•  
  PDF 649 Caput 17. Sexus, ætas, & qualitates ordinandorum.
•  
  PDF 653 Caput 18. Ordinationum impedimenta & irregularitates.
•  
  PDF 657 Caput 19. Malè ordinatorum pœna.
•  
  PDF 658 Caput 20. Si ante Ordinum collationem Episcopus palàm protestetur, se non intendere ordinare eos, qui talem vel talem habent contra Canones defectum, eum defectum habens validè equidem ordinatur.
•  
  PDF 658 Liber Octavus. Amor procreans Colonos Ecclesiæ Triumphantis. Sive de Sponsalibus & Matrimonio.
•  
  PDF 659 Pars Prima. De Sponsalibus, & Denuntiationibus Matrimonio præmitti solitis. Necnon de Dispensationibus Matrimonialibus.
•  
  PDF 659 Caput 1. Sponsalium natura & obligatio.
•  
  PDF 660 Caput 2. Ætas ad sponsalia requisita.
•  
  PDF 660 Caput 3. Tempus adimplendi sponsalia.
•  
  PDF 660 Caput 4. Sponsalia clandestina valida sunt.
•  
  PDF 661 Caput 5. Sponsalia, insciis parentibus, communiter illicita sint.
•  
  PDF 661 Caput 6. Conditio turpis, adjecta sponsalibus, in foro conscientiæ non semper habetur pro non adjecta.
•  
  PDF 661 Caput 7. Valeantne, obtentâ dispensatione, sponsalia impeditorum impedimento dirimente, sub conditione, si Papa dispensaverit? controvertitur. Graves Doctores censent non valere, nisi renovato consensu.
•  
  PDF 662 Caput 8. Sponsalia, sub conditione pœnali, quòd pars quæ promissis non steterit, pendet alteri 100. aureos v.g. non obligant ad solutionem pœnæ resilientem ex causa justa.
•  
  PDF 662 Caput 9. Invalida sunt sponsalia, etiam jurata, quæ quispiam contraxit post votum simplex castitatis, vel ingrediendæ Religionis.
•  
  PDF 663 Caput 10. Sponsalia ipso jure dissolvuntur 1°. per matrimonium de præsenti cum alia initum. 2°. per solemnem professionem in religione approbata. 3°. per sacri Ordinis susceptionem. 4°. per ortam inter sponsos cognationem spiritualem, ex eo quòd sponsus filium sponsæ de fonte baptismi levaverit; vel affinitatem ex superinducta copula cum cognato, vel cognata alterius, in primo vel secundo gradu.
•  
  PDF 663 Caput 11. Occurritur argumentis contradicentium assertioni, quâ n. 35. dictum est, invitâ comparte, licitam non esse (post sponsalia) susceptionem Ordinis sacri, nec emissionem simplicis voti continentiæ.
•  
  PDF 664 Caput 12. Præter causas enarratas cap. 10., quibus stantibus, sponsalia ipso jure solvuntur; aliæ sunt causæ, propter quas facto hominis solvuntur, seu solvi permittuntur.
•  
  PDF 665 Caput 13. Prima sponsalia non solvuntur per secunda, etiam jurata, etiam secutâ copulâ cum secunda sponsa, priorum sponsalium ignara.
•  
  PDF 666 Caput 14. Sponsus, vel sponsa, laborans defectu, qui cognitus averteret compartem à matrimonio, tenetur illum manifestare, si repugnet substantiæ matrimonii, vel sit infectivus alterius, vel futurus ipsi graviter noxius. Aliàs non, etiamsi matrimonium inde futurum sit minùs commodum, & minùs appetibile.
•  
  PDF 666 Caput 15. Qui promisit, vel etiam juravit, se non ducturum nisi Titiam, absolutè non tenetur eam ducere, sed solùm casu quo nubere velit.
•  
  PDF 666 Caput 16. Ad dissolvendum sponsalia clandestina, seu occulta, dum causa dissolvendi est moraliter certa, necessaria non est authoritas Judicis Ecclesiastici.
•  
  PDF 666 Caput 17. Observanda post sponsalia.
•  
  PDF 666 Caput 18. Præparatio Sponsorum ad matrimonium.
•  
  PDF 668 Caput 19. Præter dicta capite præcedenti, matrimonium præcedere debent tres proclamationes, seu denuntiationes, ,ulgò banna.
•  
  PDF 669 Caput 20. Nimia facilitas hodie dispensandi promiscuè cum omnibus dispensationem petentibus, etiam sine justa causa, super proclamationibus, seu bannis, plurimorum & ingentium malorum causa est.
•  
  PDF 669 Caput 21. Sapè periculosum est; mediante dispensatione, super impedimento dirimente, matrimoniis statum assumere.
•  
  PDF 671 Caput 22. Quàm muliis ex capitibus impetratæ dispensationes matrimoniales frequenter invalidæ sint, & quænam ab Oratoribus exprimenda sint, ut dispensatio valeat.
•  
  PDF 671 Caput 23. Matrimonio jungendi non sunt, qui Christianæ fidei rudimenta ignorant.
•  
  PDF 671 Pars Secunda. De Sacramento Matrimonii.
•  
  PDF 671 Caput 1. Matrimonii essentia & institutio.
•  
  PDF 672 Caput 2. Matrimonium est verè & propriè novæ legis Sacramentum.
•  
  PDF 673 Caput 3. Eadem est materia & forma Sacramenti Matrimonii, quæ contractuûs matrimonii. Verba proinde Sacerdotis: ego vos in matrimonium conjungo, &c. non sunt forma substantialis Sacramenti Matrimonii.
•  
  PDF 675 Caput 4. Parochus, vel Sacerdos de ejus licentia matrimonio assistens, non es Minister essentialis Sacramenti Matrimonii, sed ipsi contrahentes.
•  
  PDF 676 Caput 5. Satisfit argumentis quæ objiciuntur contra doctrinam Capitis tertii & quarti.
•  
  PDF 680 Caput 6. Omne matrimonium baptizatorum, cum debita intentione, etiam per procuratores initum, est Sacramentum.
•  
  PDF 681 Caput 7. In matrimonio tamen fidelium baptizatorum ratio contractûs separabilis est à ratione Sacramenti, dabileque est verum matrimonium quod non sit Sacramentum.
•  
  PDF 682 Caput 8. Matrimonium baptizati cum non baptizata, contractum ex Pontificia dispensatione, Sacramentum est in baptizato: minimè in non baptizata.
•  
  PDF 682 Caput 9. Parentum consensus necessarius non est ad valorem matrimonii.
•  
  PDF 683 Caput 10. Ad valorem matrimonii necessarius est contrahentium consensus, per verba vel signa de præsenti, sensibiliter expressus.
•  
  PDF 683 Caput 11. Necesse non est quòd consensus matrimonialis exprimatur verbis, sed verborum loco, tum nutus, tum signa, quæ internum consensum apertè indicent, satis ad matrimonium esse possunt; tum ipsa etiam taciturnitas, cùm puella, propter verecundiam, non respondet, sed pro ea tacente parentes loquuntur.
•  
  PDF 683 Caput 12. Expressio verborum, sine interiori consensu, matrimonium non facit. Qui tamen cum tali simulatione matrimonium cum altera, sincerè procedente, contraxit, eam ducere tenetur, nonnullis casibus exceptis.
•  
  PDF 684 Caput 13. Consensus matrimonialis, coram Parocho & testibus præstitus per verba de præsenti, sub honesta conditione de futuro, purificatâ conditione transit in absolutum, per eumque perficitur matrinomiun, absque necessitate novi consensûs, iterationeque contractûs coram Parocho.
•  
  PDF 684 Caput 14. Consensus matrimonialis, coram Parocho & testibus per verba de præsenti præstitus, sub honesta conditione de præserti, vel de præterito (v.g. accipio te in uxorem, si es legitima, si es virgo, &c.) ab initio nullus est deficiente conditione, nec convalescit ex copula subsequente.
•  
  PDF 685 Caput 15. Conditio turpis, adjecta contractui matrimoniali, illum reddit irritum & nullum, si sit contra substantiam & bona matrimonii. Alias habetur pro non adjecta.
•  
  PDF 685 Caput 16. Consensus ad valorem matrimonii requisitus debet esse liber a coactione, & metu gravi, ad ipsum extorquendum injustè incusso.
•  
  PDF 686 Caput 17. Matrimonium coram Parocho & testibus celebratum, si ab initio fuerit occultè nullum, ob gravem metum vel fictionem unius partis, accedente vero & libero consensu ipsius convalescit, modò altera pars in pristino consensu persistat.
•  
  PDF 687 Caput 18. Matrimonium coram Parocho & testibus celebratum, si ab initio nullum fuerit ob impedimentum occultum, dispensatione obtentâ non convalescit, nisi novus utriusque partis consensus accesserit, verbis aut signis expressus, licèt hoc posito necessarium non sit eum de novo exprimere coram Parocho & testibus.
•  
  PDF 688 Caput 19. Matrimonium Christus reduxit ad primam institutionem: secundùm quam esse debet unius cum una.
•  
  PDF 688 Caput 20. Matrimonium baptizatorum ratum, solâ morte (naturali vel civili) quoad vniculum solvi potest: consummatum, solâ morte naturali.
•  
  PDF 689 Caput 21. Ne quidem ob adulterium dissolvi posse matrimonii vinculum, si non de fide, saltem est fidei proximum.
•  
  PDF 691 Caput 22. Asserta matrimonii indissolubilitas est de jure divino: probabiliter etiam de naturali.
•  
  PDF 692 Caput 23. Matrimonium ratum, non consummatum, solemni professione religionis approbatæ solvitur quoad vinculum, jure divino.
•  
  PDF 693 Caput 24. Matrimonium ratum, quoad vinculum probabilius dissolvi nequit authoritate Pontificiâ.
•  
  PDF 694 Caput 25. Impedimenta matrimonium impedientia.
•  
  PDF 695 Caput 26. Impedimenta dirimentia in communi.
•  
  PDF 695 Caput 27. Impedimentum erroris, & conditionis.
•  
  PDF 696 Caput 28. Impedimentum voti.
•  
  PDF 696 Caput 29. Impedimentum cognationis.
•  
  PDF 698 Caput 30. Impedimentum affinitatis.
•  
  PDF 699 Caput 31. Impedimentum publicæ honestatis.
•  
  PDF 699 Caput 32. Impedimentum Ordinis.
•  
  PDF 700 Caput 33. Casus mirabilis de conjugato, qui, uxorem falsò existimans mortuam, absque consensu ipsius sacros Ordines, etiam Sacerdotium, atque Pastoratum suscepit.
•  
  PDF 701 Caput 34. Impedimentum ligaminis.
•  
  PDF 702 Caput 35. Impedimentum criminis.
•  
  PDF 702 Caput 36. Impedimentum disparitatis cultûs.
•  
  PDF 705 Caput 37. Impedimentum violentiæ, seu coactionis.
•  
  PDF 706 Caput 38. Impedimentum impotentiæ.
•  
  PDF 709 Caput 39. Impedimentum clandestinitatis, seu defectus præsentiæ Parochi & testium.
•  
  PDF 711 Caput 40. Impedimentum Raptûs.
•  
  PDF 712 Caput 41. Legibus Ecclesiasticis de impedimentis dirmentibus etiam hæretici usque adeò ligantur, ut si cum aliquo ejusmodi impedimento matrimonium contrahant, invalidè contrahant.
•  
  PDF 714 Caput 42. Catholici, qui compelluntur à suis Magistratibus hæreticis, in Hollandia, coram hæretico contrahere Ministro, peccant si pareant huic mandato; licèt intendant posteà contrahere, vel anteà contraxerint coram legitimo Sacerdote.
•  
  PDF 715 Caput 43. Solus Papa jure ordinario, & subinde Episcopus jure extraordinario, ex præsumpta rationabiliter Papæ voluntate, dispensat in impedimentis, solo Ecclesiastico jure matrimonium dirimentibus.
•  
  PDF 716 Caput 45. Finis, quem juxta doctrinam Sanctorum intendere debent conjuges, actum conjugalem exercendo, ut omni culpâ vacent, est procreatio prolis, per quam Deus benedicatur, & debiti redditio.
•  
  PDF 719 Caput 46. Satisfit objectionibus recentiorum Casuistarum, contra allatam SS. Doctorum, præcipuorumque Scholasticorum doctrinam.
•  
  PDF 721 Caput 47. Illicitam esse debiti exactionem à conjuge menstruata, Scriptura & Patres docent.
•  
  PDF 722 Caput 48. Exorbitantes opiniones, in quas prolapsi sunt, qui à doctrina Sanctorum cap. 45. & 46. relata recesserunt.
•  
  PDF 722 Caput 49. Peccata conjugatorum recensentur.
•  
  PDF 723 Caput 50. Fide certum est, multas ob causas, divortium, seu separationem inter conjuges, quoad thorum & cohabitationem, Ecclesia judicio fieri posse.
•  
  PDF 725 Index Alphabeticus Rerum præcipuarum, quæ in tribus hisce Tomis continentur.
•  
  PDF  Facultas Reverendissimi Patris Generalis. [Etc. ]
•  
  PDF  Errata Potiora.
•  
  PDF  Leerseiten
•  
  PDF  Endsheet
•  
  PDF  Back cover
•  
  PDF  Spine
•  
  PDF  Vorderschnitt